Pleidooi bij verborgen narcisme

Een blog schrijf ik in eerste instantie voor mezelf. Het onder woorden brengen helpt mij. Deze blog ben ik ook gaan schrijven omdat er nog veel onwetendheid is bij hulpverleners over narcisme en zeker over verborgen narcisme (wat veel minder makkelijk te herkennen valt). Ik ben erg alleen komen te staan doordat mensen niet begrepen welke impact het had op mij dat het probleem meer bij mij terecht kwam dan in mijn ogen passend en behulpzaam voor zowel mij als de narcist. Ik wens dat je bereid bent om het hele verhaal te lezen en dank je bij voorbaat voor de genome moeite.

Op mijn 26ste vond ik op een wanhopige zondag dit boek op zoek naar antwoorden. Ik vond herkenning over hoe ik de wereld ervaarde en ook over dingen uit mijn jeugd. En toch…

Ik ben nu ruim 30 jaar verder. Hoewel dit onderwerp veelvuldig aan de orde is geweest in gesprekken, kon mijn ex (die inmiddels ruim 3 weken elders woont) kort geleden erkennen dat hij een narcist is, waar hij het voorheen benoemde als dat hij dat niet is maar wel narcistisch gedrag laat zien.

Openlijk narcisme valt vrij gemakkelijk te herkennen als je er eenmaal weet van hebt. Verborgen narcisme is veel lastiger. Zelfs nadat ik voor mezelf wist toe te geven dat mijn moeder zo iemand moet zijn, zelfs nadat ik al heel veel door had van mijn ex, wilde ik hem toch steeds het voordeel van de twijfel geven, wist hij het zo voor te spiegelen dat ik hem weer voor een tijdje geloofde. Als dat voor mij al lastig was, hoe kan ik dan denken dat zijn therapeut dat kon?

De impact die dit op mijn leven heeft wil ik hier delen in de hoop dat er meer begrip komt voor mensen (kinderen) die gevangen zitten in een narcistische relatie. Zelfs begrip voor de narcistische beschadigde mens. Alleen… wees alert!

Als ik nu vertel aan mensen dat ik niet meer wil samen leven met mijn ex, kijken ze mij met ongeloof in hun ogen aan, want het is toch zo’n vriendelijke hardwerkende man met een gerespecteerd beroep waar de meeste mensen veel achting voor hebben? Dat gold ook voor mij toen ik hem leerde kennen zo’n 20 jaar geleden en dat kon ik tot voor kort soms nog wel zo voelen. In zijn woorden is hij mij altijd ter wille, gunt mij het beste, vertelt hij mij dat hij alles onder ogen wil zien.

Onder de huid

Ik vermoed dat het juist gevoelige open mensen met een groot hart zijn die gemakkelijker verstrikt raken in een narcistische relatie. Mensen met net iets te weinig zelfvertrouwen en die gewend zijn om anderen belangrijker te maken dan henzelf. En als je dan ook nog een ouder had die niet in staat was om van je te houden en wiens behoeften je maar bent gaan vervullen omdat dat de beste optie leek, kan je zomaar jarenlang in een verborgen narcistische relatie terecht komen en niet weten hoe je er weer uit kunt komen.

Verborgen narcisme is niet gemakkelijk te herkennen. In mijn geval zijn het mensen waar ogenschijnlijk weinig op aan te merken valt. Ik kom uit een hoog opgeleid middenklasse gezin met ogenschijnlijk ruimdenkende ouders die de Onkruid en Sekstant lazen en naturisten waren. In de jaren ‘80 was er niemand die begreep waar ik onder gebukt ging en tot op de dag van vandaag wordt ik als het zwarte schaap in de familie gezien, de ontaarde dochter die haar moeder verdriet doet. Is er geen contact meer mogelijk.

Als kind groei je op met wat er is. Dat is je referentiekader, dat is normaal. Zelfs als je als kind soms denkt ‘waarom heeft ze kinderen genomen als ze mij als last ervaart’, als ze weer eens roept dat het ‘hier geen hotel is’ of als ze klaagt dat er in huis geen eigen plek is voor haar, dan nog komt het in je systeem terecht. Pas toen ik uit huis was heb ik haar onderhuidse woede leren kennen, toen er een kopje koffie tegen de muur vloog, ze ineens met een kraan in haar handen stond…

