Je zult lijden als je (in een situatie) denkt dat je hulpeloos bent, dat je niet bij machte bent om er iets aan te doen. Dat kan voelen als heel waar omdat het als kind waar was. Toen was je hulpeloos en afhankelijk van volwassenen, die heel veel voor jou bepaalden. Nu je volwassen bent, ben je niet langer afhankelijk, kun je je eigen keuzes maken, kun je zelf bepalen hoe je over iets wilt denken en wat voor jou waar is of niet. Als je je hulpeloos voelt dan doe je eigenlijk alsof je nog steeds een kind bent en anderen machtiger zijn dan jij.

De consequenties van je identificeren met je hulpeloze gevoel is dat je anderen verantwoordelijk gaat maken voor wat er in jouw leven gebeurt en hoe jij je voelt. Het is hun schuld dat jij pijn hebt, verdriet, enzenz. Je gaat dan anderen beschuldigen, je zult afgunstig zijn, Als je denkt dat iemand je iets aangedaan heeft kunnen er gevoelens komen van haat, wrok en wraak. Als je in dat soort emoties zit vind je dat je daar alle recht toe hebt en zul je het verdedigen waardoor het een gevangenis wordt, omdat toegeven en je eigen pijn voelen (bijna) onmogelijk kan lijken.

Vredevol?

religion-399749_640

Stel iemand scheldt je uit, beticht je van iets vreselijks, beledigt je of wenst je iets heel naars toe omdat diegene vindt dat het helemaal verkeerd is hoe jij bezig bent of dat jij iets echt helemaal verkeerd gedaan of gezegd hebt. Vast weleens meegemaakt. Heb je ook waargenomen wat er dan met je gebeurt? Ga je daarvan open of dicht? Kun je horen wat die ander tegen je zegt? Word je boos en ga je die ander vertellen dat het niet waar is of klap je juist dicht? Gaat er vanbinnen een stemmetje in verweer, soms nog dagen na het incident?

Iemand die een ander uitscheld, beledigt of de ‘waarheid’ vertelt, vindt meestal dat hij het recht heeft om dat te doen. Alleen al omdat diegene vindt dat hij het recht heeft om zijn mening te geven. Ook dan is het interessant om voor jezelf te voelen (als je een keer zo iemand bent), of je je dan open voelt of gesloten, of het warm en zacht voelt in je lichaam of koud en hard.

Natuurlijk ken ik beide. Want er zijn genoeg dingen te bedenken waar ik mij enorm boos over kan maken, die mij frustreren en waarvan ik kan denken “hoe haal je het in je hoofd om zo te doen, daar snap ik nou helemaal niets van”. Of het nou gaat om grove zaken als mishandeling, oorlogen, corruptie als om hoe mensen elkaar of mij kunnen bejegenen. Brengt mij meteen op de andere kant, dat ik vaak meegemaakt heb dat mensen mij beledigen of belasteren.

Ik heb gevoeld hoe het mij verhardde en hoe het de ander verhardde als ik belasterd werd. Ik heb haat gevoeld bij mezelf en bij anderen en ik vond het vreselijk! Langzaamaan kwam ik tot het besef dat al mijn scherpe woorden niets uithaalden. Dat niemand daardoor ooit is veranderd, eerder het tegenovergestelde: dat deuren er alleen maar dichter van gingen en muren nog dikker werden, de angst en pijn groter. Ook al dacht ik het nog zo juist te zien, ook al deed ik nog zoveel moeite om het uit te leggen, zolang er bij mij nog een lading lag omdat ik te graag wilde dat die ander wat deed; ik mijn eigen onmacht en ongenoegen projecteerde, bleef het verspilde moeite. Ik kwam er achter dat ik daarmee van mezelf af raakte, dat ik daardoor zelf verhardde, dat het mij energie kostte, stress en spanning gaf in mijn lichaam. Het maakte mijzelf en die ander niet vredevoller.

Niemand doet zomaar iets. Iedereen doet en leeft vanuit het begrip wat hij of zij heeft. Iedereen draagt een rugzak bij zich, heeft dingen meegemaakt en hoe naarder het is wat iemand heeft meegemaakt, hoe zwaarder de rugzak. Hoe zwaarder de rugzak, hoe pijnlijker het kan zijn om te voelen en te zien wat je doet (laat staan het te erkennen), nl dat je misschien wel net zo akelig doet als wat je ooit zelf meegemaakt hebt. Dat je je misschien wel afreageert op een zwakkere en daarin soms ook medestanders zoekt.

