Droom

Mijn vader ligt op sterven en ik ben in een ziekenhuis. Hij ligt alleen in een witte ruimte. Vlakbij, in een aparte ruimte, praat ik met de arts. Ik vertel hem dat het voor mij weinig verschil maakt of hij levend of dood is. Met deze man ben ik zoveel aangegaan en heb ik zoveel uitgezocht. Ik geloof niet dat de arts het begreep.

Ik loop naar mijn vader toe. Het valt mij op dat zijn benen op een vreemde manier gevouwen zijn alsof hij geen benen heeft. Er ligt een wit laken over hem heen, maar zijn hoofd is vrij. Ik registreer dat mijn moeder er nog niet is. Ik ben de eerste.

Ik bekijk het gezicht van mijn vader aandachtig. Hij ziet er vredig uit met een glimlach rond zijn mond. Mooi om op zo´n manier te gaan, denk ik. Dan wil ik hem nog even aanraken. Op het moment dat ik hem aanraak, gaat zijn linkeroog open. Ik zie alleen een oog, heel vreemd en bijna angstwekkend. Daarna komt zijn rechterbeen tevoorschijn. Dan word ik wakker en blijf ik in verwondering een tijdje over deze droom nadenken.

Naderhand begrijp ik dat deze droom over de mannelijke strijd gaat. Het vechten tegen gevoelens, waaraan de man dood gaat. Het leven vanuit zijn hoofd, waarbij het rompgedeelte wit en leeg blijft, heeft geen benen gekregen. Het is niet gegrond. Mijn aanraking – als vrouw – brengt de man tot leven, waardoor zijn weten grond kan krijgen.

© Wonieka A. Meuter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s