Rond mijn veertigste ging ik mij intuïtief ontwikkelen en ontdekte ik dat het meeste dat ik in mijn lichaam ervaarde te maken had met de energie van anderen. Het verklaarde voor mij allerlei lichamelijk klachten die ik als kind had, waaronder vaak hoofdpijn hebben (waar geen medische oorzaak voor was). Als kind was ik mijn talenten gaan inzetten voor mijn overleving. Altijd alert moeten zijn voor de stemmingen van mijn ouders versterkte mijn heldervoelendheid en met mijn grote hart vervulde ik de behoeften van mijn moeder. Later zette ik mijn analytische heldere kant in om mijn moeder te redden met mijn opgedane inzichten. Mijn moeder, die mijn beste vriendin wilde zijn kwam dat goed uit, maar ging aan mijn trekken vanaf het moment dat ik mijzelf wilde ontdekken en op mijn eigen manier leven wilde.

Mijn moeder en ook mijn ex hebben een gebrek aan eigenheid, aan zelf iemand kunnen zijn. Ze zijn expert in zich ogenschijnlijk gedragen naar wat er van hun verwacht wordt en hoe je je hoort te gedragen. Ze weten niet op een gezonde manier voor zichzelf op te komen of in hun behoeften te voorzien. Ze leven met een groot normbesef waarin fouten maken levensbedreigend voelt. De ‘fouten’ die ze maken worden hooguit voor de vorm toegegeven, maar meestal ontkend, verdoezeld of over gelogen. Het meeste wordt overigens direct verdrongen en weg geduwd. Naar de buitenwereld weten ze het zo te brengen dat er met hen niks aan de hand is, (de schuld bij de ander ligt) op zo’n manier dat ze veelal geloofd worden en mensen hun als liefdevol ervaren. Voor het kind of de partner betekent dit dat je in een kwaad daglicht komt te staan.

Vanwege het gebrek aan eigenheid ontleende de (verborgen) narcist zijn bestaan aan mij. Want zonder mij waren ze niemand. Alles werd ingezet om mij vast te houden, zoals kleineren, sneren en allerlei soorten van manipulatie. Het meeste op subtiele wijze en vaak onderhuids. Ze leefden letterlijk op mijn energie, gingen in hun behoefte aan symbiose onder mijn huid zitten, waardoor ik vele lichamelijke klachten had en hun emoties ervaarde. Het was zo lastig om uit hun energie te blijven dat ik in mijn gedrag en uitstralingen heel lang heb geleefd wat er bij hen in de onderlagen speelde als hun behoeftigheid, verdriet, verwijt, beschuldigen en verdrongen agressie. Alles om te voorkomen dat ik wel iemand zou worden/zijn, dat ik succesvol zou zijn en op mijn eigen benen zou kunnen staan, dat ik hen zou verlaten. Het maakte als kind al dat ik veel alleen was en in mijn huwelijk dat ik in een isolement terecht kwam en financieel volledig afhankelijk.

Mensen zagen en voelde de lading die ik bij mij had. Ook toen ik mij daarvan bewust was lukte het mij niet om mij daar los van te maken. Zozeer kwam het onder mijn huid. Meditatie en mij uiten waren manieren om keer op keer mezelf terug te vinden en om mezelf te versterken. Want de negativiteit en afbraak was er dag en nacht. Als kind schreeuwde en huilde ik als ik mij onmachtig voelde, totaal klem en geen kant op kon. Hoewel ik blij ben dat ze me dat lieten doen, hielp het niet in de zin dat ik gehoord en gekend werd. Ook in mijn huwelijk was schreeuwen meermalen de enige optie om niet kopje onder te gaan en volledig verstikt te raken in de duisternis van wat ik ervaarde. Ook in mijn huwelijk hielp het schreeuwen slechts tijdelijk en gaf het soms wat lucht.

Hoe meer ik mij los wist te maken afgelopen jaar, hoe heftiger het werd. Na twee dagen intens mediteren voelde ik mij eerste kerstdag vrij en gelukkig als ik mij nog nooit eerder in mijn leven gevoeld had. Kerstliederen zingend deed ik mijn wandeling met de honden. Die avond reed mijn ex zijn auto total loss tegen een boom… In reactie op mijn proces ging hij uit zijn lichaam en wist niet meer waar hij reed. Dit voorval en een zeer intens gesprek met mij, maakte dat hij kon erkennen dat hij toch wel een narcist is.

Het maakt voor mij nog niet dat het voorbij is, want met het inzicht zijn de patronen bij hem nog niet anders waardoor ik nog veel van hem ervaar en mij daarvan bewust heb te zijn. Meditatie helpt mij om steeds een beetje meer los te komen.

