De keerzijde van bewondering

Ik had een buurman die mij bewonderde en respect had voor mij. Dat zei hij. In een tijd dat ik het zwaar had, had ik veel aan hem. Werd ik opgetild door zijn aandacht en liefde. Hij wilde mij helpen. Wel op zijn manier en ongevraagd. Het ging mij steeds meer benauwen hoe meer ik weer opkrabbelde. Want ik moest wel degene zijn naar zijn beeld van mij en zijn onvervulde behoeften.

Ik ken een ic-verpleegkundige in tijden van corona. Hij krijgt respect en bewondering. Dat heeft hij in zijn leven weinig gehad. Het geeft hem vleugels. Na een intense dienst is hij nog uren aan het vertellen over zijn werk, voelt hij zich geroepen om mensen te dienen want ze lezen zijn verhalen zo graag.

Bewondering is oh zo verleidelijk. Het voelt fantastisch. Je betekent wat, je bent belangrijk, anderen hebben je nodig. Het bevestigt je in de boodschap die je wilt brengen, maakt hem van waarde. Jij weet wat anderen nodig hebben en zij willen dat van jou krijgen. Er zijn er heel wat die leven op bewondering zoals (pop)sterren, hulpverleners, guru’s en narcisten. Verslavend is het ook. Heb je er eenmaal aan geproefd dan kan de weg terug lastig zijn.

De bewonderaar ziet iets moois, soms vanbuiten, soms vanbinnen en soms beiden. Hij ziet een held die doet wat hij niet denkt te kunnen. De held moet de redder zijn, de verlosser in wiens handen we ons leven kunnen leggen. Soms zelfs letterlijk. We bewonderen de wijze woorden, de inzichten, de moed, de uitstraling, het charisma. Verslavend is het ook en het kan lastig zijn om ervan los te komen.

In beide gevallen raak je verblind. Je ziet alleen nog de ander. De redder is aldoor bezig met het redden van de ander en de bewonderaar is afhankelijk van de goedkeuring, wijsheid of kundigheid van de ander. De een houdt de ander in stand, heeft de ander nodig. Beiden ontlopen hun verantwoordelijkheid. Beiden zitten gevangen in een afhankelijkheid waardoor ze pijn kunnen vermijden, een illusie in stand houden.

Velen leggen op dit moment hun leven in handen van artsen en andere hulpverleners. In het verleden waren artsen een soort van goden die ons moesten redden en zij dachten dat ze dat moesten zijn. We zijn gaan geloven dat daar de antwoorden liggen en de oplossing. Dat zij ons kunnen redden. Het contact met ons eigen weten en kunnen zijn we daarin kwijt geraakt.

Bewonderen en bewonderd worden kan gevaarlijk zijn of worden. Het is een vorm van onderdrukking. Een onderdrukking van je eigen weten, van het vermogen tot helen. Van het vertrouwen dat iedereen dat vermogen in zich heeft en dat jij daar niet verantwoordelijk voor bent. Deze tijd van corona, waarin niets meer hetzelfde is kan een kans betekenen om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor je leven en dit niet langer in handen te leggen van anderen.

En denk als je blieft niet dat het niet over jou gaat. Dit gaat over jou en mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s