Ik doe precies wat ik wil

Ik doe precies wat ik wil doen naar het begrip en bewustzijn dat ik heb.
Jij doet precies wat je wil doen naar het begrip en bewustzijn dat je hebt.
Zij doen precies wat ze willen doen naar het begrip en bewustzijn dat ze hebben.
Bevrijdend toch?

Het klinkt zo makkelijk deze gedachte, maar wat behelst het nou echt?

In mijn leven heb ik heel lang gedacht te weten wat juist was, zowel voor mezelf als voor anderen, waaronder mijn ouders, familieleden, vrienden, partners en cliënten. Ik had overzicht doordat ik vaak de consequenties kon zien en ook wat iemand zou kunnen helpen. Daarbij had ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik kon anderen niet laten, want als ik niks zou zeggen dan zou het in mijn ogen mis gaan. Een soort van misplaatst grootheidswaanzin. Alsof ik de wereld kan redden, of iemand! Daarbij kon ik behoorlijk streng zijn.

De ergste kantjes zijn er al jaren vanaf. De meeste mensen kan ik zien en aanvaarden zoals ze zijn. Die hoeven van mij niet meer te veranderen. Ik zie hoe dat mijn contacten met andere mensen heeft veranderd. Maar mijn partner? Of mijn moeder? Kan ik hun aanvaarden precies zoals ze zijn?

Dat wil ik wel, dus heb ik mijn begrip hierover te verdiepen. Als ik wil dat iemand anders doet dan hij doet, dan gaat mijn aandacht daar naartoe. Ik zie namelijk direct of iets vrij is of onvrij, of iets gedaan of gezegd wordt vanuit verkramping of vanuit ontspanning. Echter, wat die ander doet of zegt kan mij beïnvloeden, simpelweg door het oordeel wat ik heb. Ik vind het juist of onjuist. Ik vind het ene beter of slechter voor die ander en daarbij soms ook voor mezelf omdat het (in het geval van mijn partner) ook consequenties kan hebben voor mij. Wat als ik dat niet meer doe? Dan kan het zijn dat hij iets gaat doen wat in mijn ogen verkeerd is. Oh jee, daar wil ik blijkbaar dus controle over uitoefenen.

Doordat ik mij hiervan bewust werd, ontstond bovenstaande gedachte in cursief. Een gedachte die mij helpt de knoop te ontwarren. Zo zijn er momenten op de dag dat iemand iets doet waar ik een oordeel over blijk te hebben. Als ik dan kan bedenken dat diegene precies doet wat hij wil doen naar het begrip en bewustzijn dat diegene heeft ontspan ik mij.

Terwijl ik aan het wandelen ben denk ik er verder over na. Over hoe het is als ik deze gedachte toepas op wat ik in de wereld zie gebeuren. Dingen waar ik het niet mee eens ben. Maakt het mij passief? Verlies ik aan invloed die ik dacht te hebben? Of wordt het vertrouwen een onzichtbare onderstroom die als een steen in de vijver zal werken?

Advertenties

Geen taal

Dat je niets zomaar meemaakt, daar ben ik mij al een tijd bewust van. Interessant kan het zijn om te ontdekken waarom je iets meemaakt.

Het gezin waar ik kom voor taallessen ervaar ik als chaotisch en rommelig. De jongste van twee huilt snel om iets en krijgt dan meestal wat ze hebben wil. Zowel van de ouders als van haar broertjes. Grenzen worden in mijn ogen te weinig gesteld en er worden geen consequenties aan verbonden.

Terwijl ik op de bank zit voel ik mijn oordelen en de neiging om er iets van te zeggen. Jaren terug deed ik dat dan ook. Of tegen de ouders, of tegen het kind. In de meeste gevallen schopte ik tegen het zere been van de ouder. Het kind heeft voor een strategie gekozen voor de situatie waar het in zit en kan en wil dat ook niet anders doen zolang de situatie is zoals hij is.

Later aan tafel was er alleen een kijken. Een kijken vanuit mildheid. Dit is hoe de peuter het doet. Dit is hoe de situatie is.

Want doordat er te weinig taal is, kan er ook weinig gezegd worden, wat voor mij heel behulpzaam is om te oefenen in het aanwezig zijn zonder te oordelen, zonder de situatie te willen veranderen.

Misschien wel het meest effectief. Zowel voor mij als voor hen.

Doemdenken?

