Water stroomt altijd van boven naar beneden

Opgegroeid in een gezin, waar het gezag en de autoriteit van volwassenen geëerbiedigd diende te worden en het gelijk bij voorbaat lag bij de volwassenen, simpelweg omdat het een volwassene was, heb ik jarenlang geworsteld met autoriteiten. Ik had nauwelijks een eigen mening; wist niet goed wat ik wilde en maakte anderen belangrijker dan mijzelf. Tegelijkertijd was er een grote behoefte om gezien, gehoord en gekend te worden. Dat maakte mijn contacten met docenten op de universiteit en later met leidinggevenden vaak behoorlijk ingewikkeld.

Heel lang was er de onderliggende strijd van het willen erkennen van de autoriteit van de ander en tegelijk zelf iemand willen zijn. Ik wist niet hoe ik mijn eigen wijsheid of voelen dat iets wel of niet voor mij klopte in het contact boven water kon houden, zonder in gevecht te raken met mezelf en de ander. Veelal voelde ik mij machteloos en overgeleverd. Ik durfde niet te vertrouwen op mijzelf. In mijn opvoeding had ik niet ervaren dat ik zelf iemand kon zijn, naast iemand anders. Ik had geleerd dat de volwassenen blijkbaar beter wisten wat mijn behoeftes waren en wat goed voor mij was.

Het leven heeft mij vele leermeesters gegeven in het begrijpen van dit autoriteitsconflict waarin ik lang gevangen heb gezeten, om uiteindelijk zelf een autoriteit te worden en dit in alle vrijheid te kunnen zijn. Het grootste misverstand was, dat ik dacht dat ik gelijk aan anderen was en dat zij gelijk aan mij waren. Hoe meer ik kon zien en ervaren dat ik uniek ben en dat iedereen uniek is, hoe meer ik in staat was mezelf en de ander te zien zoals die is. We zijn uniek in dat wat we al in ons leven hebben meegemaakt; in vaardigheden en in intelligentie; in de mate waarin wij ons bewust zijn van wie wij zijn en waarin we nog onbewust zijn.

Inmiddels heb ik begrepen dat we wel gelijk in waarde zijn, maar niet gelijk; dat je niet met iedereen op een gelijkwaardig niveau kunt communiceren, omdat water nou eenmaal altijd van boven naar beneden gaat. Ik kan niet op een gelijkwaardig niveau communiceren met mijn pianodocente over het bespelen van de piano, simpelweg omdat ik een leerling ben. Als ik haar niet als autoriteit wil erkennen dan zal ik steeds met haar in gevecht zijn, maar als ik het wel doe, zal ik haar adviezen ter harte nemen en kan ik groeien in mijn spel.

Is er een strijd en een grote behoefte aan gelijkwaardigheid in je contacten met anderen, dan zul je de ander gelijk aan jezelf willen maken; je wilt dan dat de ander ergens net zo is of denkt als jij. Je ontkracht daarmee jezelf en de ander, omdat je jezelf en de ander vastzet en de gelegenheid ontneemt elkaar in alle openheid te ontmoeten. Wil je de ander gelijk maken aan jezelf, dan ontneem je jezelf de kans om je eigen zienswijze te verruimen. En ontmoet je een echte autoriteit dan hoeft dat niet wederkerig te zijn, omdat zijn zienswijze en ervaringen veel verder reiken dan die van jou. Een autoriteit zal voor je open staan en je willen tillen naar zijn niveau, mits je daarvoor open staat. De bejegening is gelijk in waarde, maar niet gelijk.

© Wonieka A. Meuter

Zie ook een eerder geschreven blog over dit onderwerp: Gelijkwaardigheid: gelijk in waarde maar niet gelijk

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s