Kiezen voor genezing

  Zou het kunnen dat de gezondheidszorg heel vaak niet over gezondheid gaat maar over controle? En dat doktoren zich verantwoordelijk maken voor jouw lichaam, waardoor jouw lichaam niet meer van jou wordt (als je niet oplet)?

Een ernstige vraag aan het eind van een week waar we veelvuldig in de huisartsenpraktijk waren. Iets wat ongewoon is bij ons.

We voelden ons onder druk gezet om mee te gaan in de angst van de dokter en het systeem. Omdat we dat niet willen schreven we een brief. Hieruit een citaat waarin wij onze visie verwoorden:

“Ik vertrek graag vanuit vertrouwen in mijn lichaam, door mijn lichaam te voelen, me ermee te verbinden. Liefde voor mezelf en voor mijn lijf zorgen dat ik weer gezond wordt. Angst daarentegen zorgt voor het tegenovergestelde effect. Het lijkt er voor mij (ons) op dat je je niet kunt voorstellen dat er mensen zijn die in staat zijn hun lichaam te voelen en te kennen en die daar realistisch mee om weten te gaan en die volledig zelf verantwoordelijk willen zijn voor hun genezing. In onze gesprekken hebben we bij herhaling onze visie uitgelegd in de beperkte tijd die er is. Misschien nog onvoldoende voor jou. Daarom willen wij dat graag nog verder aan jou toelichten.

Onze visie is dat je niets zomaar mee maakt in je leven en dat alles een reden of oorzaak heeft. Ook dat wat er met ons lichaam gebeurt, de kleinere en grotere verstoringen in het evenwicht. Wij gaan er vanuit dat het lichaam altijd uit is op het herstel van de ontstane onbalans en dat dat ziekte genoemd wordt. Afhankelijk van hoever we het op hebben laten lopen, is het lichaam in grote mate in staat tot genezing. Daarbij is het wel nodig dat je naar de kern van het probleem gaat, dat je onderzoekt hoe het systeem uit balans is geraakt. Alleen dan kan werkelijke genezing plaats vinden. Een genezing die voor ons belangrijker is dan enkel het oplappen van het lichaam of het bestrijden van symptomen.

Nu we toch in de pen geklommen zijn willen we duidelijk maken dat wij gebruik willen maken van de diagnostische mogelijkheden van de medische wetenschap voor zover ons dat zinvol lijkt en het niet beschadigend is of kan wezen voor het lichaam, maar dat wij heel zorgvuldig willen bekijken in hoeverre wij gebruik willen maken van behandelingen en medicamenten. De berichten die wij lezen over de farmaceutische industrie geven ons weinig vertrouwen.”

Een dag nadat wij deze brief geschreven hadden kwam het volgende artikel over Lothar Hirneise  voorbij op Facebook dat overeen komt met mijn visie en dat uit een medische hoek komt.

Dit leidde voor mij tot de volgende:  het sterkt mij in mijn conclusie dat ik bij de huisarts weinig te zoeken heb. Zelfs niet voor een diagnose.

Een paar citaten uit het artikel die mij troffen.

De tumor is niet je probleem. Een tumor is een onwaarschijnlijk intelligente oplossing van het lichaam.” Als je gezond wordt, verdwijnt de tumor vanzelf. Daarom moet je ook niet meteen opereren om de tumor te verwijderen. Ga eerst ontgiften. Als de tumor dan nog steeds groeit – wat vrijwel nooit het geval is – kun je nog altijd opereren.”

“De meeste artsen zijn goede vaklieden die hun patiënten oprecht willen helpen. Maar… ze zijn werkzaam in een slecht systeem. Want, van wie krijgt de arts zijn informatie? Ten eerste van professoren aan de universiteit. En hoe word je hoogleraar? Door je omhoog te werken binnen de gevestigde orde. Door te vertellen wat iedereen daarvoor ook al vertelde. Er bestaat geen andere manier om in de wetenschappelijke wereld professor te worden.”

(…) “elke succesvolle kankertherapie bevat de volgende drie ingrediënten: grondige ontgifting, aanpassing van het dieet en mentaal of spiritueel werk.”

“Als het zo simpel en eenduidig is, waarom worden dan niet veel meer mensen beter? ‘Omdat succes discipline en inzet vraagt. Het vraagt van de patiënt dat hij in beweging komt, actief wordt, een constructieve vechthouding ontwikkelt. De meeste mensen kiezen de makkelijke weg: chemotherapie, bestralen of opereren. Mensen zeggen: “Hoezo makkelijke weg? Weet je hoe erg chemotherapie is?” Natuurlijk is chemotherapie geen pretje, maar je dieet en je levensstijl omgooien, is moeilijker. Daarom overleven zo weinig mensen kanker.”