De laatste maanden word ik steeds pessimistischer over de toekomst van ons mensen. De aarde zal wel blijven voortbestaan op de een of andere manier, maar ons bestaan lijkt mij steeds minder zeker. Zowel vanwege de rampen die al zichtbaar zijn door het veranderende klimaat als ook de vele oorlogen, de religieuze strijd die intenser lijkt te worden en de verharding in de harten van mensen. Is dit doemdenken?

Vanaf mijn 24ste ben ik acht jaar intens betrokken geweest bij een spirituele organisatie omdat ik geloofde in de slogan ‘verander de wereld, begin bij jezelf’. De oprichter, Dadi Lekhraj, heeft rond 1900 visioenen gekregen van de destructie van deze wereld en dat de oplossing is om je altijd Shiva (God) te herinneren zodat je na de destructie in de Gouden tijd kan komen. Wat hij zag was dat de destructie veroorzaakt werd door natuurrampen en religieuze oorlogen, met name tussen de christenen en de moslims. Het was zaak om je daarop voor te bereiden. Omdat er een datum genoemd werd die vrij dichtbij lag, gaf mij dat veel spanning. Ik was bang niet genoeg tijd te hebben. Dat gaf een enorme druk.

Toen ik besloot uit deze beweging te stappen, was dit moeilijk. Alleen al om deze reden. Ik was niet klaar voor de destructie en hoe kon ik nog een relatie hebben met God zonder nog naar de Brahma Kumaris te gaan? Omdat ik daar geen antwoord op had, maar wel zeker wist dat ik een ander pad te gaan had, besloot ik dit te parkeren en vertrouwen te hebben dat ik op het juiste moment hierop antwoorden zou krijgen.

In de jaren die volgden kreeg ik steeds meer antwoorden en ging ik ook begrijpen wat de betekenis is van deze periode in mijn leven. Daarbij werd ik mij steeds meer bewust van mijn helderziende en heldervoelend vermogens. Hoe sterker mijn licht en liefde werd, hoe sterker er met duisternis op mij gereageerd werd. Er waren krachten in mensen die mij wilden vernietigen. Die het licht en de liefde niet konden verdragen. Een strijd tussen licht en donker die wel een aantal jaren geduurd heeft.

Met de tijd leerde ik te aanvaarden dat dit mijn pad is. Dat ik dit meemaak omdat het mij oefenmateriaal geeft, zodat ik kan leren standvastig te blijven bij mijn eigen kern ongeacht dat wat ik vooral energetisch naar mij toe kreeg en krijg. Het kon voelen als oorlog, als geweld, onderdrukking en soms ook als marteling gezien de fysieke pijnen die ik regelmatig leed.

De God, die in de tijd van de Brahma Kumaris, een bron van liefde, stilte, vrede en wijsheid buiten mij was, veranderde gaandeweg in een vitale roodgouden energie die door mijn lichaam stroomt en die ik ben als ik het leef.

In deze fase van mijn leven, nadat ik jaren noodgedwongen naar binnen gericht was, is er weer ruimte voor het nieuws. Via verschillende kanalen hoor en lees ik over de conditie van de mensheid en de natuur. Van heel dichtbij vertelt een vluchteling mij keer op keer zijn visie op moslims en de islam. Over de dictatuur, over genocide. Het lijkt veel erger dan ik gewild had dat het was en is tegelijk een bevestiging van alles wat ik ervaren en ‘gezien’ heb in de jaren van inkeer.

De illusie dat ik de wereld kan redden heb ik opgegeven. Ik kan niemand veranderen. Er zal gebeuren wat waarschijnlijk onomkeerbaar is. Wat ik wel kan is zorgen dat ik onder alle omstandigheden de liefde en vrede in mijn hart kan bewaren. Het leven geeft mij situaties waarin ik kan zien wanneer mij het lukt om mededogend te zijn en wanneer niet. Voor mij is dit het antwoord op dat wat er te gebeuren staat.

Angst of liefde

“De meeste mensen leven vanuit angst”, zei ik onlangs tegen een vriend en merkte dat het weerstand bij hem opriep. Dat hield mij bezig. Later realiseerde ik mij dat de meeste mensen angst vaak niet herkennen, laat staan dat ze het voelen. Zo ook mijn vriend.

