Uitzicht in bos

Al ruim een maand rijd ik vrij veel rond in een kleine buscamper met 2 honden. Vooral in Drenthe, want je hoeft niet ver te gaan. De uiterlijke reis weerspiegelt de innerlijke reis die ik al heel lang ga en waarin deze camper mij behulpzaam is. Vooral langere tijd tussen bomen staan geeft mij veel.
Osho kaarten zijn voor mij een hulpmiddel om antwoord te krijgen of zichtbaar te krijgen wat ik waarneem in mijn lichaam. Onderstaande kaarten gaven mij inzicht in de situatie waarin ik zat en tevens een uitzicht.
Zoals ik het gezien en begrepen heb geven deze kaarten het collectief aan waarin iedereen gevangen zit. Een collectief kun je zien als algemeen geldende normen en waarden die doorweven zijn in onze cultuur. Omdat het een collectief is, is het niet eenvoudig om er los van te komen.
Iedereen is in meer of mindere mate geketend door het verleden, door opvoeding, door hoe het hoort, door wat je denkt wat er van je verwacht wordt en hoe je je hebt te gedragen. Ze laten zich er door ketenen en ketenen anderen door de oordelen die ze hebben en met alles waarin ze anderen niet werkelijk vrij kunnen laten.
Het collectief is alomtegenwoordig. Het is een enorme kracht die als heel dwingend ervaren kan worden. Niet iedereen is zich daarvan bewust. Voor velen kan het zelfs comfortabel voelen omdat ze dan onderdeel uitmaken van een groep. Erbij horen kan veiliger voelen dan uit de pas lopen en je eigen weg gaan, hoezeer ze ook met regelmaat last zullen hebben van de oordelen van anderen (of zichzelf) en dat het nooit goed genoeg zal zijn wat ze ook doen.
Als je uit de pas loopt word je veelal niet begrepen en als bedreigend ervaren. Want velen hebben wel een verlangen naar liefde en vrede, maar als ze die ontmoeten bij iemand die anders is of meer vrij is dan zijzelf, komen ze hun eigen gevangenschap tegen en zullen velen vroeg of laat er voor kiezen hun hoofd weg te draaien alsof ze het niet gezien hebben.
Je vrij maken van het collectief betekent dat je hebt te voelen wat al die normen en waarden met je gedaan hebben. Voelen in je hart is hierin de sleutel omdat het collectief je beperkt, verkrampt en verkilt, terwijl het hart warm, zacht en ruim voelt. Tijdens het proces van voelen is er moed nodig om de pijn van de verloren eigenheid en uniciteit die de meesten al heel vroeg in hun leven kwijt geraakt zijn door de dwang van het collectief. De pijn doorleven geeft ruimte en ontspanning. Vrij zijn van het collectief betekent vrij zijn van lijden, van angst en je geborgen weten in het bestaan.

Advertenties

Het leven en de dood


Onlangs vroeg iemand mij hoe ik over de dood denk. “Is dat voor jou iets wat gewoon bij het leven hoort? Iets wat de Schepper van het leven bedoeld heeft als eind van het leven?” Vragen die niet zomaar even te beantwoorden zijn.

Als ik wil duidelijk maken hoe ik over de dood denk, wil ik allereerst vertellen hoe ik over het leven denk. Voor mij is de aarde een plek waar we dat kunnen ervaren wat we willen ervaren. We hebben een lichaam waarmee en waardoor we dingen kunnen doen en kunnen ervaren wat de gevolgen zijn van keuzes die we maken. Je kunt dingen doen die je lichter maken of juist verdichter (zie ook mijn blog hierover). Wat mij betreft is daar geen goed of fout in, hoewel je dat wel zo kan beleven doordat je manier van denken en doen tot lijden kan leiden, psychisch en/of lichamelijk.

