Uitzicht in bos

Al ruim een maand rijd ik vrij veel rond in een kleine buscamper met 2 honden. Vooral in Drenthe, want je hoeft niet ver te gaan. De uiterlijke reis weerspiegelt de innerlijke reis die ik al heel lang ga en waarin deze camper mij behulpzaam is. Vooral langere tijd tussen bomen staan geeft mij veel.
Osho kaarten zijn voor mij een hulpmiddel om antwoord te krijgen of zichtbaar te krijgen wat ik waarneem in mijn lichaam. Onderstaande kaarten gaven mij inzicht in de situatie waarin ik zat en tevens een uitzicht.
Zoals ik het gezien en begrepen heb geven deze kaarten het collectief aan waarin iedereen gevangen zit. Een collectief kun je zien als algemeen geldende normen en waarden die doorweven zijn in onze cultuur. Omdat het een collectief is, is het niet eenvoudig om er los van te komen.
Iedereen is in meer of mindere mate geketend door het verleden, door opvoeding, door hoe het hoort, door wat je denkt wat er van je verwacht wordt en hoe je je hebt te gedragen. Ze laten zich er door ketenen en ketenen anderen door de oordelen die ze hebben en met alles waarin ze anderen niet werkelijk vrij kunnen laten.
Het collectief is alomtegenwoordig. Het is een enorme kracht die als heel dwingend ervaren kan worden. Niet iedereen is zich daarvan bewust. Voor velen kan het zelfs comfortabel voelen omdat ze dan onderdeel uitmaken van een groep. Erbij horen kan veiliger voelen dan uit de pas lopen en je eigen weg gaan, hoezeer ze ook met regelmaat last zullen hebben van de oordelen van anderen (of zichzelf) en dat het nooit goed genoeg zal zijn wat ze ook doen.
Als je uit de pas loopt word je veelal niet begrepen en als bedreigend ervaren. Want velen hebben wel een verlangen naar liefde en vrede, maar als ze die ontmoeten bij iemand die anders is of meer vrij is dan zijzelf, komen ze hun eigen gevangenschap tegen en zullen velen vroeg of laat er voor kiezen hun hoofd weg te draaien alsof ze het niet gezien hebben.
Je vrij maken van het collectief betekent dat je hebt te voelen wat al die normen en waarden met je gedaan hebben. Voelen in je hart is hierin de sleutel omdat het collectief je beperkt, verkrampt en verkilt, terwijl het hart warm, zacht en ruim voelt. Tijdens het proces van voelen is er moed nodig om de pijn van de verloren eigenheid en uniciteit die de meesten al heel vroeg in hun leven kwijt geraakt zijn door de dwang van het collectief. De pijn doorleven geeft ruimte en ontspanning. Vrij zijn van het collectief betekent vrij zijn van lijden, van angst en je geborgen weten in het bestaan.

Leven of overleven, verdicht of verlicht?

Zolang je nog op de een of andere manier vast zit aan het verleden doordat er nog (onderdrukte) pijn is, ben je aan het overleven. Je hebt je overlevingsmechanismen niet of maar deels ontkoppelt waardoor je vanuit je overlevingsmechanismen (onbewust) reageert. Dat zou je een verdicht leven kunnen noemen, want iets is nog niet aan het licht gekomen.

Wanneer alles aan het licht is gekomen en er niets meer bij je in de schaduw ligt, leef je een verlicht leven. Ben je verlicht dan is dat geen eindpunt, maar ga je het leven leven en zullen er ervaringen komen die te maken hebben met het leven totaal leven, in alle vrijheid.

© Wonieka A. Meuter

Overlevingsmechanismen

Overlevingsmechanismen zijn fantastisch werkende mechanismen, ze hebben je immers geholpen om te overleven. Als volwassene belemmeren ze je echter in het kunnen leven van wie jij bent, van wat er in jou als potentie aanwezig is.

Doordat die overlevingsmechanismen zo fantastisch werken is het vaak heel lastig om ze te herkennen, zowel door jezelf als door anderen. Zeker ook voor partners omdat die veelal jou uitgekozen hebben juist vanwege dat mechanisme. We kiezen immers onze partners uit op basis van wat we in onze jeugd ervaren hebben.

Zolang je nog belang hebt bij het patroon, zowel van jezelf als de ander, zal het in stand gehouden worden en blijf je een gevangene van elkaars patronen.

© Wonieka A. Meuter

Don Quichot

“Ik zou het wel van de daken af kunnen schreeuwen, dat wat voor mij waar is en waar zelfs wetenschappelijke bewijzen voor zijn. Want het zou zoveel verschil maken als anderen het ook zo zouden doen. Zou de wereld er dan niet anders uit zien? Alleen, wie wil er meedoen?”