De ervaringen die ik heb gehad met deze narcisten waren vaak verschrikkelijk en niet leefbaar. Het naarste heb ik het isolement gevonden en dat het niet hielp dat ik vertelde dat ik door de relatie in een isolement was gekomen, dat ik hulp nodig had omdat het alleen heel erg moeilijk is om uit zo’n relatie te komen. Het deed mij pijn dat mensen geen handreikingen deden, mij gingen mijden zelfs. Het versterkte het gevoel er niet toe te doen en dat ik niet anders kon dan verder te gaan met deze relatie, want verder had ik niemand.

Mijn pleidooi is daarom: doe alsjeblieft iets voor iemand die in een isolement is gekomen. Luister, wees belangstellend, neem af en toe contact op, vraag om hulp bij je klussen. Het hoeven geen grote dingen te zijn, maar draag er aan bij dat zo iemand weet dat hij er wel toe doet en van belang is.

Tot op de bodem

Iedereen met een tuin weet het: er zijn planten die heb je met wortel en al in zijn geheel te verwijderen. Laat je ook maar iets zitten, dan komt het weer terug. In mijn geval gaat het om hertshooi (Hypericum), maar meer bekend is zevenblad.

Terwijl ik de hertshooi aan het verwijderen ben, wat echt een hele klus is, omdat de grond uit alleen maar wortels bestaat die je er niet gemakkelijk uittrekt, denk ik aan een vriend die je echt niet voor zo’n klus moet vragen. Hooguit voor het grove werk. Hup, met alle daadkracht de schop erin. Wil je de plant echt kwijt, dan heb je preciezer te werk te gaan met geduld en volharding. En daar ontbreekt het hem aan.

Zo gaat het ook bij patronen die in je leven ontstaan zijn. De schop erin is niet voldoende. Dat is het begin. Je herkent het patroon, voelt pijn of verdriet. Fijn als het daarmee klaar zou zijn. Meestal is dat niet zo. Je hebt nog andere lagen te ontdekken, te zien hoe het patroon doorwerkt in je bestaan. Dat is een heel secuur werk dat volharding vraagt. Want zolang er maar iets blijft zitten, blijft het op de een of andere manier terugkeren in je leven.

Het leven laat het je zien, net als in de tuin…

Geen wifi en de kracht van gedachten

Sinds anderhalf jaar woon ik in een tuinhuisje dat volledig ecologisch geïsoleerd is. Er is elektriciteit, maar geen stromend water, riool en internet. Behalve dan via een eigen wifi-hotspot met een 4G- verbinding, ooit aangeschaft toen ik met een campertje rond trok. Meestal werkt het perfect. Dan kan ik prima via uitzending gemist programma’s bekijken op mijn IPad. Maar er zijn afgelopen jaren dagen geweest waarop het bereik nul was en ook het gewone 4G op mijn telefoon er niet was. Afgelopen 4 dagen was dat weer zo. Aan het apparaat lag het niet…

Waar dan wel aan?

De kracht van gedachten…

Je zou gedachten kunnen onderverdelen in neutrale gedachten, opbouwende gedachten en afbrekende gedachten. De neutrale gedachten hebben geen lading; het is zoals het is, noch goed, noch fout. Afbrekende gedachten zijn gebaseerd op angst, ze gaan over goed en fout en hebben een lading die in sterkte kan verschillen en die voelbaar is. Opbouwende gedachten zijn gebaseerd op liefde. Hoewel neutrale gedachten ook liefde in zich kunnen hebben, gaat de liefde van opbouwende gedachten dieper. Het is een liefde die vrij is van een uitkomst, een liefde die voorbij tijd en ruimte gaat. Ook hiervan kan de sterkte en intensiteit verschillen.

Omdat je gedachten niet vast kunt pakken, net zoals gevoelens en emoties, noem ik dit vormen van energie. Deze energie kan heel erg verdicht zijn of verlicht. En alles er tussenin natuurlijk. In de blog ‘van verdicht naar Verlicht’ leg ik dit op een aardse manier uit. De afbrekende gedachten zijn het meest verdicht en de opbouwende gedachten zijn verlicht.

