De schandpaal

Het is mij gebeurd en ik zie en hoor het in de media: mensen die aan de schandpaal genageld worden, of het nu om grote of om kleine zaken gaat. In mijn geval ging het om uitspraken die ik deed op twitter, waarin ik mijn mening en mijn kijk op het leven verwoordde en wat mensen zoal kunnen doen. Vaak in directe bewoordingen, nooit op een persoon gericht, omdat ze over iedereen kunnen gaan. Ik ga er vanuit dat de lezer zelf weet of iets op hem van toepassing is of niet en of hij het ter harte wil nemen. In de media gaat het veelal om (ernstige) delicten die iemand al dan niet gepleegd zou hebben.

In de middeleeuwen werd iemand letterlijk aan de schandpaal genageld en bekogeld met rotte tomaten, eieren en stenen. Tegenwoordig kun je de hele media over je heen krijgen en buiten de maatschappij komen te staan, zelfs nadat rechtelijk is bewezen dat jou geen blaam treft, zelfs nadat je de moed hebt in het openbaar je medeleven te betuigen met betrokkenen. De vaststaande mening van de massa kan leiden tot een onterechte levenslange veroordeling.

Hoewel de uitingsvormen beschaafder lijken dan in de middeleeuwen, is het achterliggende mechanisme nog steeds geldig. Iemand doet iets dat buiten het gangbare valt en wordt als een bedreiging ervaren en als gevaarlijk bestempeld. Alle middelen worden ingezet om deze persoon uit te schakelen. Omdat het om een bedreiging gaat, komen alle persoonlijke overlevingsmechanismen in werking, waardoor de kijk naar de persoon en de situatie volledig gekleurd raakt. Sommige mensen kunnen zo geraakt zijn, dat ze geen afstand meer kunnen nemen en zich obsessief erin vastbijten om hun eigen gelijk en zienswijze te bewijzen. Ze kunnen daar zoveel overtuigingskracht in zetten, dat ze anderen daarin meenemen en niemand meer zijn mond open durft te doen.

Hoewel het in veel gevallen ontkent wordt, kunnen mensen zo boos zijn, dat ze koste wat kost iets aan de kaak willen stellen en het recht in eigen hand willen nemen, zonder de feiten zorgvuldig te onderzoeken. Een oordeel is snel gevormd en geveld. Alle aandacht wordt gericht naar buiten, naar de ander, zodat de onderliggende pijn en geraaktheid niet gevoeld hoeft te worden. Hoezeer je je ook richt op de ander en ogenschijnlijk je gelijk weet te halen, draagt het echt bij aan jouw innerlijke gemoedsrust? Word je eigen pijn minder door een ander te beschuldigen, aan de kaak te stellen of aan de schandpaal te nagelen?

Een samenleving, waarin mensen naar elkaar wijzen en de schuld buiten zichzelf willen leggen, is een samenleving waarin niemand zich veilig weet. Voordat je het weet keert het collectief zich tegen jou. En of je nu aan de zijlijn blijft staan en je er buiten houdt of mee doet aan de beschuldigingen, je neemt eraan deel. Jouw aandeel blijft staan, als een rekening die open staat, omdat je iets doet of gedaan hebt wat je niets aangaat, zonder verantwoordelijkheid te willen nemen voor je eigen pijn en geraaktheid. Aan de persoon die in jouw ogen iets verkeerds gedaan heeft kun je niks veranderen, maar wel kun jij jouw bijdrage leveren aan een samenleving waar jij deel vanuit maakt. In deze wereld, mijn wereld leven mensen, die niet anders kunnen dan overleven en hun eigen hachje redden, op wat voor manier dan ook. Zolang jij naar anderen blijft wijzen, doe je hetzelfde.

© Wonieka A. Meuter

Advertenties

Een gedachte over “De schandpaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s