Doemdenken?

De laatste maanden word ik steeds pessimistischer over de toekomst van ons mensen. De aarde zal wel blijven voortbestaan op de een of andere manier, maar ons bestaan lijkt mij steeds minder zeker. Zowel vanwege de rampen die al zichtbaar zijn door het veranderende klimaat als ook de vele oorlogen, de religieuze strijd die intenser lijkt te worden en de verharding in de harten van mensen. Is dit doemdenken?

Vanaf mijn 24ste ben ik acht jaar intens betrokken geweest bij een spirituele organisatie omdat ik geloofde in de slogan ‘verander de wereld, begin bij jezelf’. De oprichter, Dadi Lekhraj, heeft rond 1900 visioenen gekregen van de destructie van deze wereld en dat de oplossing is om je altijd Shiva (God) te herinneren zodat je na de destructie in de Gouden tijd kan komen. Wat hij zag was dat de destructie veroorzaakt werd door natuurrampen en religieuze oorlogen, met name tussen de christenen en de moslims. Het was zaak om je daarop voor te bereiden. Omdat er een datum genoemd werd die vrij dichtbij lag, gaf mij dat veel spanning. Ik was bang niet genoeg tijd te hebben. Dat gaf een enorme druk.

Toen ik besloot uit deze beweging te stappen, was dit moeilijk. Alleen al om deze reden. Ik was niet klaar voor de destructie en hoe kon ik nog een relatie hebben met God zonder nog naar de Brahma Kumaris te gaan? Omdat ik daar geen antwoord op had, maar wel zeker wist dat ik een ander pad te gaan had, besloot ik dit te parkeren en vertrouwen te hebben dat ik op het juiste moment hierop antwoorden zou krijgen.

In de jaren die volgden kreeg ik steeds meer antwoorden en ging ik ook begrijpen wat de betekenis is van deze periode in mijn leven. Daarbij werd ik mij steeds meer bewust van mijn helderziende en heldervoelend vermogens. Hoe sterker mijn licht en liefde werd, hoe sterker er met duisternis op mij gereageerd werd. Er waren krachten in mensen die mij wilden vernietigen. Die het licht en de liefde niet konden verdragen. Een strijd tussen licht en donker die wel een aantal jaren geduurd heeft.

Met de tijd leerde ik te aanvaarden dat dit mijn pad is. Dat ik dit meemaak omdat het mij oefenmateriaal geeft, zodat ik kan leren standvastig te blijven bij mijn eigen kern ongeacht dat wat ik vooral energetisch naar mij toe kreeg en krijg. Het kon voelen als oorlog, als geweld, onderdrukking en soms ook als marteling gezien de fysieke pijnen die ik regelmatig leed.

De God, die in de tijd van de Brahma Kumaris, een bron van liefde, stilte, vrede en wijsheid buiten mij was, veranderde gaandeweg in een vitale roodgouden energie die door mijn lichaam stroomt en die ik ben als ik het leef.

In deze fase van mijn leven, nadat ik jaren noodgedwongen naar binnen gericht was, is er weer ruimte voor het nieuws. Via verschillende kanalen hoor en lees ik over de conditie van de mensheid en de natuur. Van heel dichtbij vertelt een vluchteling mij keer op keer zijn visie op moslims en de islam. Over de dictatuur, over genocide. Het lijkt veel erger dan ik gewild had dat het was en is tegelijk een bevestiging van alles wat ik ervaren en ‘gezien’ heb in de jaren van inkeer.

De illusie dat ik de wereld kan redden heb ik opgegeven. Ik kan niemand veranderen. Er zal gebeuren wat waarschijnlijk onomkeerbaar is. Wat ik wel kan is zorgen dat ik onder alle omstandigheden de liefde en vrede in mijn hart kan bewaren. Het leven geeft mij situaties waarin ik kan zien wanneer mij het lukt om mededogend te zijn en wanneer niet. Voor mij is dit het antwoord op dat wat er te gebeuren staat.