Door je te bevrijden van het lijden, wat inhoudt dat je alle blokkades in je systeem heelt en niet meer vast zit of gehecht bent (aan mensen, dieren, spullen, bezigheden ed.), sterf je als het ware levend en is er vrede en liefde in je hart. In het lichaam is een volledige ontspanning. De meeste mensen zitten op het moment van sterven nog vast aan veel zaken. Dat kan het moment van het leven los laten tot een strijd maken.

Sterven is voor mij niets anders dan het lichaam en het leven los laten. Op dat moment kan duidelijk voor je worden hoe je ervoor staat en als je niet onverwachts heen gaat kun je nog op je leven terug zien en soms alsnog het een en ander bewust loslaten. Dat wat je geleerd hebt en dat wat onopgelost is gebleven draag je mee in je ziel en zal je volgende levens bepalen. Mijn bestaan eindigt dus niet bij dit leven maar zal in een andere vorm doorgaan met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden, tenzij ik al levend gestorven ben, alles ervaren heb hier op aarde wat er voor mij te ervaren valt en er geen onopgeloste zaken meer zijn.

In dit proces en tijdens je leven(s) op aarde kun je dichter of verder van God zijn. Verder van God zijn betekent meestal meer lijden, meer verdichting, afgesloten zijn van de levensenergie en liefde, meer behoefte om je eigen hachje te verdedigen of je onvervulde behoeften via anderen en materie op te eisen. Hoe dichter je bij God bent hoe meer liefde, levensenergie en ontspanning je zult ervaren. Er is geen moeite meer; je bent en ervaart vreugde in je bestaan ongeacht de omstandigheden.

Zoals ik denk dat ik God toebehoor, van God kom en er weer naartoe zal gaan, zo behoort mijn lichaam de aarde toe. Dat kan ik bij leven ervaren als een één-zijn met de aarde en bij sterven zal mijn lichaam weer door de aarde opgenomen worden. God toebehoren betekent voor mij dat ik niet alleen weet dat ik gouden licht ben, maar dat ook in elke cel van mijn lichaam leef. God toebehoren betekent voor mij ook dat ik geen mens toebehoor en dat geen mens mij toebehoort. Sterven is in die zin één van de ervaringen die bij het leven hoort, net als geboren worden en alles er tussenin, als een geschenk van het bestaan of God aan jou.

@ Wonieka A. Meuter

Ik ben boos en het komt door jou!

woman-975339_960_720In de meeste gevallen worden we boos wanneer we niet krijgen wat we hebben willen of als iemand iets doet wat jij niet wilt, over jouw grenzen heen gaat. Als je afgeleerd is om uiting te geven aan je boosheid, dan heb je geleerd om dat wat je voelde te onderdrukken. Onderdrukking van gevoelens doe je door spieren aan te spannen.
Wil je het leven kunnen laten stromen, dan is het nodig deze spierspanningen in je lichaam te gaan herkennen en stapje bij stapje de onderliggende boosheid en gevoelens toe te laten. In eerste instantie kan het behulpzaam zijn om je te ontladen van de spanningen door ergens op te slaan, te schoppen of te stampen en door te gaan schreeuwen. Daardoor kan de energie in je lichaam weer gaan stromen op plekken die eerder vast zaten. Door schreeuwen geef je woorden aan de stroom die geblokkeerd was geraakt. Het onbewuste kan bewust worden doordat je hoort wat je allemaal zegt.
Ontladen is een energie die naar buiten is gericht, waardoor het kan zijn dat je daarbij aan de oppervlakte blijft. Meestal valt er na de ontlading nog meer te voelen. Minder heftig, maar vaak wel heel intens. Dan wordt het een doorvoelen waarbij je deels als een toeschouwer aanwezig bent, die zich realiseert dat alles wat er gevoeld wordt over het verleden gaat. Waar het bij een ontlading er om gaat dat je je totaal uit en daarin zo veel geeft als je kunt, is doorvoelen verstild. Je zakt als het ware in de gevoelens, terwijl de toeschouwer in je jou bij de hand blijft houden. Hierdoor kun je echt bij de kern komen van de boosheid. Je krijgt inzicht in de werkelijke oorzaak van je boosheid die in een ver verleden ligt.
Bij boosheid lijkt het alsof een ander iets gedaan heeft of nagelaten heeft. Zo voelt het echt op dat moment bij iets dat er gebeurde. Alleen is het jouw boosheid, jouw geraaktheid. Daar kun jij alleen maar wat mee doen. Jezelf bevrijden betekent verantwoordelijkheid nemen over je boosheid, door het te herkennen en erkennen als iets dat vooral over jou zelf gaat. Op die manier kunnen de onvervulde behoeften zichtbaar worden. Is eenmaal duidelijk wat die behoeften waren of zijn, dan wordt het mogelijk ze alsnog te vervullen en zorg te dragen voor jezelf. Het is niet langer nodig om te vechten en te strijden.