Maar er staat nog meer interessant in het artikel zoals het belang van plezier hebben voor je immuunsysteem.

Wat mij betreft is het proces van bewustwording het belangrijkste. In veel gevallen zal het lichaam volgen.

Achting

Achting is voor mij een gevoel waarbij ik waardering heb. Waardering betekent voor mij iets waarde geven. Dan kun je al heel gauw denken in goed of fout. Dit is meer van waarde dan dat. Voor mij heeft alles waarde, verdient alles achting.

En als ik er zo in voel dan zie ik dat ik achting kan hebben omdat ik buig. Omdat ik buig voor de grootsheid van het bestaan, omdat ik buig voor dat wat er in een mensenleven plaats kan vinden, omdat ik buig voor wetmatigheden in het bestaan die in eerste instantie tegenstrijdig, ongerijmd en onbegrijpelijk kunnen lijken. In het achten en het buigen voor iets en iemand is voor mij geen onderscheid. Het een verdient niet meer achting dan het andere.

Heeft er machtsmisbruik plaats gevonden in je leven en leef je in een cultuur waarin controle hebben over jezelf door middel van het denken een grote rol speelt, dan wil je niet buigen, want dan blijft er niets van je over (zo lijkt het). Je kunt pas achting voor jezelf hebben als je perfect bent, als je iemand bent die geen fouten maakt. En mocht je ze wel maken, dan kost het moeite om dat toe te geven, want dat betekent buigen en voor je gevoel de macht uit handen geven. Zit je in dat overlevingsmechanisme, dan zul je dat niet doen, want je voelt je uitgeleverd aan die ander. Je staat met je rug tegen de muur, gevangen in een vicieuze cirkel. Er lijkt geen uitweg mogelijk. Zo lijkt het… Het denken en de controle die je wilt behouden haalt je uit je lichaam en vergroot de angst.

De weg terug naar jezelf gaat via je lichaam. Door in je lichaam te gaan voelen waar de spanningen zitten, door je lichaam te laten vertellen wat er met je aan de hand is. Door erkenning te geven aan wat er speelt in je lichaam zul je de grond onder je voeten terug vinden en je veilig gaan voelen bij jezelf en het bestaan en dus ook bij de machthebbers en autoriteiten in je leven.

De eerste stap in nederigheid is buigen voor je lichaam. Het lichaam dat je dient en je zoveel te vertellen heeft over wie jij bent en wat er van je geworden is. Ga je dat ervaren  dan wordt het prettig om nederig te zijn en om te buigen. Er is niets meer om bang voor te zijn en er valt niets meer te verliezen.

© Wonieka A. Meuter

De gevaren van machtsmisbruik

machtsmisbruikIedereen heeft te maken met macht en onmacht. Iedereen is weleens in een situatie terecht gekomen waarin hij zelf misbruik maakte van zijn macht of zelf misbruikt werd door de macht die iemand anders of een groep over hem uitoefende.

De meeste mensen zijn opgegroeid bij ouders die met hen omgingen alsof zij beter wisten wat goed is voor hun kinderen en wat zij nodig hebben. Dat begon meestal al op dag één waarin niet gekeken werd naar de behoefte van de baby, maar waar een schema gevolgd werd wanneer een kind te voeden.  De meeste kinderen leren het af om hun eigen behoeften te volgen. Een ouder oefent macht uit over een kind, omdat het niet over de vaardigheden beschikt om zonder dwang, manipulatie of controle met het kind om te gaan. Daaraan kun je zien dat macht voortkomt uit onmacht. Omdat de ouder niet geleerd heeft de eigen behoeften te onderkennen en te communiceren, zal het ook macht uitoefenen over zichzelf in de vorm van het onderdrukken van de eigen gevoelens en behoeften. Daardoor zullen de ouders eerder vanuit normen met hun kinderen omgaan en hen duidelijk maken wat wenselijk gedrag is en wat niet.

