De duivel

De duivel voelt voor mij als een heel beladen begrip, iets waar je beter maar niet over kunt schrijven. De duivel is iets waar je bang voor (gemaakt) bent, waar je beter niet mee te maken kunt hebben. Ook ik was ooit bang voor de duivel, satan of hoe deze kracht ook genoemd wordt.

Inmiddels is de duivel niet meer iets waar ik bang voor ben, doordat ik gaandeweg niet meer bang ben voor mijn eigen duisternis en het voelen van mijn pijn. Ik kan de duivel in mijzelf en de ander in de ogen kijken.

Voor mij is de duivel elke gedachte en gevoel die afbreuk doet aan mijn licht, aan mijn liefde. Als ik afbrekende, destructieve en veroordelende gedachten over mijzelf, anderen of situaties voedt door ze te blijven herhalen, hardop te zeggen en door te willen dat het waar is en daar gelijk in wil hebben, dan draag ik bij aan destructie, aan vernietiging van schoonheid. Als ik echter deze gedachten wil erkennen en de onderliggende pijn erin wil voelen en het wil zien zoals het is, kan heling plaats vinden, waardoor mijn bijdrage constructief is en er schoonheid kan ontstaan.

Juist door het zo scherp te stellen en destructieve krachten als duivels te benoemen wordt het tot iets waar ik niet omheen wil. Laat het maar helder zijn en aan het licht komen. Want duisternis verdraagt geen licht, duisternis verdwijnt zelfs, al bij een heel klein schijnsel.

© Wonieka A. Meuter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s