Wonieka A. Meuter

Kiezen voor genezing

  Zou het kunnen dat de gezondheidszorg heel vaak niet over gezondheid gaat maar over controle? En dat doktoren zich verantwoordelijk maken voor jouw lichaam, waardoor jouw lichaam niet meer van jou wordt (als je niet oplet)?

Een ernstige vraag aan het eind van een week waar we veelvuldig in de huisartsenpraktijk waren. Iets wat ongewoon is bij ons.

We voelden ons onder druk gezet om mee te gaan in de angst van de dokter en het systeem. Omdat we dat niet willen schreven we een brief. Hieruit een citaat waarin wij onze visie verwoorden:

“Ik vertrek graag vanuit vertrouwen in mijn lichaam, door mijn lichaam te voelen, me ermee te verbinden. Liefde voor mezelf en voor mijn lijf zorgen dat ik weer gezond wordt. Angst daarentegen zorgt voor het tegenovergestelde effect. Het lijkt er voor mij (ons) op dat je je niet kunt voorstellen dat er mensen zijn die in staat zijn hun lichaam te voelen en te kennen en die daar realistisch mee om weten te gaan en die volledig zelf verantwoordelijk willen zijn voor hun genezing. In onze gesprekken hebben we bij herhaling onze visie uitgelegd in de beperkte tijd die er is. Misschien nog onvoldoende voor jou. Daarom willen wij dat graag nog verder aan jou toelichten.

Onze visie is dat je niets zomaar mee maakt in je leven en dat alles een reden of oorzaak heeft. Ook dat wat er met ons lichaam gebeurt, de kleinere en grotere verstoringen in het evenwicht. Wij gaan er vanuit dat het lichaam altijd uit is op het herstel van de ontstane onbalans en dat dat ziekte genoemd wordt. Afhankelijk van hoever we het op hebben laten lopen, is het lichaam in grote mate in staat tot genezing. Daarbij is het wel nodig dat je naar de kern van het probleem gaat, dat je onderzoekt hoe het systeem uit balans is geraakt. Alleen dan kan werkelijke genezing plaats vinden. Een genezing die voor ons belangrijker is dan enkel het oplappen van het lichaam of het bestrijden van symptomen.

Nu we toch in de pen geklommen zijn willen we duidelijk maken dat wij gebruik willen maken van de diagnostische mogelijkheden van de medische wetenschap voor zover ons dat zinvol lijkt en het niet beschadigend is of kan wezen voor het lichaam, maar dat wij heel zorgvuldig willen bekijken in hoeverre wij gebruik willen maken van behandelingen en medicamenten. De berichten die wij lezen over de farmaceutische industrie geven ons weinig vertrouwen.”

Een dag nadat wij deze brief geschreven hadden kwam het volgende artikel over Lothar Hirneise  voorbij op Facebook dat overeen komt met mijn visie en dat uit een medische hoek komt.

Dit leidde voor mij tot de volgende:  het sterkt mij in mijn conclusie dat ik bij de huisarts weinig te zoeken heb. Zelfs niet voor een diagnose.