Hoewel ik opgegroeid ben bij een vader die veel angst bij zich had, alleen al door zijn ervaringen als kind tijdens de Tweede Wereldoorlog, dacht ik lang dat het met mijn angsten wel mee viel. Totdat ik op mijn 25ste het boekje van Jamposky las “Liefde is angst laten varen” waarin hij stelde dat er of liefde is of angst. Een uitspraak die mij altijd bijgebleven is.

Sindsdien heb ik vaak nagedacht over angst en onderzocht hoe het werkzaam is in mijn leven en in die van anderen. Als ik liefde wil leven heb ik angst te herkennen bij mijzelf en bij anderen. Want als ik achter gedrag angst kan herkennen, vind ik het makkelijker om begrip te hebben en liefde te voelen.

Wat veroorzaakt angst
Angst kun je pas laten varen als je begrijpt wat angst veroorzaakt. Angst heb je als je iets kunt verliezen. Je kunt bang zijn om gezichtsverlies te lijden, dat je iets overkomt, dat je iets afgenomen wordt, dat een ander beter of meer is dan jij, of andersom gezien: dat jij je minder voelt dan een ander. Je kunt bang zijn voor macht, waardoor je je overgeleverd kunt voelen. Je kunt bang zijn voor ziekte en pijn, voor aftakeling, ouder worden en natuurlijk voor de dood. Je kunt bang zijn voor emoties, voor gevoelens, ja zelfs voor liefde.

Ik ben mijn lichaam
De essentie hiervan is volgens mij de overtuiging dat je je lichaam bent. Als ik ervan overtuigd ben dat ik dit lichaam ben, dan identificeer ik mij met mijn lichaam, met mijn sekse, mijn uiterlijk, met dat wat ik in mijn lichaam ervaar, met de rollen die ik in het leven vervul, met het land, het volk en de religie waar ik deel van uit maak, met mijn overtuigingen, gedachten en emoties. Om zo maar een aantal dingen te noemen.

Door die overtuiging kan er heel wat strijd ontstaan. Als je gelooft dat je het lichaam bent ben je vatbaar voor angst. Je zult reageren vanuit angst om jezelf, je familie, je land of je religie te verdedigen of je zult je een slachtoffer voelen die niet bij machte is om iets aan een situatie te doen.

Als iemand bang is voor controleverlies, kan diegene juist macht gaan uitoefenen en angst inzetten als wapen om de ander in zijn macht te krijgen en te houden. Dit is wat ik wereldwijd zie gebeuren op allerlei niveaus. Onderdanen bang maken omdat de machthebbers eigenlijk zelf bang zijn. Dan denk je dat er wapens nodig zijn of een vaccin of…. Dan denk je dat je compromissen hebt te sluiten en dat je vooral vriendjes hebt te blijven. Dan denk je dat die buitenlander of anders denkende een gevaar is.

Denken dat je het lichaam bent brengt een afscheiding aan tussen jou en de ander. Want die ander heeft een andere sekse, leeftijd, huidskleur, religie, smaak, denkwijze, opleiding enzenz. De onderliggende angst versterkt dat.

Is het waar?
Alleen, is het waar dat je je lichaam bent? Is het waar dat je je gedachten en emoties bent? Of zou het kunnen zijn dat je dat hebt? Dat je een lichaam hebt en dat jij de levende stroom van levensenergie bent in het lichaam? En dat dit voor iedereen geldt, ongeacht of dit voor diegene waar is of niet. Is leven dan liefde of angst? De levenskracht die geboren laat worden, die doet groeien, die kan helen en herstellen, staat die gelijk aan het lichaam en is die verdwenen op het moment dat het lichaam dood is, dat er geen leven meer in is? Is het de levenskracht die oordeelt en veroordeelt, die onderscheid maakt, haat, vecht en oorlog voert?

Angst zie ik als een duistere kracht die je gevangen houdt in het duister. Voor angst is angst waar en zal het ook verdedigen. Het maakt je bewusteloos, want het haalt je weg bij de liefde en het leven en je hebt het meestal niet eens in de gaten. Je kunt denken dat je goed bezig bent, dat je liefdevol bent, terwijl je voortgedreven wordt door angst.

Op het moment dat je het mechanisme door krijgt, het onder ogen ziet, het wil zien zoals het is, komt het in het licht. Deze liefde is vrij en ongebonden. De liefde blijft stromen als een rivier, die uit een bron komt. Op zijn weg komt het obstakels tegen, maar stroomt langs de keien, de rotsen en laat ze voor wat ze zijn.