De meeste mensen hebben als kind geleerd dat ze beter op een ander kunnen vertrouwen, namelijk eerder op hun ouders of andere volwassenen dan op henzelf. Ze zijn een groter of kleiner deel van hun macht verloren. Omdat ze veelal niet openlijk gebruik konden maken van hun macht, zijn ze op indirecte wijze hun macht blijven uitoefenen, zoals mensen op heel verschillende wijzen anderen voor hun karretje weten te spannen. Vaak niet duidelijk zichtbaar omdat dat niet geaccepteerd werd en zeker niet van meisjes. We hebben geleerd de eigen belangen en behoeften te onderdrukken ten bate van anderen, omdat dat nodig was om te kunnen overleven en om niet buiten de groep te vallen.

De wereld wordt bevolkt door mensen die de macht over zichzelf kwijt geraakt zijn doordat ze hun eigen behoeften zijn gaan onderdrukken. Vaak voelen ze die ook niet meer. Dit geldt eveneens voor  wereldlijke leiders als voor veel spirituele leiders. Ook daarvan zijn velen ver af geraakt van zichzelf. Voor mij lijkt dit steeds extremere vormen aan te nemen in alle lagen van de maatschappij.

Zolang je jezelf onderdrukt, zul je de onderdrukking door anderen minder snel in de gaten hebben. Zolang het nog vertrouwd voor je is dat anderen voor jou bepalen wat goed voor je is, zul je gemakkelijk de macht uit handen geven. Anderen kunnen je alleen maar bang maken voor de duivel, maya enz. als je bang bent voor de duivel (oftewel het kwade) in jezelf. De duivel of maya is niet iets buiten jezelf maar in jezelf. Als je het kwade in jezelf onder ogen hebt gezien, heb je niets meer te vrezen en kun je het buiten jezelf zien bij anderen met mededogen.

Ben je beschadigd door machtsmisbruik in je kindertijd, dan ben je kwetsbaar voor manipulatie. Het verlangen naar heelwording en naar een vervulling van de behoeften die ooit onvervuld zijn gebleven, kunnen maken dat je open staat voor ideologieën die je beloftes doen voor een betere wereld en voor het bereiken van geluk. Dit geldt evenzeer voor organisaties die je rijkdom en aanzien beloven. Sommige (religieuze of spirituele) groeperingen zeggen daarbij bovendien dat je uitverkoren bent, dat je heel speciaal bent en beter bent dan de rest van de wereld. Eindelijk word je erkend! Eindelijk word je gezien in wie je bent. Dat kan je een groot gevoel van macht geven.

Na een tijd aangesloten te zijn geweest bij een groepering of organisatie waar je met hart en ziel in gegaan bent vanwege de ideologie en beloftes die gedaan zijn, kan blijken dat het minder ideologisch was, dan je dacht en ook niet vrij. De organisatiestructuren kunnen gaan knellen. Afhankelijk van je overlevingspatronen kun je daarmee leven of niet. Sommigen kunnen gemakkelijk doorgaan, gewend als ze zijn om zich te willen bewijzen, haantje de voorste te willen zijn en hielen te likken of juist zich te voegen. Ben je daar niet zo goed in dan kan het lastig worden, omdat je minder mee zult tellen. Anderen zullen macht over jou uitoefenen als jij het niet zelf doet.

Besluit je om uit zo’n groep of organisatie te stappen, dan kan dat heel moeilijk zijn, omdat het kan voelen alsof je je familie verlaat of dat je daarmee je enige mogelijkheid tot het bereiken van bevrijding verliest. Je kunt dan behoorlijk gedesillusioneerd zijn, boos en zelfs psychisch ontwricht. Je hebt opnieuw niet gekregen waarnaar je zocht. De onvervulde behoeften zijn nog steeds niet vervuld. Niet door anderen, want dat kan ook niet. Eenmaal buiten de groep kun je boos blijven en de autoriteiten blijven aanklagen als ware het je ouders die hun verantwoordelijkheid niet genomen hebben door jouw behoeften niet te vervullen.

Zolang jij zelf niet je verantwoordelijkheid weet te nemen over je eigen behoeften, zul je dat bij een ander blijven leggen, zul je openlijk of op verborgen wijze eisen dat anderen dat doen, dat anderen voor je willen zorgen. Je zult anderen beschuldigen van de macht die zij uitoefenen en ondertussen zelf ook macht uitoefenen op een manier die niet vrij laat. In elke positie of functie die je bekleedt kun je macht uitoefenen, waarbij het belang is om iets voor jezelf beter te maken. Macht dient veelal om belangrijk te willen zijn, iemand te zijn en controle uit te oefenen. De eigen positie wil je versterken en dat is noodzakelijk voor je en dus onvrij, waardoor het altijd ten koste zal gaan van een ander.

