Bestaansrecht

Ondankbaar was ze, omdat ze het gedicht niet waardeerde dat haar vader voor haar geschreven had, of de soep die haar moeder speciaal voor haar gemaakt had, of dat ze haar nog wilden opwachten bij de specialist om haar iets te geven. Tenminste, dat was hoe zij zich voelde nadat ze de regels vol verwijt gelezen had.

Ze voelde zich een ondankbare en harteloze dochter. Enkel, omdat ze de moed had gehad om een intense en jarenoude pijn te verwoorden en haar opnieuw duidelijk gemaakt werd dat zij daar blijkbaar het recht niet toe had. Ze had geschreven dat zij het als pijnlijk ervoer dat mensen en ook haar ouders steeds iets anders van haar maakten dan zij was. Hoe vaak ze ook uitlegde wie zij was, welke keuzes zij gemaakt had voor haarzelf en voor haar leven. In haar beleving werd het niet geaccepteerd. Anderen, waaronder haar ouders bleven haar maar vertellen hoe zij het anders moest doen, anders moest zijn.

Gevangen in een gevoel van machteloosheid, wist ze weer waarom ze eerder niet wilde leven. In het ontkennen van haar belevingen en haar zijn was er onvoldoende grond onder haar voeten. Kon ze er net zo goed niet zijn. Zich aanpassen bleek ook geen optie. In het gevecht dat zij voerde, maakte zij zichzelf nog steeds klein, doordat zij zich liet bepalen en tegenhouden door gangbare normen van hoe een dochter zich behoort te gedragen.

In het opnieuw doorvoelen van haar pijn, werd het geschenk erin voor haar zichtbaar. Want juist in wat ze haar niet gaven, gaven ze haar veel. Doordat er niets te verwachten viel, kon zij ervaren dat haar bestaan haar ooit gegeven was via het lichaam van haar moeder en dat zij nu toebehoorde aan moeder aarde. Want ook het lichaam waaruit zij geboren was, behoorde de aarde toe. Haar bestaan was haar allang gegeven en ondersteunde haar in het vervullen van haar levensopdracht. Zij was vrij. Ze hoefde alleen maar te ontvangen.

© Wonieka A. Meuter

Advertenties

2 gedachtes over “Bestaansrecht

  1. Dit verhaal raakt aan mijn verhaal. Anders, maar toch soortgelijk. Je laatste alinea is een lastige voor mij, wellicht omdat ik daar (nog) niet ben aangekomen. Of het toch net anders ervaar. Mooi geschreven. Dankjewel!
    Carry

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s