Een paar citaten uit het artikel die mij troffen.

De tumor is niet je probleem. Een tumor is een onwaarschijnlijk intelligente oplossing van het lichaam.” Als je gezond wordt, verdwijnt de tumor vanzelf. Daarom moet je ook niet meteen opereren om de tumor te verwijderen. Ga eerst ontgiften. Als de tumor dan nog steeds groeit – wat vrijwel nooit het geval is – kun je nog altijd opereren.”

“De meeste artsen zijn goede vaklieden die hun patiënten oprecht willen helpen. Maar… ze zijn werkzaam in een slecht systeem. Want, van wie krijgt de arts zijn informatie? Ten eerste van professoren aan de universiteit. En hoe word je hoogleraar? Door je omhoog te werken binnen de gevestigde orde. Door te vertellen wat iedereen daarvoor ook al vertelde. Er bestaat geen andere manier om in de wetenschappelijke wereld professor te worden.”

(…) “elke succesvolle kankertherapie bevat de volgende drie ingrediënten: grondige ontgifting, aanpassing van het dieet en mentaal of spiritueel werk.”

“Als het zo simpel en eenduidig is, waarom worden dan niet veel meer mensen beter? ‘Omdat succes discipline en inzet vraagt. Het vraagt van de patiënt dat hij in beweging komt, actief wordt, een constructieve vechthouding ontwikkelt. De meeste mensen kiezen de makkelijke weg: chemotherapie, bestralen of opereren. Mensen zeggen: “Hoezo makkelijke weg? Weet je hoe erg chemotherapie is?” Natuurlijk is chemotherapie geen pretje, maar je dieet en je levensstijl omgooien, is moeilijker. Daarom overleven zo weinig mensen kanker.”

Maar er staat nog meer interessant in het artikel zoals het belang van plezier hebben voor je immuunsysteem.

Wat mij betreft is het proces van bewustwording het belangrijkste. In veel gevallen zal het lichaam volgen.

You can only clap with two hands

clapping-189171_640

“De wereld staat in brand” lees ik meerdere keren. Het lijkt steeds extremere vormen aan te nemen. Duizenden mensen zijn op de vlucht voor geweld, maar waar is het veilig? Ook daar waar het veilig lijkt ontkom je niet aan geweld.

Verlangt niet iedereen naar rust, naar vrede? Kun je die vrede afdwingen? Want als die ander nu maar ophoudt, dood is, gestraft is, dan…? Is dat echt waar? Lost dat het op? Hoe kan het dan dat het steeds extremer lijkt te worden? Heeft het tot nu toe gewerkt?

Je hebt altijd twee handen nodig als je wilt klappen. Heb je er maar één, dan gebeurt er niets en blijft het stil. Het is een zin die regelmatig in mijn gedachten komt. Het is lang geleden dat ik hem gehoord heb als boeddhistische koan waar ik in de loop van de tijd mijn eigen variatie op gemaakt heb. Natuurlijk is dat zo dat je twee handen nodig hebt om te klappen. Niet alleen letterlijk. Zolang ik reageer blijft er een opening voor een ander om iets naar mij uit te doen. Geen gemakkelijke les. Het maakt mij verantwoordelijk voor mijn deel, voor het antwoord dat ik geef. Als het mij raakt wat iemand zegt of doet dan heb ik daar iets mee te doen. Elk spoortje van haat, afkeer, boosheid, afgunst, betweterigheid in mijzelf geeft een opening aan een ander. Het was lang gemakkelijker om anderen te beschuldigen, te wijzen, maar het komt altijd bij je terug. Mijn eigen hart zal verhard zijn, gesloten en koud.

Voor mij is er maar één antwoord en dat is vanbinnen stil worden. Alles wordt gezien en opgenomen in het hart zodat de levensenergie kan blijven stromen. Is het hart schoon, dan werkt het als een glanzend oppervlak dat teruggeeft wat uitgedaan wordt.

spiegel