Wil je een andere wereld dan kun je alleen je eigen wereld veranderen, door je bewust te worden van je behoeften en door daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Wil je een vredevolle wereld dan is het zaak dat je niet langer geweld uitoefent naar jezelf en je lichaam en dat je stopt met jezelf te onderdrukken. Als jij vrij bent in het uiten van je gevoelens en emoties, kun je een ander daar ook in laten. Als jij zo vrij bent dat je jouw licht en kracht volledig kan leven, dan sta je daarmee een ander toe om dat ook te doen.

© Wonieka A. Meuter

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

The dangers of abuse

Everyone has to do with power and powerlessness. Everyone has ever been come in a situation where he abused his power or has been abused by the power that someone or a group exercised over him.

Most people grew up with parents who interacted with them as if they knew better what is good for their children and what they need. That usually started on day one, in which is not looking at the needs of the baby, but where a schedule was followed when a child to feed. Most children unlearn to follow their own needs. A parent exercises power over a child, because it does not have the skills to deal with their children without coercion, manipulation or control. One can see that power emanates from impotence. Because the parent has not learned to recognize their own needs and to communicate, it will also exercise power over themselves in the form of suppressing their own feelings and needs. Thereby parents will rather deal with their children from standards by making clear what is acceptable behaviour and what is not.

Most people have learned as a child that you better trust another, i.e. rather their parents or other adults than on themselves. They have lost a larger or smaller part of their power. Because they often could not openly make use of their power, they are indirectly continue to exercise their power, as people make in very different ways a stooge of others. Often not clearly visible because it was not accepted and certainly not like girls. We learned suppress our own interests and needs for the benefit of others, because that was needed to survive and not to fall outside the group.

The world is populated by people who have lost the power over themselves because they are going to suppress their own needs. Often they do not feel it no longer. This also applies to secular leaders and a lot of spiritual leaders. Also, many of which are far removed from himself. To me this seems to be more extreme in all layers of society.

As long as you are suppressing yourself, you will have less quickly have an eye on the oppression of others. As long as it is familiar to you that others decide for you what is good for you, you will easily relinquish power. Others can only scare you for the devil, maya etc. if you are afraid of the devil (or evil) in yourself. The devil or maya is not something outside of you but in yourself. If you have faced the evil in yourself, you have nothing to fear and you can see outside yourself to others with compassion.

Have you been damaged by abuse of power in your childhood, you are vulnerable to manipulation. The desire for healing and to fulfill the needs that ever have remained unfulfilled, can make you open to ideologies that promise you a better world and for achieving happiness. This also applies to organizations that promise you wealth and prestige. In addition, some (religious or spiritual) groups say also that you are chosen, that you are very special and better than the remaining world. Finally you will be recognized! Finally you will be seen in who you are. That can give you a great sense of power.

After some time you have been affiliated with a group or organization where you stepped in with heart and sou,l because of the ideology and promises which have been made, it may be clear that it was less ideological than you thought and not free. The organizational structures may become too tight. Depending on your survival patterns you can live with or not. Some are easy going, accustomed as they are to want to prove, to be a ringleader and wanting to flatter or just to conform. If you’re not so good at, it can be difficult because you’re less important. Others will exert power over you if you do not yourself.

If you decide to get out of such a group or organization it can be very difficult, because it can feel like leaving your family or that you lose your only opportunity to achieve liberation. Then you may be quite disillusioned, angry and even psychologically dislocated. You are not receive what  you searched for. The unfulfilled needs are still not met. Not by others, because it could not. Once outside the group you can stay mad and continue to accuse the authorities as it were your parents who have not taken their responsibility by not fulfilling your needs.

As long as you do not know how you can take responsibility for your own needs , you will continue to put it in another, you openly or in hidden way require that others do, that others want to care for you. You will accuse others of the power they exert  and meanwhile you also exercise power in a way that is not free. In any position or function that you hold you can exercise power, in which it is important to get something better for yourself. Power is largely used to be important, to be someone and exercise control. You will strengthen your own position because it is necessary for you and therefore unfree, thus always at the expense of another.

Do you want a different world then you can only change your own world, by becoming aware of your needs and take responsibility for it. Do you want a peaceful world it is important that you are no longer practicing violence to yourself and your body and you stop to suppress yourself. If you are free in expressing your feelings and emotions, you can also let free another. If you are so free that you can fully live your power and light, then you unconsciously give other people permission to do the same.

