Geen taal

Dat je niets zomaar meemaakt, daar ben ik mij al een tijd bewust van. Interessant kan het zijn om te ontdekken waarom je iets meemaakt.

Het gezin waar ik kom voor taallessen ervaar ik als chaotisch en rommelig. De jongste van twee huilt snel om iets en krijgt dan meestal wat ze hebben wil. Zowel van de ouders als van haar broertjes. Grenzen worden in mijn ogen te weinig gesteld en er worden geen consequenties aan verbonden.

Terwijl ik op de bank zit voel ik mijn oordelen en de neiging om er iets van te zeggen. Jaren terug deed ik dat dan ook. Of tegen de ouders, of tegen het kind. In de meeste gevallen schopte ik tegen het zere been van de ouder. Het kind heeft voor een strategie gekozen voor de situatie waar het in zit en kan en wil dat ook niet anders doen zolang de situatie is zoals hij is.

Later aan tafel was er alleen een kijken. Een kijken vanuit mildheid. Dit is hoe de peuter het doet. Dit is hoe de situatie is.

Want doordat er te weinig taal is, kan er ook weinig gezegd worden, wat voor mij heel behulpzaam is om te oefenen in het aanwezig zijn zonder te oordelen, zonder de situatie te willen veranderen.

Misschien wel het meest effectief. Zowel voor mij als voor hen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s