Denk je dat je de levensenergie bent in het lichaam en kun je dat ook voelen, dan leef je vanuit liefde en zul je je verbonden voelen met anderen en het bestaan.

Aanvaarden

Over het omgaan met energie heb ik al vaker geschreven en mijn ervaringen gedeeld. Omdat ik hier dag en nacht mee te maken heb, blijft het aandacht vragen en blijf ik onderzoeken hoe daarmee om te gaan. Vorige week heb ik drie dagen achtereen gemediteerd. Mijn inzicht wil ik graag delen.

Zoals ik in deze blog schreef is water een ontvanger van energie. Omdat het lichaam grotendeels uit water bestaat komt dat wat iemand naar je uitzendt je lichaam binnen. Het lichaam kun je ook als klankkast zien dat resoneert op dat wat uitgedaan wordt. Iedereen zendt zijn gedachten, gevoelens uit en dat wordt bewust of onbewust ontvangen. Ook de onverwerkte zaken zenden we uit, zeker op het moment dat die ergens door geraakt worden en het te pijnlijk lijkt of is om het te voelen.

Sommige mensen zijn zo beschadigd geraakt in hun leven (meestal in hun vroege jeugd) dat hun hart gesloten is. Aan de buitenkant kunnen ze vaak nog wel vriendelijk over komen. Het is zo pijnlijk voor ze dat ze geloven dat het hun overkomen is en dat ze slachtoffer zijn van wat anderen doen. Ze zullen anderen beschuldigen en kunnen afgunstig zijn. Een ander het licht in de ogen niet gunnen. Ik ben meerdere van dit soort mensen in mijn leven tegen gekomen. Omdat ze geen verantwoordelijkheid willen of kunnen dragen voor hun eigen doen en laten kunnen ze nogal wat uitzenden aan beschuldigingen, haat, projecties, agressie en dergelijke. Als je dan bedenkt wat het met de potjes met rijst doet als je ze benadert vanuit liefde of haat, dan kun je je misschien voorstellen dat de energie van anderen je ziek kan maken. Zo heb ik van kinds af aan al hoofdpijn, vaak migraine gehad, een burn out. Ook kunnen mijn spieren verstijven, heb ik regelmatig darmklachten of maagpijn en zo meer. Je kunt er zelfs dood aan gaan. Als je je niet bewust bent van wat anderen uitzenden heb je alleen niet in de gaten dat dat weleens een oorzaak zou kunnen zijn.

Eerder dacht ik dat als ik mijn onverwerkte zaken opgelost zou hebben, dat het dan wel op zou houden. Of als ik genoeg liefde uitstraalde dan zou het mijn lichaam niet meer binnen komen. Als een sjamaan ben ik bezig geweest om op energie niveau met de ander te communiceren en iets te helen. Ik heb rozen, piramides en de merkaba om mij heen gezet. Om maar een paar dingen te noemen.

Afgelopen weken was het wel heel heftig. Eerst dagenlang hoofdpijn en migraine, wat ik het laatste jaar meestal wel kan keren maar wat nu niet lukte. Daarna had ik ineens jeukende bultjes op mijn bovenbenen, die wegtrokken waarna mijn voeten, handen en ellebogen dik werden. Mijn man dacht aan lyme, ik weet het aan dat wat er naar mij uit gedaan werd en was sowieso niet van plan om antibiotica te gaan slikken. Omdat ik weinig tot niks kon doen ben ik gaan mediteren.

Aanvaarden

Door stil te worden vanbinnen en voelend aanwezig te zijn, realiseerde ik mij dat ik niet veranderen kan dat anderen iets naar mij uitzenden en dat mijn lichaam daarop reageert met verstijving en verkramping (wat tot allerlei klachten leidt). Ik heb daar geen controle over. Alleen ben ik het lichaam niet. Dit lichaam is mijn voertuig. Dat wat anderen naar mij uitdoen en wat aan komt in mijn lichaam doet geen afbreuk aan wie ik ben. Iemand kan mij ziek maken en het kan zelfs tot de dood leiden, maar ik ben de stromende levensenergie van roodgoud licht dat door mijn lichaam stroomt. Dit voelt nu als waar voor mij en geeft mij ontspanning. Ik hoef niets anders te doen dan de situatie te aanvaarden zoals hij is.

Ziek?