© Wonieka A. Meuter

De koude onthechting van de tiran en hoe het ook anders kan

Heel lang waren voor mij tirannen en de macht die zij uitoefenen het meest angstwekkende dat er bestond. Ik had een nogal overheersende vader wiens wil wet was en die moeite had met mijn sterke wil en mij daarom nogal eens een dictator noemde.

Macht was heel lang iets dat ik vies vond en waar ik mij tegen verzette. Totdat ik bij de Brahma Kumaris (waar ik acht jaar lang deel van uit gemaakt heb) zelf in een verantwoordelijke positie kwam (zo rond mijn dertigste). De tiran in mij werd zichtbaar en daar schrok ik toen hevig van. Dat wat ik zo in mijn vader afgewezen had, deed ik nu zelf. Ik was bezig mijn wil op te leggen aan anderen, bezig hen te controleren en ik kon het niet verdragen dat ze niet aan mijn eisen voldeden. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Omgaan met macht en autoriteit is sindsdien een onderwerp gebleven dat keer op keer in mijn leven opdook.

Er zijn vele manieren waarop tirannie en macht uitgeoefend kunnen worden. Zowel zichtbaar in heel duidelijke voorbeelden van machthebbers die we kennen uit de loop van de geschiedenis en de actualiteit, als meer subtiele vormen van onderdrukking en controle uitoefenen, zoals de macht die slachtoffers uitoefenen en waarmee zij de aandacht naar zich toe weten te trekken door hulpeloos gedrag waardoor anderen voor hen gaan zorgen.

Ik heb vele tirannen in mijn leven gezien, omdat iedereen deze in zich heeft, al dan niet zichtbaar aan de oppervlakte. Hieronder waren werkgevers, een arboarts, leiders van spirituele organisaties, therapeuten, vrienden en vriendinnen. Maar ook een dreumes, die ik van dichtbij heb meegemaakt en die de tiran tot het uiterste wist door te voeren tot en met het weigeren van voedsel. Een heel krachtige en slimme ziel, die haarfijn wist waar de zwakke plekken zitten van de mensen en hoe hij die kon bespelen. In een klein lichaam verpakt, kon je je zomaar verkijken en dan kon Maarten soms best schattig lijken. De kracht, uithoudingsvermogen en wil van dit kind ging verder dan je doorgaans ziet bij een kind van nog geen twee en volgens mij kan het niet anders dan meegenomen zijn uit een vorig leven.

Met Maarten in mijn gedachten wil ik helder maken hoe de tiran in jou en mij, en met name in spirituele zoekers en spirituele leiders zichtbaar en voelbaar kan zijn. Spirituele begrippen als onthechting en illusie spelen mijns inziens een belangrijke rol en ik wil delen hoe ik deze krachten en begrippen omgevormd heb in mijn leven.

Een aantal maanden heb ik Maarten intensief en dagelijks meegemaakt en verzorgd. Hij kon gillen als hij zijn zin niet kreeg en was dan op geen enkele wijze te stoppen. De mate waarin hij zijn macht ging uitoefenen werd met de tijd steeds extremer. Juist doordat het een kind was waarmee ik een intense en liefdevolle verbinding had, raakte het mij enorm. Maarten zette mij aan tot het maken van een diep gevoelde en krachtige verbinding met God. Door groots te zijn in mijn energie en uitstraling, kon ik hem soms stoppen. Hij zette mij daarnaast aan tot onthechting , zodat ik tot in het kleinste aan geen enkel gevoel meer gehecht raakte en ook niet aan hoe anderen naar mij deden. Want hij maakte mij duidelijk dat ik teveel waarde hechtte aan warme gevoelens en dat ik die te belangrijk maakte, waardoor ik niet meer kon kijken naar wat er gebeurde zoals het gebeurde en ik mij zomaar door hem kon laten misleiden. Maar hoe ik ermee omging was nieuw voor hem. Nieuw was, dat ik mij een meester toonde die verdriet liet zien, die zich kwetsbaar toonde, die keer op keer haar hart weer open zette, hoe vaak er ook op getrapt werd. Het bracht hem regelmatig in een vertraging en deed iets in hem verschuiven. Soms voelbaar, soms zichtbaar in de ogen. (*)

De onthechting, zoals die in veel spirituele stromingen beoefend wordt en ik zelf beoefend heb bij de Brahma Kumaris,  is in veel gevallen een koude, waarin het eigen belang van de spirituele ervaring voorop staat. Wat ik laat zien en wat ik beoefen is een onthechting waarbij ik wel betrokken blijf. Ik blijf voelen. Alles. Dan ben ik bijvoorbeeld totaal in het voelen en uiten van mijn boosheid en verdriet als er akelig naar me gedaan wordt. Om daarna , wanneer alles doorvoeld is, te onderzoeken wat er nou precies heeft plaatsgevonden. De inzichten die dan meestal komen, maken dat mijn hart open blijft en ik kan blijven houden van degene(n) door wie ik mij aanvankelijk benadeeld voelde.