Afbrekende gedachten kun je naar jezelf hebben en naar anderen. In essentie komen ze voort uit angst voor pijn, omdat de pijn te groot en te heftig kan voelen en zijn oorsprong heeft in je vroegste kindertijd. Het was toen ook echt te groot om te voelen, zeker als je daarin niet gesteund werd. Je hebt gaandeweg je eigen manier gevonden om de pijn niet te hoeven voelen. Afhankelijk van wat je meegemaakt hebt kan je afweer meer of minder sterk zijn. Hoe groter je afweer, hoe verdichter je gedachten en emoties kunnen zijn. Zo zeer dat je er helemaal in verstrikt geraakt bent en dat dat de enige werkelijkheid lijkt te zijn die er is. Liefde en licht kunnen dan onbereikbaar lijken. Het kan zelfs zijn dat je weerzin voelt tegen licht en liefde. Zo groot kan de pijn zijn.

Wanneer je een grote afweer hebt omdat je pijn wilt vermijden, wordt het moeilijk om naar je eigen aandeel te kijken in de problemen die je hebt met anderen. Fouten erkennen kan lastig zijn, want je hebt goed en aardig zijn om enigszins waardering te krijgen. Om dat allemaal niet te hoeven voelen kan je aandacht sterk bij de ander zijn komen te liggen, wat ook een vorm van controle kan zijn. Als je maar weet hoe de ander in elkaar steekt en wat diegene niet goed doet, hoef je niet naar jezelf te kijken. De schuld ligt bij de ander en ook de verantwoordelijkheid voor de pijn die jij ervaart. Hoe groter de afweer, hoe sterker de lading van je gedachten en dat wat je uit zendt naar een ander.

Afbrekende gedachten kunnen een enorme impact hebben, zowel op je eigen lichaam als dat van een ander als je de schuld voor jouw leed bij een ander neerlegt. De reden is dat het lichaam en de aarde voor een groot deel uit water bestaan en water een drager van energie is (zie mijn blog hierover).

Wifi

Sinds ik een wifi-spot heb (ongeveer 5 jaar), heb ik meerdere perioden meegemaakt waarbij ik geen wifi had. Vaak had het te maken met de symbiotische relatie waar ik in zat en waaruit ik mij wilde bevrijden. Dat riep zoveel angst op bij de ander dat hij zich nog meer aan mij vast ging klampen en allerlei gedachten had om te voorkomen dat ik los zou komen. Deze verdichte energie had invloed op mijn wifi, mede omdat ik daardoor lastiger contact kon maken met anderen en daarmee nog meer in een isolement zou komen. Elke keer dat ik hem hierin kon bereiken, hij in kon zien wat hij deed en zijn aandacht op zichzelf kon richten, had ik weer wifi.

Ook deze keer dacht ik dat het met hem te maken had. In eerste instantie bleek dit ook zo zijn, alleen had ik nog steeds geen wifi nadat hij in staat bleek de onderliggende eenzaamheid te voelen. Ik was verrast te ontdekken dat het dit keer met een andere persoon te maken had, die heel dicht bij mij staat en die al een tijd een flinke afweer naar mij heeft. De pijn die ik zie is immens…

Meditatie

Naast dat ik al dagen geen wifi meer had, was er erg veel spanning in mijn lichaam en hoofd en keer op keer een vervlakking van mijn gevoel. Ik was al weken aan het onderzoeken en voelen wat deze energie met mij deed en waar het aanhaakte op iets ouds, zodat ik dat kon helen. Daarbij had ik ook gehuild om de verstrikkingen en de verdichting die ik waarnam bij die ander. Ik was niet de persoon die daar in directe zin iets aan kon veranderen, wat ik bij mijn partner wel kon omdat hij er voor open stond.

Daar ik geen wifi had en verder weinig afleiding in mijn tuinhuisje besloot ik al mijn aandacht hierop te richten door opbouwende gedachten te hebben. Met opbouwende gedachten gaf ik erkenning aan wat er was aan verdichting. Daarmee zette ik er licht op. Omdat het erg verdicht aanvoelde duurde het even voordat ik mijn hart hierin kon voelen. Het bracht mij bij de herinnering aan deze persoon als liefdevol, warm en wijs en ik kon dat ook zo voelen in mijn hart. Heel even kwam er ontspanning. Al snel weer verkramping en verzet. Het korte moment van ontspanning was voldoende voor mij om te weten dat ik hiermee door had te gaan. Dat heb ik de rest van de avond gedaan.

De volgende ochtend had ik weer gewoon wifi als altijd.