Ik denk dat veel mensen een behoorlijke rugzak bij zich dragen met daarin vele keren waarin ze niet begrepen zijn, miskend zijn, niet gehoord en niet gezien (meestal al begonnen in de eerste levensjaren). Daarbij denk ik dat het dan niet eenvoudig is om elkaar juist te verstaan en elkaar te laten, om het hart open te houden. Toch denk ik dat het wel de enige weg is naar een vredevolle samenleving.  Het kan al een enorm verschil maken als we moeite doen om onze boosheid, frustratie en onvrede bij onszelf te houden en niet te projecteren op anderen. Dat je de moeite wilt nemen om een ander duidelijk te maken wat zijn/haar manier van handelen met jou doet, wat jou er zo in raakt en hoe jij het liever anders zou zien. Dat je wel je mening geeft, maar je er rekenschap van geeft dat het jouw mening is, jouw visie, jouw kijk en daarmee ruimte laat voor die van een ander en ook je af te vragen of de ander op dat moment in staat is of bereid is zich in jou in te leven of jou tegemoet te komen.

Een ander beledigen, veroordelen, krenken ed. zie ik als een vorm van geweld, zowel naar jezelf als de ander doordat het tot verharding leidt. In ieder geval bij jezelf en in de meeste gevallen ook bij de ander. Je kunt je afvragen of je dat wilt.

© Wonieka A. Meuter

Onbekend maakt onbemind

autorijden met blote voeten

Een paar jaar geleden had ik er vreemd tegenaan gekeken als ik iemand blootsvoets over straat had zien gaan en kon ik mij niet voorstellen dat ik dat ooit zelf zou doen, hoewel ik binnenshuis en in de tuin wel graag op bote voeten liep. Auto rijden met blote voeten vond ik een vreemd idee, waarvoor zou je dat willen? Inmiddels heb ik een aantal keren blootsvoets gelopen hier in het dorp, op straat en in het gras en ook in de natuur en zelfs auto gereden met blote voeten. Ik heb ervaren dat het mij meer energie geeft, dat mijn voeten en benen anders aanvoelen, dat ik daar meer doorstroming in ervaar. Maar nu is het zomer en ik weet niet hoever ik hierin wil gaan en tegen de sociale conventies in wil gaan.

Een paar maanden geleden wist ik bijna niets over honden, hun gedrag en over hondeneigenaren. Simpelweg omdat ik er weinig mee in aanraking kwam. Maar ik dacht er wel iets over te weten en hier en daar veroordeelde ik wat ik zag. Inmiddels heb ik zelf een hond, heb mij hierin verdiept en besef dat het minder simpel is dan het lijkt. Dat ieder omgaat met zijn hond naar eigen vermogen, inzicht en kunnen.  Je weet vaak pas iets als je het meegemaakt hebt en ervaren.

Als ik iets niet ken heb ik vaak wat koud water vrees. Maakt niet uit waar het over gaat, over andere producten om te eten of te drinken, mensen met een andere huidskleur of andere afkomst, dieren die ik niet ken. Simpelweg omdat ik er te weinig van af weet en niet kan inschatten hoe het is, wat het inhoudt of hoe ze zullen reageren. Net als een hond voor bepaalde rassen angstig kan zijn vanwege het uiterlijk dat hij niet begrijpt, doordat wij rassen om bepaalde kenmerken hebben gefokt waardoor ze er minder natuurlijk uit zien.

Natuurlijk oordeel ik. Ik (be)oordeel op basis van wat ik weet en eerder opgedane ervaringen of iets veilig voor mij is of niet. Of ik het kan hanteren of niet. Net als iedereen. En als je erg pijnlijke ervaringen opgedaan hebt, wordt het oordeel een veroordeling als een afweer tegen een pijn die je niet meer wilt voelen.

Het helpt mij om verder te kijken dan mijn neus lang is, ook al voel ik misschien weerstand, ook al voel ik misschien angst voor het onbekende. Het helpt mij als ik bij mijzelf te rade ga en wil voelen wat dat onbekende met mij doet, waar het mij misschien herinnert aan iets dat ik ooit meegemaakt heb, geleerd heb of aangenomen heb als een waarheid.

Het helpt mij, omdat ik mij daardoor vanbinnen ruimer ga voelen, omdat elke keer dat ik mij richt op mijzelf in plaats van te reageren op de ander er weer iets in mij ontspant, terwijl er in het andere geval iets in mij zal verkrampen; de muur zal dikker worden. Het helpt mij omdat daardoor mijn hart steeds zachter en warmer wordt waardoor ik steeds ontvankelijker word voor het leven, voor steeds subtiele signalen en de vele schakeringen van het leven kan waarderen.