In de koude vorm van onthechting, maakt iemand zich geen illusies meer, ziet zo iemand alles als een illusie, als iets dat niet waar is en dus ook geen waarde heeft. In diverse spirituele stromingen wordt het hele aardse bestaan als een illusie gezien. Je zo onthecht voelen van het bestaan geeft macht, want niets kan je nog raken. Je zit in je eigen cocon van zuiverheid en licht. Ik zie het als een mannelijke vorm van spiritualiteit, omdat veel spirituele leiders door de eeuwen heen mannen waren. Kort gezegd is de mannelijke aard meer ingesteld op een beweging die naar buiten gericht is, waar de vrouwelijke aard zich eerder naar binnen keert en ontvangend is.

De vrouwelijke manier van deelnemen aan het leven, waarin ik mijn licht (mijn inzichten) deel, werd door Maarten veelal met arrogantie beantwoord. Alsof het een gepasseerd station is en het niets voorstelt. Hij voelde zich daar ver verheven boven. Het ziet er te gewoon uit. Het is niet imposant en het lijkt niet als iets waar je tegenop kunt kijken.

En hoe imposant een tiran ook lijkt, hij is niet vrij van zijn verleden, hij draagt zijn lasten nog altijd met zich mee, terwijl hij nieuwe lasten creëert door de macht die hij blijft uitoefenen. Ik zie op foto’s en filmpjes goeroe’s, meesters – of hoe zij zich ook noemen – anderen zegenen, alsof zij de macht hebben het leven van een ander op die manier te veranderen. Ze zitten al dan niet op een troon, al dan niet in speciale kleren, afgescheiden van hun toehoorders. Ongenaakbaar. Afgescheiden van het leven. Niet aanspreekbaar op hun eigen gedrag, die immers onfeilbaar is. De echt levendige sprankel van het leven te vieren ontbreekt vaak en is niet zichtbaar in de ogen. Zij zijn onthecht, hun ogen veelal leeg, alsof zij al niet meer op aarde zijn.

Hoe belangrijker de tiran, goeroe, spiritueel leider enz. en hoe groter zijn macht geworden is, hoe meer zijn bestaan op het spel staat, afhankelijk als hij geworden is van zijn positie. Het ware gezicht van de tiran krijg je niet te zien. ‘Fouten’ en nalatigheden zullen nooit toegegeven worden, want dan toon je je zwak en ben je kwetsbaar, waardoor je aan achting zou kunnen verliezen.

In mijn leven met anderen laat ik zien dat ik kwetsbaar kan zijn, door te delen wat er plaatsvindt in mijn leven, ook de momenten van verwarring of twijfel en waarin ik de zaken gekleurd zie. Ik laat zien dat ik daarin overeind blijf, mezelf trouw blijf en dat ik daar juist krachtiger van word, omdat er voor mij niets te verdedigen valt en niets te verliezen.

Ook ik oefen macht uit, daar ontkomt niemand aan. Een krachtig persoon met veel inzichten in het leven en in anderen heeft altijd macht. Daar ben ik mij heel bewust van. In mijn intentie om vanuit onvoorwaardelijke liefde te leven, blijf ik voelen, blijf ik onderzoeken, blijf ik deelnemen aan het leven zonder gehecht te zijn aan hoe iets er uit zou moeten zien, dat het er op een bepaalde manier uit zou moeten zien of dat het een gewenste uitkomst zou moeten hebben. Als het mij wordt toegestaan dan gebruik ik mijn macht vanuit een warm en betrokken hart ten bate van jou. Ik houd je vast en ik laat je los, elk moment opnieuw. Tot het genoeg is of tot de weg vrij is.

© Wonieka A. Meuter

(*) Omdat Maarten nog niet praten kon is veel van wat ik over hem schrijf gebaseerd op mijn waarnemingen en interpretatie door wat ik op heldervoelende en helderziende wijze bij hem gezien en gelezen heb en wat herkend wordt door degenen die erbij waren.