De meditatie was intens, de liefde die ik voelde ging voorbij tijd en ruimte. Ik kon het wezen van die persoon zien en de mogelijkheden die deze persoon heeft en waarvan het de vraag is of diegene voldoende moed heeft het pad te gaan. De meditatie bracht mij opnieuw het besef van wie wij in wezen zijn, vol liefde en licht, maar hoe verstrikt we hier op aarde raken in angst… Ik zal verder mediteren zodat ik vanuit mijn hart altijd beide kan zien en voelen. Zowel het licht als de duisternis.

De taal van het lichaam: migraine

Ineens verzachtte mijn lichaam dat al tijdens de slaap zo’n pijn deed. Een bonkende pijn in het hoofd, verstrakte spieren, koude voeten en misselijkheid.

Al vroeg in mijn leven had ik hoofdpijn. Zo vaak dat mijn oma en anderen mij altijd vroegen naar mijn hoofdpijn. Alsof ik niets anders was dan dat. Ik vond dat toen heel vervelend. De ene keer was het erger dan de andere keer. Nadat ik op mijzelf ging wonen ontstond de migraine. Een keer met uitvalsverschijnselen, wat gelukkig bij die ene keer bleef.

Pijnstillers hielpen onvoldoende en na vele jaren ben ik daarmee gestopt. Ik leerde de pijn te hanteren, ermee te zijn. Af en toe kon ik het tij keren door te ontspannen en door heel gefocust te zijn. Jaren van meditatiebeoefening was daar behulpzaam bij.

Gaandeweg ontdekte ik dat migraine te maken had met een gevoel van onmacht, met boosheid en niet kunnen voelen, met teveel in het hoofd zitten en te weinig in de voeten. Later ontdekte ik dat mijn hooggevoeligheid een rol speelde. Als anderen negativiteit op mij projecteerden kreeg ik vaak migraine. Het voelde alsof iets mij aangedaan werd.

Sinds kort zie ik het niet meer als iets dat mij aangedaan wordt. Dat wat ik in mijn lichaam ervaar zie ik als een onbewuste reactie op wat anderen (meestal onbewust) aan negativiteit naar mij uit doen. Negativiteit in de vorm van boosheid, afgunst en andere projecties.

Mijn lichaam verzachtte op het moment dat ik kon voelen en erkennen dat er een pijn te groot is om te voelen. Het lichaam verstrakt zich, alle energie gaat omhoog naar het hoofd. Voelen wordt moeilijk, ontspannen ademen lukt niet, de voeten blijven koud.

Dat wat er nu gebeurt en mijn reactie daarop is een afspiegeling van heel vroeger. De afgunst, het gebrek aan zorg en ondersteuning voor mijn behoeften. Het niet kunnen en willen zien wie ik ben. Beetje bij beetje kan ik het verdriet en de pijn voelen die opgeslagen ligt in mijn cellen en in dat deel van de hersenen waar woorden geen toegang hebben en waar voelen de sleutel is.

Honger uit een ver verleden

De meeste mensen hebben traumatische ervaringen opgeslagen in hun lichaam. Als heel klein kind was het traumatisch genoeg om de pijn niet te kunnen verdragen. Een veel voorkomende oplossing is om bij de pijn vandaan gaan, bijvoorbeeld door fantaseren. De pijn komt echter vast te zitten in het lichaam met alle gevolgen van dien.

Vanmorgen werd ik wakker met een behoorlijke pijn in mijn onderrug en buik. Omdat ik heldervoelend ben, wist ik dat dit met mijn partner/ex te maken had. Daar we al langer in proces zijn kon ik hem dit laten weten, zodat hij er zelf iets mee kon doen.

Dat hielp echter niet. Aan het eind van de middag was er gelegenheid er samen naar te kijken. Ik stelde vragen, hij ging er in voelen. Aan mijn lichaam kon ik voelen of het effectief was, of er iets veranderde in mijn lichaam. Het duurde een tijd voor we bij de kern kwamen, dat wat opgeslagen lag in het reptielen brein (amygdala). Hij kwam terecht bij angst, ontstaan door wachten op de moeder, omdat hij honger had. De angst dit niet te zullen overleven.

Het gevolg: een volwassene die zich vast klampt aan vrouwen, die een lege maag niet kan verdragen en verzot is op vla en room.

Door de moed te hebben dit te ervaren, verdween mijn rug- en buikpijn.

Corona vaccinatie verplichten?

