Altijd beschikbaar

Hij wil nog steeds dat zij beschikbaar voor hem is. Zij, moeder de vrouw. Niet dat hij dat snel toegeven zal. Hij vindt zelfs dat hij daar recht op heeft en dat het vanzelfsprekend is dat zij voor hem klaar staat. Zij kan zomaar een kamer binnen lopen en een verhaal beginnen in de veronderstelling dat de ander meteen zal luisteren, ook al leest diegene of is hij met iets bezig. Hij denkt dat hij met de coach die hij kent van twitter wel een afspraak kan maken op tweede pinksterdag, zonder te vragen of zij op die dag wel wil werken.

Zomaar een paar voorbeelden. Zo gold het ook voor mij. Ik eiste haar op, vroeg veel aandacht en vond het vanzelfsprekend dat zij er was, dat ze er zelfs altijd moest zijn. Haar geklaag vond ik vervelend, want  het gaf mij een schuldgevoel. Ik dacht dat ik niet voldeed, nooit genoeg deed, ondanks alle karweitjes die ik regelmatig ongevraagd deed. Veel respect had ik niet voor haar. Daar kwam ik achter toen ik 25 was. Ik voelde dat ik op haar kon spugen en op haar neerkeek, haar zelfs minachtte, terwijl ik tegelijkertijd nog steeds niet zonder mijn moeder kon.

Het heeft niets te maken met de hoeveelheid tijd die de moeder heeft en of zij buitenshuis werkt of niet. Mijn moeder had geen baan. Zij had geen eigen plek in huis. Haar plek was de woonkeuken, voor haar alleen als de kinderen naar school waren en haar man aan het werk. Ze klaagde dat ze nooit haar eigen gedachten kon hebben, omdat er altijd wel iemand iets van haar wilde, of dat haar eten binnen een mum van tijd op was en haar koken onvoldoende gewaardeerd werd.

Ik zag hetzelfde bij Marion, naast mij op de bank gezeten, waarvan haar kleuter over haar heen klom en tussen haar rug en de leuning van de bank klauterde. Toen ik haar vroeg of ze dat wel fijn vond, wist ze dat niet goed, gewend als ze was om haar grenzen te bedenken. Ze had bedacht en beargumenteerd wat haar kind wel of niet van haar mocht. Ik zag het bij Francien, met wie ik stond te praten, toen haar 9-jarige zoon om haar aandacht vroeg en vervolgens als een ‘lolletje’ aan haar bril zat en haar in haar gezicht kneep. Ze zei er wel wat van, maar geloofwaardig klonk het niet. Pas als hij echt te ver ging, dan werd zij boos.

Francien vond dat haar zoon moest veranderen en beter moest leren luisteren. Dat zij zelf misschien ook iets kon veranderen, daar wilde ze niet aan. Marion kwam er achter dat ze niet goed wist wat ze voelde en waar haar grenzen lagen. Dat is ze gaan onderzoeken, waardoor ze nu heel duidelijk kan zijn naar haar kinderen. Haar kleuter heeft geen driftbuien meer, maar heeft inmiddels achting gekregen voor haar moeder. Zij kan nu voelen vanuit welke behoeften haar moeder iets wil of niet wil en dat ook haar behoeften er toe doen. Strijd is niet meer nodig.

Voor aandacht geven is altijd tijd, zowel aan jezelf als aan een ander. Het geeft zelfs tijd. Het volledig beschikbaar zijn voor je baby, kind, puber, partner of wie dan ook wanneer het gevraagd wordt en de behoeften van de ander te erkennen, zonder die van jezelf uit het oog te verliezen, geeft kracht en stevigheid aan je relaties. Als moeder ben je iemand en niet alleen moeder. Ik zie dat kinderen dat willen voelen en je zullen uitdagen om iemand te zijn. Dan kunnen zij zelf ook iemand zijn en is er grond onder hun bestaan.

Voor de volwassene bestaat die altijd beschikbare moeder niet meer, die kun je voor jezelf worden. Pas nadat je die zorg en aandacht aan jezelf gegeven hebt, kun je er voor je kinderen zijn en voor wie dan ook in je leven, op een manier die recht geeft aan hun bestaan, aan jouw bestaan.

© Wonieka A. Meuter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s