Advertenties

Aanvaarden

Over het omgaan met energie heb ik al vaker geschreven en mijn ervaringen gedeeld. Omdat ik hier dag en nacht mee te maken heb, blijft het aandacht vragen en blijf ik onderzoeken hoe daarmee om te gaan. Vorige week heb ik drie dagen achtereen gemediteerd. Mijn inzicht wil ik graag delen.

Zoals ik in deze blog schreef is water een ontvanger van energie. Omdat het lichaam grotendeels uit water bestaat komt dat wat iemand naar je uitzendt je lichaam binnen. Het lichaam kun je ook als klankkast zien dat resoneert op dat wat uitgedaan wordt. Iedereen zendt zijn gedachten, gevoelens uit en dat wordt bewust of onbewust ontvangen. Ook de onverwerkte zaken zenden we uit, zeker op het moment dat die ergens door geraakt worden en het te pijnlijk lijkt of is om het te voelen.

Sommige mensen zijn zo beschadigd geraakt in hun leven (meestal in hun vroege jeugd) dat hun hart gesloten is. Aan de buitenkant kunnen ze vaak nog wel vriendelijk over komen. Het is zo pijnlijk voor ze dat ze geloven dat het hun overkomen is en dat ze slachtoffer zijn van wat anderen doen. Ze zullen anderen beschuldigen en kunnen afgunstig zijn. Een ander het licht in de ogen niet gunnen. Ik ben meerdere van dit soort mensen in mijn leven tegen gekomen. Omdat ze geen verantwoordelijkheid willen of kunnen dragen voor hun eigen doen en laten kunnen ze nogal wat uitzenden aan beschuldigingen, haat, projecties, agressie en dergelijke. Als je dan bedenkt wat het met de potjes met rijst doet als je ze benadert vanuit liefde of haat, dan kun je je misschien voorstellen dat de energie van anderen je ziek kan maken. Zo heb ik van kinds af aan al hoofdpijn, vaak migraine gehad, een burn out. Ook kunnen mijn spieren verstijven, heb ik regelmatig darmklachten of maagpijn en zo meer. Je kunt er zelfs dood aan gaan. Als je je niet bewust bent van wat anderen uitzenden heb je alleen niet in de gaten dat dat weleens een oorzaak zou kunnen zijn.

Eerder dacht ik dat als ik mijn onverwerkte zaken opgelost zou hebben, dat het dan wel op zou houden. Of als ik genoeg liefde uitstraalde dan zou het mijn lichaam niet meer binnen komen. Als een sjamaan ben ik bezig geweest om op energie niveau met de ander te communiceren en iets te helen. Ik heb rozen, piramides en de merkaba om mij heen gezet. Om maar een paar dingen te noemen.

Afgelopen weken was het wel heel heftig. Eerst dagenlang hoofdpijn en migraine, wat ik het laatste jaar meestal wel kan keren maar wat nu niet lukte. Daarna had ik ineens jeukende bultjes op mijn bovenbenen, die wegtrokken waarna mijn voeten, handen en ellebogen dik werden. Mijn man dacht aan lyme, ik weet het aan dat wat er naar mij uit gedaan werd en was sowieso niet van plan om antibiotica te gaan slikken. Omdat ik weinig tot niks kon doen ben ik gaan mediteren.

Aanvaarden

Door stil te worden vanbinnen en voelend aanwezig te zijn, realiseerde ik mij dat ik niet veranderen kan dat anderen iets naar mij uitzenden en dat mijn lichaam daarop reageert met verstijving en verkramping (wat tot allerlei klachten leidt). Ik heb daar geen controle over. Alleen ben ik het lichaam niet. Dit lichaam is mijn voertuig. Dat wat anderen naar mij uitdoen en wat aan komt in mijn lichaam doet geen afbreuk aan wie ik ben. Iemand kan mij ziek maken en het kan zelfs tot de dood leiden, maar ik ben de stromende levensenergie van roodgoud licht dat door mijn lichaam stroomt. Dit voelt nu als waar voor mij en geeft mij ontspanning. Ik hoef niets anders te doen dan de situatie te aanvaarden zoals hij is.