Vandaag kwam ik deze uitleg tegen over het coronavirus en wat dit in je lichaam teweeg kan brengen. Bij mij riep het angst op en dat als ik eenmaal besmet ben dat ik dan sowieso ziek zal worden.

Wetenschap, zeker als het om het lichaam en genezen gaat, wil weten wat ziekten als zo’n virus met het lichaam doet en welk middel of methode werkt om te genezen. Ze hebben in het gunstigste geval controle groepen waarbij ze testen of het helpt. Hoe groter de groep hoe zekerder ze denken te weten dat het werkt. Mijns inziens gaat het dan over een grote gemene deler. Het gaat over hoe de meeste mensen reageren op dit virus, op medicijnen of een methodiek.

In principe niks mis mee omdat die groep vrij groot is en het daarvoor kan werken.

Het hoeft echter niet te betekenen dat het voor iedereen waar is en voor iedereen zo werkt. Want ze kijken naar hoe het voor de meeste mensen werkt. De individuele gevallen zijn meestal niet interessant voor hen. Zelfs niet als daardoor zichtbaar kan worden dat er ook andere methoden zijn om bijvoorbeeld met een virus als corona om te gaan en te voorkomen dat je daarvan ziek wordt.

Ik denk namelijk dat er ook een andere benadering mogelijk is zoals ik in de blog Indringers en Onderdrukking beschreven heb.

Daarom hoop ik dat ze in Nederland intelligent om willen gaan met vaccins die ze aan het ontwikkelen zijn en dat ze niet iedereen gaan verplichten zich te laten vaccineren.

De keerzijde van bewondering

Ik had een buurman die mij bewonderde en respect had voor mij. Dat zei hij. In een tijd dat ik het zwaar had, had ik veel aan hem. Werd ik opgetild door zijn aandacht en liefde. Hij wilde mij helpen. Wel op zijn manier en ongevraagd. Het ging mij steeds meer benauwen hoe meer ik weer opkrabbelde. Want ik moest wel degene zijn naar zijn beeld van mij en zijn onvervulde behoeften.

Ik ken een ic-verpleegkundige in tijden van corona. Hij krijgt respect en bewondering. Dat heeft hij in zijn leven weinig gehad. Het geeft hem vleugels. Na een intense dienst is hij nog uren aan het vertellen over zijn werk, voelt hij zich geroepen om mensen te dienen want ze lezen zijn verhalen zo graag.

Bewondering is oh zo verleidelijk. Het voelt fantastisch. Je betekent wat, je bent belangrijk, anderen hebben je nodig. Het bevestigt je in de boodschap die je wilt brengen, maakt hem van waarde. Jij weet wat anderen nodig hebben en zij willen dat van jou krijgen. Er zijn er heel wat die leven op bewondering zoals (pop)sterren, hulpverleners, guru’s en narcisten. Verslavend is het ook. Heb je er eenmaal aan geproefd dan kan de weg terug lastig zijn.

De bewonderaar ziet iets moois, soms vanbuiten, soms vanbinnen en soms beiden. Hij ziet een held die doet wat hij niet denkt te kunnen. De held moet de redder zijn, de verlosser in wiens handen we ons leven kunnen leggen. Soms zelfs letterlijk. We bewonderen de wijze woorden, de inzichten, de moed, de uitstraling, het charisma. Verslavend is het ook en het kan lastig zijn om ervan los te komen.

In beide gevallen raak je verblind. Je ziet alleen nog de ander. De redder is aldoor bezig met het redden van de ander en de bewonderaar is afhankelijk van de goedkeuring, wijsheid of kundigheid van de ander. De een houdt de ander in stand, heeft de ander nodig. Beiden ontlopen hun verantwoordelijkheid. Beiden zitten gevangen in een afhankelijkheid waardoor ze pijn kunnen vermijden, een illusie in stand houden.

Velen leggen op dit moment hun leven in handen van artsen en andere hulpverleners. In het verleden waren artsen een soort van goden die ons moesten redden en zij dachten dat ze dat moesten zijn. We zijn gaan geloven dat daar de antwoorden liggen en de oplossing. Dat zij ons kunnen redden. Het contact met ons eigen weten en kunnen zijn we daarin kwijt geraakt.

Bewonderen en bewonderd worden kan gevaarlijk zijn of worden. Het is een vorm van onderdrukking. Een onderdrukking van je eigen weten, van het vermogen tot helen. Van het vertrouwen dat iedereen dat vermogen in zich heeft en dat jij daar niet verantwoordelijk voor bent. Deze tijd van corona, waarin niets meer hetzelfde is kan een kans betekenen om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor je leven en dit niet langer in handen te leggen van anderen.