Wie herkent dit niet? Iedereen heeft weleens iets ontdekt in zijn leven of meegemaakt dat zoveel voordeel gaf, dat hij zou willen dat iedereen dat ook zou doen of begrijpen. Je ziet dat er iets loos is op je werk, op de school van je kind, de politiek of waar dan ook. Jij zou dat wel willen veranderen en het liefst willen dat die anderen veranderen. Dat ze het gaan begrijpen; dat ze er iets aan gaan doen.

Jarenlang heb ik zelf als een Don Quichot gevochten tegen windmolens om aan de kaak te stellen wat ik als verkeerd of onrechtvaardig zag. Daar ben ik jong mee begonnen en vrij lang mee doorgegaan, tot ik het patroon herkende. Toen duurde het nog een hele tijd voordat ik het kon laten en mij er helemaal vrij van gemaakt had. Dat kon ik pas nadat ik het volledig begrepen had. In dat proces heb ik vele schakeringen ervaren.

Het vechten tegen windmolens kostte mij veel energie. Putte mij uit. Mijn aandacht en bijna al mijn gedachten waren gericht op de ander of op de situatie. Daar lag het probleem. Als ik dat maar duidelijk kon maken. Mijn eigen aandeel vond ik lastig om te zien. Hoewel ik dat wel wilde zien, lukte me dat niet echt. Tijdens de jarenlange ont-wikkeling die ik doorgemaakt heb en waarin ik mijn persoonlijkheid tot in detail onderzocht heb, werd ik mij ervan bewust dat ik helder kon zien, maar dat het hart erin ontbrak. Dat ik afwees wat ik zag en dat ik dat veroordeelde. Alles wat ik in mij voelde als een afwijzing ging ik doorvoelen tot ik het kon aanvaarden zoals het was.

Ik dacht dat als ik me vrij gemaakt had van mijn pijn en emotionaliteit, dat anderen dan wel mee wilden doen. Ergens wilde ik het nog steeds doen voor de ander, de wereld. Maar die bleek daar niet op te wachten. Leegte en stilte volgden, zodat ik tot in al mijn vezels mijn leven, wie ik ben en wat ik allemaal waarneem, kon aanvaarden. Want ik kan alleen maar zelf leven hoe ik wil leven overeenkomstig mijn waarheid over het leven, ongeacht of andere mensen dat ook willen of niet. Misschien is het dan zo, soms is het zo, dat mensen zich erdoor aangesproken voelen en kortere of langere tijd mee willen lopen en deelgenoot willen zijn van de rijkdom ervan.

Don Quichot leeft nu in alle eenvoud, in overvloed. Geniet van het leven en laat anderen hun ervaringen opdoen, die ze blijkbaar op willen doen. En als er aan zijn deur geklopt wordt, dan doet hij open.

© Wonieka A. Meuter

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

Don Quichot

“I would be able to shout from the rooftops that what is true for me and that I even can substantiate with scientific evidence. Because it would make much difference if others would do so. Would the world not look like otherwise? Only, who wants to join? “

Who recognizes this? Everyone has discovered something in his life or experienced that had given so much advantage that he wished everyone would do or understand. You can see that therse is something wrong at work, at the school of your child, politics or wherever. You would love to change and prefer others who want change. That they will understand, that they have something to do.

For years I myself as a Don Quixote fought windmills to denounce what I saw as wrong or unjust. I started at young age with it and fairly durable continued, until I recognized the pattern. Then it took a long time before I could completely let it go and totally be free from it. I could not until I completely understood. In that process I have experienced many shades.

Fighting against windmills cost me a lot of energy. Drew me out. My attention and almost all my thoughts were focused on the other person or the situation. There lay the problem. If only I could clearly make. My own part I found difficult to see. Although I wanted to see, I could not really. During the years of development that I’ve been through and after having examined my personality in detail, I became aware that I could see clearly, but it lacked the heart. I rejected what I saw and that I condemned. Everything in me that felt like a rejection, I continued to feel until I could accept it as it was.

I thought if I had made me free from my pain and emotionality, or that others were willing to do. Somewhere I still wanted to do for the other, the world. But that there was no waiting. Emptiness and silence followed, so I could accept into all my fibers my life, who I am and what I perceive. Because I can only live my life how I want to live according to my truth about life, whether other people that like it or not. Perhaps the time has come, sometimes it is so, that people be attracted by it. So they shorter or longer time want to walk along and want to share of the wealth.

Don Quixote now lives in simplicity, in abundance. Enjoy life and let others their experiences, they seem to want to do. And if there is a knock at his door, he does open.