© Wonieka A. Meuter

Zienswijze

20131201-165051.jpg

Ik loop in een landschap, soms is het zicht open, dan weer loop ik tussen bomen en struiken of beklim ik heuvels en bergen. Telkens is het anders wat ik zie, afhankelijk van waar ik mij bevind.

Niemand zal precies zien wat ik zie, zelfs niet als diegene op dezelfde plek zou staan als ik, omdat niemand dezelfde weg bewandeld heeft als ik. Dat wat ik onderweg gezien en beleefd heb neem ik mee in wat ik nu onderweg tegen kom.

Waar ik nu ben en wat ik nu zie is voor mij waar, want het is wat ik zie. Iemand die dichtbij mij loopt of verder van mij vandaan ziet iets anders, heeft een andere invalshoek. Dat is wat diegene ziet en dat is voor diegene waar.

Onderweg komen we elkaar tegen en kunnen we met elkaar delen wat we gezien hebben en meegemaakt hebben. De ander kan mij inspireren tot een andere kijk en ik misschien de ander. En is de belevingswereld te verschillend, dan groeten we elkaar en gaat ieder zijns weegs.

Wonieka A. Meuter

Eens een hufter, altijd een hufter?

Voor iemand die altijd vriendelijk en voorkomend wil zijn, kan het heel confronterend zijn om te ontdekken dat hij zich hufterig en hard kan gedragen. Zijn mannelijke kracht heeft nooit echt ruimte gekregen, hoe mannelijk hij zich ook lijkt te gedragen en werkzaam is in een macho werkomgeving.

Veel mannen lijken te kampen met het mogen manifesteren van hun mannelijkheid. Vrouwen vinden mannelijkheid veelal aantrekkelijk, maar ook bedreigend, niet zo vreemd gezien het machtsmisbruik dat eeuwen lang door mannen heeft plaats gevonden en de ervaringen die vrouwen opgedaan hebben met hun vaders en andere mannen in hun leven. Ik wilde zelf vroeger liever geen zonen krijgen, omdat ik bang was voor hun piemel, omdat ik geen idee had hoe je met jongens om zou moeten gaan. Om mij heen zie ik moeders hun zonen onderdrukken in hun jongensachtige eigenschappen en van hun ‘eisen’ dat ze zich inleven, vriendelijk zijn en zich vrouwelijk gedragen. Moeders die willen dat hun zonen hen datgene geven aan emotionele betrokkenheid die ze van hun man niet of nauwelijks ontvangen. Tegelijkertijd kan van dezelfde zoon verwacht worden dat hij zijn emoties niet toont.

Niet geleerd om de eigen pijn te voelen en zich onmachtig voelen ten opzichte van de pijn van met name vrouwen, zal de man die altijd vriendelijk en voorkomend wil zijn, zich verharden wanneer het geconfronteerd wordt met pijn. Hij beschermt zich tegen het voelen van zijn eigen pijn en zal ook de ander (en dan met name vrouwen) willen beschermen tegen pijn. Het gevoel van onmacht dat de zoon had omdat hij niet in staat was om zijn moeder te helpen, zal hij maskeren door alsnog de vrouw te willen helpen en daarmee zijn macht te hervinden. Hij zal haar echter nooit kunnen helpen en raakt daarentegen verstrikt in een wederzijdse afhankelijkheid.

De vriendelijke en voorkomende man kan veranderen in een hufter wanneer hij zijn pijn niet wil voelen en de vrouw die hij lief heeft kwetsen met harde woorden waarmee hij haar wil raken waarmee hij zijn eigen pijn wegduwt en daarmee haar. Hij wil zich – tegen beter weten in – rechtvaardigen voor wat hij doet, waarmee hij verkracht wat liefde was, wat vreugde was. Voor een altijd vriendelijke en voorkomende man kan het voelen als een grote misdaad zich als een hufter te gedragen en haast onmogelijk om dit onder ogen te zien. Gewelddadig gedrag kan zomaar tevoorschijn komen wanneer de mannelijke kracht nooit ruimte heeft gekregen of zelfs onderdrukt werd.

