(On)schuldige moeders

Marianne was al een paar jaar bezig met zich te ont-wikkelen en begon vast te lopen in haar proces. Dat had ze eerst niet zo heel erg in de gaten, hoewel het contact met haar kinderen minder gemakkelijk werd en ze ook kon zien dat die niet zo lekker in hun vel zaten. Zoals ze gewend was, deed ze een enorme inspanning. Tot ze op een diepe pijn stuitte, die als een beeld tot haar kwam. Bij het duiden van het beeld werd het trauma zichtbaar van een al te strenge vader, waardoor ze niet anders kon dan in haar lot te schikken. En dus liet ze dingen gebeuren. Kon ze zelfs het meest dierbare in haar leven laten gaan en op het spel zetten. Haar eigenheid en haar vuur waren ver te zoeken.

Met het zichtbaar worden van het trauma kwam ook het schuldgevoel. Zich schuldig voelen omdat zij het had laten gebeuren in haar leven, zich schuldig voelen over de gevolgen die dit patroon ook had voor haar dochter, zich schuldig voelen over wat ze uitgedaan had naar haar kinderen doordat ze zoveel onderdrukt had en wat voelbaar was voor de meisjes, zodat zij zich ook rot voelden.

Het schuldgevoel verlamde haar. Voor moeders is schuldgevoel één van de lastigste gevoelens die zij tegen kunnen komen in hun proces van bewustwording. Met het doorvoelen van oude pijn en het begrijpen en herkennen van overlevingspatronen wordt niet alleen zichtbaar welke consequenties dat heeft gehad voor je eigen leven, maar ook voor dat van je kinderen. De moeder gaat zien hoe zij in haar handelen, maar ook in haar manier van zijn haar eigen verstrikkingen overgedragen heeft op haar kinderen.

Elke moeder wil het beste voor haar kind; hoopt zij datgene te geven waardoor haar kind(eren) kunnen opgroeien tot evenwichtige volwassenen. Elke moeder geeft dat wat ze heeft met alles wat ze heeft. Er achter komen dat ze haar kind bijvoorbeeld haar eigenheid ontnomen heeft en gemaakt heeft tot een gehoorzame, gewillige en volgzame dochter kan een erg pijnlijk inzicht zijn. Te pijnlijk. Het schuldgevoel werkt verstikkend en blokkeert elke verdere stap.

Schuldgevoelens maken onderdeel uit van de verstrikkingen waarin de meesten terecht gekomen zijn, want van jongs af aan is je verteld of je iets goed of fout deed. Als je iets fout deed, dan ging je je schuldig voelen, omdat je begrepen had dat er van je verwacht werd dat je het goed zou doen. Je faalde. Schuldgevoel is een gevoel waar vaak een enorme kracht achter zit, waardoor het heel lastig kan zijn het schuldgevoel in een ander licht te gaan zien. En nadat het mentaal begrepen is, kan het nog even duren voordat het ook gevoelsmatig begrepen is.

Het gevoel is dat je schuldig bent. Dat gevoel is alom aanwezig in onze christelijke samenleving en voelt als een waarheid. Bijna iedereen leeft bewust of onbewust vanuit een gevoel van schuld of schuldig zijn. Een gevoel dat dermate onaangenaam is dat we het liever wegduwen en dat in veel gevallen slechts op sommige momenten naar de oppervlakte komt. Het maakt dat velen er niet van willen weten en daardoor liever iets houden bij wat het was. Schuldgevoel kan je dermate verlammen dat je geen verantwoordelijkheid wilt nemen over je eigen handelen.

Wanneer je je schuldgevoelens wilt herzien, kun je gaan inzien dat je altijd denkt en handelt vanuit het begrip dat je op dat moment hebt. Je doet altijd iets naar eer en geweten, zelfs wanneer je geweten knaagt en je het toch niet opvolgt, omdat er ook dan iets niet begrepen is waardoor je niet de keuze maakt om naar je geweten te luisteren. Pas wanneer je iets begrijpt, wanneer je begrijpt wat de reden is dat je iets op een bepaalde manier doet en wat de gevolgen daarvan zijn voor jezelf en anderen, zul je in staat zijn het anders te gaan doen. Schuldgevoel is vaak streng en veeleisend en dat maakt het nog lastiger iets te veranderen. Door mededogen te beoefenen en te gaan ervaren hoe je met mildheid naar jezelf kunt kijken, kan alles in een ander daglicht komen te staan. Het verleden wordt neutraler. Er is iets gebeurd, je hebt iets gedaan, maar het is goed noch fout. Het heeft wel gevolgen voor jou gehad en vaak ook voor anderen. Daarin kunnen voelen met een open hart maakt het mogelijk je leven te herzien en andere keuzes te maken. We maken niet voor niets iets mee. Begrip krijgen over wat je meemaakt, maakt je rijp, geeft je leven diepgang, geeft je kracht en maakt je vrij.

Doordat het Marianne lukte de pijn te voelen onder haar schuldgevoelens en te zien dat ze zich schuldig voelde juist omdat ze het allerbeste voor haar kinderen wil, kon ze met mededogen naar zichzelf kijken en zachter worden. Haar verleden, haar eigen omgang met haar kinderen kwam in een ander perspectief te staan. De ontspanning die daardoor ontstond maakte spanning vrij bij haar dochter, wat zich uitte in koorts. Marianne ontdekte dat ze nu zonder schuldgevoel naast haar zieke dochter kon zitten en met een open hart aanwezig kon zijn en precies dat kon doen en geven wat nodig was.

© Wonieka A. Meuter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s