Het verlangen naar één-zijn en de angst

Expecting_mother

Je was in de baarmoeder, warm en omhuld. Je voelde op sommige momenten de liefde van de vrouw die jou droeg en hoe blij ze was met jouw komst wanneer zij met haar aandacht bij jou was. Je was één met haar, met haar lichaam.

Eenmaal uit de baarmoeder kon je nog haar lichaam en warmte voelen, maar nu anders en niet meer constant. Het verschil was groot. De moeder, vertrouwd haar stem, haar geur. Haar lichaam groot en jij zo klein. Nu zo afhankelijk van haar, zo pijnlijk voelbaar als ze niet meteen begreep wat jij nodig had. Dat je honger had, een natte luier, nabij wilde zijn, niet alleen gelaten.

Een klein lichaampje, maar nog voelen als groots, als ruim, als wetend, maar daar niet in gekend worden. Zijn in een lichaam dat opnieuw heeft te groeien en dat af heeft te wachten wat het krijgt en wanneer. Nog vele jaren.

In dat prille begin worden de ervaringen in de cellen van het lichaam als herinneringen opgeslagen, waarvoor geen woorden zijn, hoogstens beelden. Herinneringen die er wel zijn, van liefde en warmte, maar ook van angst. De ultieme eenheid die ervaren is in de baarmoeder, momenten van kou en eenzaamheid daarbuiten. Het wordt nooit meer als toen.

De impact van deze herinneringen is groter dan het bewustzijn veelal kan omvatten, ondergesneeuwd als zij geraakt is door alles nadien en door manieren die we vonden om de angst en de pijn te overleven. De machtige grote moeder buiten je en dezelfde moeder waar je één mee was en waarnaar je nog intens kunt verlangen, kan in je volwassen bestaan nog steeds een grote aanwezige zijn in je ontmoetingen met anderen.

Was de scheiding tussen moeder en pasgeborene te snel, de behoeften te weinig vervuld, dan wil dat nog steeds vervuld worden in een willen samensmelten, één worden met een ander. Nog altijd op zoek naar die ultieme ervaring. Daarin niet langer klein willen zijn en minder, maar eigenmachtig, werkt als een belemmerende factor. De angst voor de grote wetende moeder zet je schrap of verlamt je, waarschijnlijk als een onbewuste kracht.

In het verlangen naar de ultieme ervaring, kun je roepen dat we al allemaal één zijn, dat jij ik bent en ik jij, waarbij de pijnlijke scheiding opgeheven wordt en daarmee misschien ook niet gevoeld. Een herkenbaar gevoel in een samen zijn van nabijheid kan euforische vormen aannemen, omdat eindelijk gevonden is wat verloren is geraakt. Voor langere of kortere duur, keer op keer.

De eenheid in jezelf wordt hersteld door de pijn en de angst niet langer te mijden. Door keer op keer je te laten vallen in de ervaring en je opgevangen te weten vanwege je moed het te laten gebeuren. Moeder aarde vangt je op, het bestaan en God. Geboren ben je al, bestaansrecht is je reeds gegeven. Jij bent er.

© Wonieka A. Meuter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s