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

The cold detachment of the tyrant and how it can be otherwise

Very long time for me were tyrants and the power they exert the most frightening that existed. I had a rather dominating father whose will was law and who had trouble with my strong will and I therefore often called me a dictator.

For long, power was something dirty for me and what I resisted. Until I came in a position of responsibility during the eight years that I’ve made part of the Brahma Kumaris (around my thirties). The tyrant in me became visible and that frightened me deeply. That what I rejected in my father so much, did I do myself. I was trying to impose my will on others, working to control them and I could not bear that they did not meet my requirements. I cried rivers of tears. Dealing with power and authority has since remained a topic that every time in my life appeared.

There are many ways in which tyranny and power can be exercised. Both visible in very clear examples of rulers who we know from the course of history and current events, as more subtle forms of oppression and exert control, such as the power that victims exercise. Victims drew attention to itself and helpless behaviour causes others to take care of them.

I have seen many tyrants in my life, because everybody has a tyrant in himself, whether or not visible at the surface. These included employers, an occupational physician, leaders of spiritual organizations, therapists and friends. But even a toddler, I’ve seen up close and that the tyrant to the utmost knew to introduce up to the refusal of food. A very powerful and intelligent soul, which finely knew where the weak spots are of the people and how he was able to play them. In a small body wrapped, could you just misjudge and then Martin could sometimes seem pretty cute. The strength, endurance and will of the child went further than you usually see in a child less than two and I can not but taken from a previous life.

With Martin in my mind I want to make clear how the tyrant in you and me, and especially spiritual seekers and spiritual leaders can be seen and felt. Spiritual concepts like detachment and illusion play an important role in my opinion, and I want to share how I transformed these forces and concepts in my life.

A few months I have witnessed and cared for Martin intensive and daily. He could scream as he not get his way and was in no way to stop. The extent to which he could exercise his power was more extreme with time. Precisely because it was a child that I had have an intense and loving connection touched me greatly. Martin got me to make a profound and powerful connection with God. By being great in my energy and charisma, I could stop him sometimes. He put me in addition to detachment, so I became no longer attached down to the smallest to any feeling and not to how others did to me. For he made it clear to me that I am too much valued on warm feelings and that I made too important, so I could not look at what happened as it happened and I just was able to be deceived by him. But how I dealt with it was new to him. What was new was, that I showed me a master who revealed sadness and being vulnerable, that every time dropped open her heart, how often also kicked. It brought him into a delay and did something shift inside him. Sometimes tangible, sometimes visible in the eyes. (*)

The detachment, as in many spiritual movements practiced, and I myself have practiced with the Brahma Kumaris, is in many cases a cold, where individual importance of the spiritual experience is paramount. What I show now and what I practice is a detachment which I’ll stay involved. I still feel. Everything. Then I am totally for example in feeling and expressing my anger and sadness when nasty to me done. And then, when everything is felt, to investigate what exactly took place. The insights usually come make my heart remains open and I can continue to love the person (s) with whom I initially felt disadvantaged.

In the form of cold detachment, someone has no illusions anymore, so someone sees everything as an illusion, as something that is not true and therefore no value. In various spiritual movements, the entire earthly existence is seen as an illusion. You feel so detached from life gives power, because nothing can still hit. You sit in your own cocoon of purity and light. I see it as a male form of spirituality, because many spiritual leaders through the ages were men. Briefly, the male character is more set to a movement that is directed outward, where the female character is rather inward and receiving.

The feminine way of participating in the life, in which I part my light (my understanding), Martin often answered with arrogance. Though it is an ancient history now and nothing. He felt far above. It looks too ordinary. It is not impressive and it does not seem like something you dread watching.

And how impressive a tyrant seems, he is not free from his past, he carries his burden still with him, while he creates new charges by the power he continues to exercise. I see in pictures and movies gurus, masters – or whatever they call themselves – bless others, if they have the power to change the life of others on that way. They sit on a throne or not, whether or not in special clothes, separated from their listeners. Unapproachable. Separated from the life. Not accountable for their own behavior, which after all is infallible. The really lively sparkling celebration of life is often lacking and is not visible in the eyes. They are detached, their eyes mostly empty, as if they were no longer on earth.

How important the tyrant, guru, spiritual leader, etc., and the greater his power became, the more his life is at stake, depending on as he became of his position. The true face of the tyrant you do not get to see. “Errors” and omissions will never be admitted, because then you show you are weak and you are vulnerable, so you could lose esteem.