En denk als je blieft niet dat het niet over jou gaat. Dit gaat over jou en mij.

Onderdrukking

Elke situatie in je leven kan bijdragen aan meer inzicht, verdieping en heling. Het coronavirus zet alles op scherp, maakt dat dingen anders gaan en we ons aan te passen hebben aan de situatie. Voor mij betekent het isolement een gelegenheid tot diepgaand onderzoek naar wat dit virus voor mij persoonlijk betekent en voor de mensheid in zijn geheel. Deze blog is een vervolg op de blog ‘Indringers’.

In een meditatie kreeg ik het inzicht dat dit virus over onderdrukking gaat. Elke ziekte heeft zo zijn eigen betekenis. Een algemene betekenis en een persoonlijke die samenhangt met jouw situatie en omstandigheden. Dit inzicht werd een paar dagen later bevestigd door een boodschap die ik op Facebook las van lichtwezens. Zodoende ben ik verder gaan onderzoeken wat onderdrukking voor mij persoonlijk betekent en voor het grote geheel. Omdat ik de wens voel mij innerlijk vrij te maken van alle vormen van onderdrukking.

Wat ik denk is dat onderdrukking een onvrij mannelijk aspect is. Dit betekent dat zowel mannen als vrouwen kunnen onderdrukken. In het kader van het coronavirus gaat het denk ik om het onderdrukken van het vrouwelijke. Moeder aarde zie ik als een vrouwelijk aspect. We hebben haar toegeëigend en meer van haar genomen dan we nodig hadden. Wereld wijd. Op persoonlijk vlak eigenen we ons meer voedsel en spullen toe dan we nodig hebben. Hoewel we ons daar niet altijd bewust van zijn eigenen we ook elkaar toe, door de ander tot ons bezit te maken en te vinden dat we recht hebben op de ander. Die behoefte kan zo groot zijn dat we de grenzen van een ander niet weten te respecteren. Zowel de behoefte om een ander toe te eigenen als toegeëigend worden kun je voelen in je lichaam.

Het vrouwelijke aspect heeft in haar kracht te komen. Ze kan zijn gaan denken dat ze niet bij machte is om iets te veranderen. Dat het niet helpt, dat ze niet opgewassen is tegen de macht die uitgeoefend wordt. Ze heeft het lichaam en heel haar wezen helemaal toe te eigenen en niet langer toe te staan dat ze misbruikt wordt in welke vorm dan ook. Ze heeft te ondervinden en eigen te maken dat ze onafhankelijk kan denken, voelen en zijn. Ze heeft zichzelf waarde toe te kennen. Door de ervaringen die we opgedaan hebben met het mannelijke aspect kan het eng voelen om ons echt te openen, kwetsbaar te zijn en de verkrampingen los te laten.

Helen we deze twee aspecten binnen onszelf dan helen we ook de aarde en onze relaties. We hoeven niet langer meer te nemen dan we nodig hebben en de ander niet langer te bezitten. De levensenergie kan dan vrij in jou stromen.

Indringers

Virussen zie ik als indringers die je lichaam en systeem binnen dringen en waar het lichaam op reageert met een afweer. Alleen als er zwakke plekken zijn kan het vat op je krijgen.

Afgelopen 15 jaar heb ik mij bekwaamd in het omgaan met twee soorten van indringers. Indringers die o.a. de vorm hadden van Borrelia door een besmette teek, ontstekingen en gordelroos. Omdat ik hooggevoelig ben heb ik daarnaast mijn leven lang al te maken met energetische indringers in de vorm van destructieve en ondermijnende projecties en duistere entiteiten. Overeenkomsten tussen beide zijn dat je ze met je ogen niet kunt zien, maar wel waarneemt in je lichaam doordat je klachten krijgt en dat ze je meestal bang maken.

Instinctieve reacties op indringers zijn dat je gaat vechten of vluchten. Of je gaat de strijd aan met de schouders eronder of je steekt je kop in het zand en ontkent het probleem, stelt jezelf gerust enz. Beide heb ik gedaan en het is weinig effectief gebleken. (*) Ze komen voort uit angst (**). De manier waarop je dat doet doe je meestal al vanaf heel jong. Het is je manier van overleven geworden.