Eens een hufter, blijft een hufter als het een identiteit is die je niet mag zijn. Als je jezelf afwijst en blijft afwijzen om een aspect van jezelf dat onderdrukt is geraakt en nooit ruimte heeft gekregen. Het zal je in gevangenschap houden waardoor je verharding een realiteit wordt en macht over je blijft uitoefenen. Je maakt tot waar wat je niet wilt zijn, namelijk: een hufter, ook al weet je dat je dat niet bent.

Zoals alle identiteiten die we in ons leven aan kunnen nemen, vraagt het om daarin te gaan voelen en de pijn te helen die gemaakt heeft dat je verstrikt bent geraakt in eigenschappen die je wel of niet mocht leven. Het toelaten van ongewenste gevoelens en daar mild in kunnen zijn, bevrijd je van de last van een identiteit als die van de hufter, waardoor de kramp vrijgemaakt wordt en je beschikking krijgt over jezelf als iemand die heel heldere en duidelijke keuzes kan maken en daarover kan communiceren op krachtige wijze in verbinding met zichzelf en de ander.

© Wonieka A. Meuter

 

Ik ben mij ervan bewust dat ik dit onderwerp hier oppervlakkig aansnijdt en slechts enkele aspecten ervan belicht. Wil je meer over dit onderwerp lezen dan raad ik je aan De mannelijke hersenen van Louann Brizendine te lezen.

 

 

Wat waar is, is waar…………………….voor jou!

Over de waarheid en wie de waarheid in pacht heeft, worden heel wat oorlogen gevoerd op grote en op kleine schaal. Vaak gaat het dan om een zienswijze, want over feiten valt niet te twisten – want die zijn zoals ze zijn – wel over hoe je ze interpreteert. Een zienswijze gaat over een manier van kijken naar iets en wordt gevormd door je ervaringen, onderzoek en denkwijze.

Hoewel zienswijzen overeen kunnen komen, doordat je je kunt vinden in de zienswijze van een ander, dan nog zul je er op je eigen manier naar kijken, vanuit je eigen ervaringen. Het wordt altijd gekleurd door wie jij op dit moment bent en wat je meegemaakt hebt in je leven. Vaak spelen daarin waarheden mee, die je ooit in je leven aangenomen hebt en waar je nu nog steeds van overtuigd bent dat het zo is. Zo zei een vriend van mij vaak als hij verkouden was geworden dat het kwam doordat hij op de tocht gestaan had (dat was namelijk wat zijn moeder hem geleerd had). Voor hem was dat echt zo. Nu hoor ik hem daar nooit meer over, want hij heeft zijn overtuiging veranderd. Bovendien is hij tegenwoordig zelden verkouden. Omdat hij minder vaak op de tocht staat?

Wat voor jou waar is, zal je ook zien in de wereld om je heen en daar vaak ook in bevestigd worden. Vooral als het voor jou nodig is om er zo naar te kijken. Veelal zal je het dan ook op die manier aan een ander vertellen en graag willen dat het voor de ander ook waar is. Iemand die een andere waarheid heeft en daarin misschien net zo stellig is, kan in zo’n geval heel bedreigend zijn. Wat waar is voor jou is waar, daar kan niemand wat over zeggen. Hoogstens vragen over stellen. Maar als jij het zo wilt zien, dan is dat jouw recht.

Je kunt ervoor kiezen om een waarheid van een ander aan te nemen, omdat die waarheid jou aanspreekt of omdat iemand het heel overtuigend vertelt. Je kunt er voor kiezen om je vast te blijven houden aan de waarheden die je meegenomen hebt uit het gezin waar je vandaan komt, zoals waarheden over hoeveel slaap je nodig hebt, over wat gezond eten is en hoe je met kinderen omgaat. Je kunt er ook voor kiezen om je waarheden te onderzoeken en te kijken of jij daar nog steeds zo tegenaan wilt kijken. Je kunt gaan voelen wat zo’n waarheid met jou en je leven doet en hoe vrij of onvrij het voor jou aanvoelt. Helder kan worden of je iets doet, omdat het nu eenmaal zo hoort en de gangbare opinie is, of omdat het overeen komt met jouw belangen en wat er voor jou wezenlijk is in jouw leven.

Waarheden die voortkomen uit het denken, zullen uitnodigen tot discussie en tot verdediging. Een waarheid die voortkomt uit het hart, omdat iets helemaal doorleeft is en doorvoeld, hoeft niet verdedigd te worden. Het is wat je leeft en als iemand het anders wil zien en doen, dan is dat prima. Want, wat waar is is waar……………… alleen voor jou!

© Wonieka A. Meuter