In my life with others, I show that I can be vulnerable, by sharing what is happening in my life, also the moments of confusion or doubt and where I see things colored. I show that I keep it up, keep me faithful and that I just get stronger from, because for me there is nothing to defend and nothing to lose.

I also exercise power, it escapes no one. A strong person with many insights into life and in others always has power. Since I am quite aware of. In my intention to live from unconditional love, I continue to feel, I stay investigations, I continue to participate in life without attachment to how things should look, that it should look like a certain way or a desired outcome should have. If I may be permitted I use my power from a warm and committed heart for the benefit of you. I hold you and I let you go, any time. Until enough or until the road is clear.

(*) As Martin still could not speak much of what I write about him based on my observations and interpretation by what I clairsentient and clairvoyant way to see him and have read and which is recognized by those who were there.

© Wonieka A. Meuter

Water stroomt altijd van boven naar beneden

Opgegroeid in een gezin, waar het gezag en de autoriteit van volwassenen geëerbiedigd diende te worden en het gelijk bij voorbaat lag bij de volwassenen, simpelweg omdat het een volwassene was, heb ik jarenlang geworsteld met autoriteiten. Ik had nauwelijks een eigen mening; wist niet goed wat ik wilde en maakte anderen belangrijker dan mijzelf. Tegelijkertijd was er een grote behoefte om gezien, gehoord en gekend te worden. Dat maakte mijn contacten met docenten op de universiteit en later met leidinggevenden vaak behoorlijk ingewikkeld.

Heel lang was er de onderliggende strijd van het willen erkennen van de autoriteit van de ander en tegelijk zelf iemand willen zijn. Ik wist niet hoe ik mijn eigen wijsheid of voelen dat iets wel of niet voor mij klopte in het contact boven water kon houden, zonder in gevecht te raken met mezelf en de ander. Veelal voelde ik mij machteloos en overgeleverd. Ik durfde niet te vertrouwen op mijzelf. In mijn opvoeding had ik niet ervaren dat ik zelf iemand kon zijn, naast iemand anders. Ik had geleerd dat de volwassenen blijkbaar beter wisten wat mijn behoeftes waren en wat goed voor mij was.

Het leven heeft mij vele leermeesters gegeven in het begrijpen van dit autoriteitsconflict waarin ik lang gevangen heb gezeten, om uiteindelijk zelf een autoriteit te worden en dit in alle vrijheid te kunnen zijn. Het grootste misverstand was, dat ik dacht dat ik gelijk aan anderen was en dat zij gelijk aan mij waren. Hoe meer ik kon zien en ervaren dat ik uniek ben en dat iedereen uniek is, hoe meer ik in staat was mezelf en de ander te zien zoals die is. We zijn uniek in dat wat we al in ons leven hebben meegemaakt; in vaardigheden en in intelligentie; in de mate waarin wij ons bewust zijn van wie wij zijn en waarin we nog onbewust zijn.

Inmiddels heb ik begrepen dat we wel gelijk in waarde zijn, maar niet gelijk; dat je niet met iedereen op een gelijkwaardig niveau kunt communiceren, omdat water nou eenmaal altijd van boven naar beneden gaat. Ik kan niet op een gelijkwaardig niveau communiceren met mijn pianodocente over het bespelen van de piano, simpelweg omdat ik een leerling ben. Als ik haar niet als autoriteit wil erkennen dan zal ik steeds met haar in gevecht zijn, maar als ik het wel doe, zal ik haar adviezen ter harte nemen en kan ik groeien in mijn spel.

Is er een strijd en een grote behoefte aan gelijkwaardigheid in je contacten met anderen, dan zul je de ander gelijk aan jezelf willen maken; je wilt dan dat de ander ergens net zo is of denkt als jij. Je ontkracht daarmee jezelf en de ander, omdat je jezelf en de ander vastzet en de gelegenheid ontneemt elkaar in alle openheid te ontmoeten. Wil je de ander gelijk maken aan jezelf, dan ontneem je jezelf de kans om je eigen zienswijze te verruimen. En ontmoet je een echte autoriteit dan hoeft dat niet wederkerig te zijn, omdat zijn zienswijze en ervaringen veel verder reiken dan die van jou. Een autoriteit zal voor je open staan en je willen tillen naar zijn niveau, mits je daarvoor open staat. De bejegening is gelijk in waarde, maar niet gelijk.

© Wonieka A. Meuter

Zie ook een eerder geschreven blog over dit onderwerp: Gelijkwaardigheid: gelijk in waarde maar niet gelijk