Voor mij is er geen ziekte. Dat vind ik eigenlijk een ongepast woord. Zoals ik het zie en ervaar reageert het lichaam op iets. En dat iets kan vanalles zijn, voeding, emoties, stress, insecten beten, energieen van anderen, onderdrukking, enzenz. Het enige wat het lichaam wil is weer heel worden. Net als de natuur wil het de balans weer herstellen.

Voor mij als bewoner van het lichaam ligt de uitdaging om te achterhalen wat er aan de hand is, waar het lichaam op reageert. Dat doe ik door stil te worden, mijn lichaam te voelen, mijn gedachten, gevoelens en emoties waar te nemen. Dan komen de antwoorden, wordt duidelijk wat er aan de hand is.

Hierin aanwezig zijn doet al heel veel aan het herstel van de balans. Door te vertrouwen op het helend vermogen van je lichaam.

Eenling zijn

“Iedereen is een eenling, zei de wijze man,

maar bijna niemand weet het.”

Hij keek hem ernstig aan. “Waarom niet?”

Omdat de meeste mensen bang zijn voor zichzelf.

Ze willen liever samen eenzaam zijn”.

“Ben ik ook een eenling?” vroeg hij.

“Ja, jij ook”, zei de wijze man.

“Zal ik later ook een eenling zijn?”

“Dat hangt van jou af.

Bedenk wel dat het heel moeilijk is om een eenling te zijn.

Ieder mens wil je beïnvloeden. Ieder wil zich met jou bemoeien,

zodat je net zo wordt als zij.

Want als je een eenling wilt zijn, dan blijf je altijd een ander

voor de ander en dezelfde voor jezelf.

Dan blijf je vrij. Zorg dat je vrij blijft!”

“Hoe moet ik dat doen? vroeg hij zacht,

ik ben vaak heel bang voor mensen, vooral op school.

Ze schelden me uit omdat ik zo goed kan leren.”

“Dat maakt niet uit, het gaat erom dat je niet bang bent voor jezelf.

Eenlingen reageren altijd op zichzelf en nooit op de ander.

Dus als de ander je uitscheldt, dan scheld je niet terug.

Je vraagt je alleen af: waarom doet dat nou zo zeer in mij?

Is dat mijn trots, is dat mijn onzekerheid, is dat mijn angst?

En waarom wil ik nou zo graag terug schelden?

Komt dat door de ander of komt dat omdat ik zo van schelden houd?

Omdat ik nog zoveel gescheld in mij heb zitten?

Vraag altijd aan jezelf en nooit aan de ander

want anders komt er een ander in je wonen

en weet je niet meer wie je bent.”

De wijze man pakte een beukennootje van de grond en zei:

“Ieder mens is als dit zaadje. De ander is alleen het water

of het zonlicht, maar nooit het zaadje zelf.

Dat zaadje zit in jou.

Verbind je altijd met jouw eigen oorzaak

en niet met de motieven van de ander.

Zo maak je je vrij van de motieven van de ander.

De ander raakt je alleen maar aan,

zoals ook de regen of de zon alleen het zaadje aanraakt,

maar niet weet of er een beukenboom of een dennenboom uitgroeit.”

“Of een roos…..,” zei hij.

“Precies, of een roos.

Niemand weet wat jij in je hebt.

Dat moet jezelf ontdekken.

De ander kan je niet raken als jij het niet in je hebt.

Dus iedere keer als je door de ander wordt geraakt,

of dit nu met vloeken gebeurt of een compliment,

met slaan of met een streling,

iedere keer kun je iets over jezelf te weten komen.

Dat is het mooie van de ander.

Dat is het mooie als je een eenling bent.

Een eenling doet dankzij de ander

steeds nieuwe ontdekkingen over zichzelf.

Eigenlijk kan de ander je dus heel weinig aandoen.

Wees dan ook niet bang dat je de ander zou kunnen kwetsen

want dat is niet mogelijk.

Je kunt de ander alleen aanraken

op de plek waar hij al gekwetst was.

Maar dat is dan niet jouw ‘schuld’, dat is een deel van hem.

En het is ook aan hem of hij deze kwetsing vergroot

of juist beter wil leren begrijpen.

Bemoei je niet met de ander maar laat hem vrij.

Voel je niet gehinderd om alles te zeggen wat je wilt zeggen,

zo blijf je in evenwicht.

Zo blijf je vrij van elkaar en geef je je eigen macht niet weg.”

De enige echte vrijheid is keuzevrijheid ❤

***

Uit: “Een gelukkig mens en andere geheimen”

Van Theije Twijnstra