Juist deze overlevingspatronen vormen de zwakke schakels in je systeem. Het zijn manieren om pijn te vermijden en niet te voelen wat er wel is. Daardoor zijn er delen in je lichaam waar je geen beschikking over hebt, kun je je lichaam niet volledig bewonen. Door dit inzicht kon en kan ik bij elke indringer achterhalen waarom hij op die specifieke plek in mijn lichaam is en wat hij mij te vertellen heeft. Hierdoor kan ik mij bewust worden van gedachten, gevoelens en emoties die nog in mij vast zaten en waar ik nog geen contact mee had. Op die manier kan ik meestal zonder medicijnen herstellen.

Het coronavirus dat momenteel ons leven beheerst is een heftige, die zowel de maatschappij als ons persoonlijke leven op zijn kop zet. Het is een virus die alles op scherp zet en zichtbaar maakt hoe wij ervoor staan. De angst die gevoeld wordt kan maken dat er extremer gereageerd wordt, zowel in het vechten als in het vluchten.

Op verschillende niveaus kun je zorgen dat je weerbaar wordt. Lichamelijk door gezonde voeding, bewegen, extra rust, buiten zijn (liefst op blote voeten), wat extra supplementen. Innerlijk door regelmatig stil te staan bij wat je voelt, bij hoe je reageert op situaties en daar mededogend mee te zijn (***) Diverse vormen van meditatie kunnen behulpzaam zijn evenals praten met mensen die de juiste vragen weten te stellen en echt naar je willen luisteren.

Ik doe precies wat ik wil

Ik doe precies wat ik wil doen naar het begrip en bewustzijn dat ik heb.
Jij doet precies wat je wil doen naar het begrip en bewustzijn dat je hebt.
Zij doen precies wat ze willen doen naar het begrip en bewustzijn dat ze hebben.
Bevrijdend toch?

Het klinkt zo makkelijk deze gedachte, maar wat behelst het nou echt?

In mijn leven heb ik heel lang gedacht te weten wat juist was, zowel voor mezelf als voor anderen, waaronder mijn ouders, familieleden, vrienden, partners en cliënten. Ik had overzicht doordat ik vaak de consequenties kon zien en ook wat iemand zou kunnen helpen. Daarbij had ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik kon anderen niet laten, want als ik niks zou zeggen dan zou het in mijn ogen mis gaan. Een soort van misplaatst grootheidswaanzin. Alsof ik de wereld kan redden, of iemand! Daarbij kon ik behoorlijk streng zijn.

De ergste kantjes zijn er al jaren vanaf. De meeste mensen kan ik zien en aanvaarden zoals ze zijn. Die hoeven van mij niet meer te veranderen. Ik zie hoe dat mijn contacten met andere mensen heeft veranderd. Maar mijn partner? Of mijn moeder? Kan ik hun aanvaarden precies zoals ze zijn?

Dat wil ik wel, dus heb ik mijn begrip hierover te verdiepen. Als ik wil dat iemand anders doet dan hij doet, dan gaat mijn aandacht daar naartoe. Ik zie namelijk direct of iets vrij is of onvrij, of iets gedaan of gezegd wordt vanuit verkramping of vanuit ontspanning. Echter, wat die ander doet of zegt kan mij beïnvloeden, simpelweg door het oordeel wat ik heb. Ik vind het juist of onjuist. Ik vind het ene beter of slechter voor die ander en daarbij soms ook voor mezelf omdat het (in het geval van mijn partner) ook consequenties kan hebben voor mij. Wat als ik dat niet meer doe? Dan kan het zijn dat hij iets gaat doen wat in mijn ogen verkeerd is. Oh jee, daar wil ik blijkbaar dus controle over uitoefenen.

Doordat ik mij hiervan bewust werd, ontstond bovenstaande gedachte in cursief. Een gedachte die mij helpt de knoop te ontwarren. Zo zijn er momenten op de dag dat iemand iets doet waar ik een oordeel over blijk te hebben. Als ik dan kan bedenken dat diegene precies doet wat hij wil doen naar het begrip en bewustzijn dat diegene heeft ontspan ik mij.

Terwijl ik aan het wandelen ben denk ik er verder over na. Over hoe het is als ik deze gedachte toepas op wat ik in de wereld zie gebeuren. Dingen waar ik het niet mee eens ben. Maakt het mij passief? Verlies ik aan invloed die ik dacht te hebben? Of wordt het vertrouwen een onzichtbare onderstroom die als een steen in de vijver zal werken?