Leven in verbinding?

in verbinding

Als kind was ik heel open en verbaasde ik mij over de afgeslotenheid van zowel kinderen als volwassenen. Ik werd veelal te gevoelig gevonden. Teleurgesteld en pijn gedaan, trok ik muren van afweer om mij heen. In mij bleef een zeker weten, dat leven in verbinding mogelijk is. Dat weten, bracht mij op 23-jarige leeftijd bij de Brahma Kumaris. Een organisatie met waarden als vrede en zuiverheid hoog in het vaandel. Ik voelde mij aangesproken door hun slogan: verander de wereld, begin bij jezelf. Verbinding vond ik er niet. Teveel gericht op een God buiten zichzelf en een hemel in de toekomst, kreeg het samenleven hier op aarde in het heden bij de Brahma Kumaris te weinig vorm. In het nastreven van hoge idealen was geen ruimte voor de persoonlijkheid met dat wat het meegemaakt had en werden vele emoties ontkent en onderdrukt.

Een verademing waren voor mij na die tijd de Osho meditaties, waarin emoties bestaansrecht kregen door ze te uiten. Ik ontmoette er bevlogen mensen die vol passie feesten en meditaties organiseerden, maar werkelijke verbinding en openheid vond ik er niet. Teveel gericht op het eigen proces en de eigen ervaring werd op feesten oogcontact vermeden.

De verbinding met mezelf, die ik kwijtgeraakt was door mij aan te passen aan de verwachtingen van anderen, door keer op keer mijn neus te stoten tegen de muren waarachter mensen zich verschansen, vond ik vele jaren later terug in de stilte. Een stilte waarin alle verwachtingen, alle pijn wegviel en ik mij volledig deel voelde uitmaken van deze wereld met alles erop en eraan.

Voor mij is het zo natuurlijk om mij te verbinden met anderen, mij open te stellen en de liefde te laten stromen. En nog steeds ben ik er verbaasd over hoe weinig volwassenen en kinderen het kunnen ontvangen, zelfs willen ontvangen. Door sommigen wordt de liefde en de verbinding herkent en het innerlijk weten hierover geraakt. Voor de meesten blijken de overlevingsmechanismen die oude pijn beschermen sterker dan het verlangen naar heel-zijn en verbinding. Wanneer de oude wond open komt te liggen en moed ontbreekt deze te erkennen wordt de deur met een klap in het gezicht van degene met het hart vol liefde gegooid en de verbinding verbroken.

Ik voel mij verbonden met jou, met een ieder die ik ontmoet. Ik voel en ervaar je pijn, je lijden en tegelijkertijd de grootsheid van je licht, van wie jij bent. Ik klop op de deur van je hart, rammel aan de poorten. En als de deur al op een kier gaat, is het onder voorbehoud. Is dit de wereld waarin ik wil leven?

© Wonieka A. Meuter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s