© Wonieka A. Meuter

Er valt wat aan te doen?

bride-and-groom-1071961_960_720In een mensenleven kan veel plaatsvinden. Je kunt vriendschappen sluiten, trouwen, scheiden, kinderen krijgen en soms ze weer verliezen, opleidingen doen, carrière maken, werkloos worden, een ongeluk krijgen of ziek worden, om maar een paar dingen te noemen die je kunt meemaken. Je maakt grote en kleine gebeurtenissen mee. Sommige ervaar je als fijn en andere had je misschien liever niet gehad.

Je kunt denken dat het je allemaal overkomt. Je wordt nou eenmaal ergens geboren, bij die ouders en gaat naar de school die zij uitgekozen hebben. Waarschijnlijk zul je van een aantal gebeurtenissen zeggen dat je dat zelf gekozen hebt, als je opleiding, baan of partner. Al dit soort gebeurtenissen en keuzes ervaar je en heb je ervaren, zoals jij ze ervaart en dat is al op je eerste dag hier op aarde begonnen.

Uit dat wat je in je eerste levensjaren meegemaakt hebt, heb jij jouw eigen conclusies getrokken en je eigen manieren gevonden om om te gaan met de volwassenen waar je mee van doen had. Hoogst waarschijnlijk heb je een aantal overtuigingen gevormd naar de omstandigheden waarin je je bevond. Deze overtuigingen zijn meestal onbewust geworden, zijn deel uit gaan maken van je persoonlijkheid en op die manier mede bepalend geworden in de keuzes die je later in je leven bent gaan maken.

Als je bijvoorbeeld bent gaan denken dat het noodzakelijk was om goed je best te doen om gewaardeerd te worden; dat het niet wenselijk is om fouten te maken; of dat je beter niet je gevoelens kunt tonen omdat je dan uitgelachen wordt, dan zullen dit soort overtuigingen op veel manieren zichtbaar zijn in je leven. Je zult partners en vrienden uitkiezen die je daarin op heel verschillende of vergelijkbare manieren bevestigen, of een beroepskeuze gemaakt hebben die daarbij past.

Wat er ook op dit moment plaats vindt in jouw leven, jij ervaart het op jouw manier. Iemand anders zal het nooit op dezelfde manier kunnen ervaren, simpelweg omdat diegene een andere voorgeschiedenis heeft en niet jou is. Op situaties van verlies kun je heel verschillend reageren. De een zal denken dat het hem overkomt en misschien wel anderen of omstandigheden daarvan de schuld geven, een ander zal het vooral bij zichzelf leggen, afhankelijk van zijn overtuigingen en zijn waarheden over het leven.

Als je tevreden bent met je leven en hoe je je daarbij voelt, zul je het zo houden, maar als er ergens iets in je is dat knaagt, wanneer je een leegte ervaart of je ongelukkig voelt, dan zijn jouw overtuigingen en waarheden niet langer behulpzaam, zelfs zodanig dat ze je in de weg gaan zitten en om herziening vragen. Ze houden je gevangen. Wanneer je daar niets aan doet, dan blijven ze wel werkzaam en omstandigheden voor je creëren die je problemen groter maken.

Wanneer je je overtuigingen en waarheden niet onder de loep neemt, blijven de bijbehorende gevoelens en emoties sluimeren. Je kunt ze blijven verdringen of weggestopt houden, doen alsof ze er niet zijn. Het leven zal je dan overkomen en je kunt in extremere situaties geconfronteerd worden met emoties waarvan je niet wist dat je ze had. Ga je je verleden onderzoeken en alsnog ervaren wat je ooit vermeden hebt om te voelen, omdat je als kind niet anders kon, dan ga je zien welk effect jouw overtuigingen en waarheden gehad hebben op jouw leven. Het durven ervaren van alles wat je meemaakt, hoe pijnlijk het ook kan zijn, geeft uiteindelijk dat je beschikking krijgt over jezelf, over jouw bestaan. Misschien dat ook je omstandigheden zullen veranderen. Op zijn minst zul jij ze anders beleven, waardoor je leven een rijkdom en intensiteit krijgt, wat je ook mee maakt.

Het is mogelijk om je te helen van het verleden, om niet langer te reageren vanuit een verleden dat niet meer bestaat, zodat je vanuit jouw innerlijke vrijheid aanwezig kunt zijn en je eigen plan kunt trekken.

© Wonieka A. Meuter

Tweets die ik over dit onderwerp geschreven heb kun je vinden op: http://twitteruitspraken.wordpress.com/2012/02/21/er-valt-wat-aan-te-doen/

Wil je je verleden onder de loep nemen dan raad ik je aan om Ingeborg Bosch te gaan lezen: De herontdekking van het ware zelf

Afgescheiden geraakt

Elk overlevingsmechanisme is aan het begin van je leven begonnen, in je eerste levensjaren. Door de jaren heen kan het patroon sterker worden of andere vormen aannemen. De onderliggende overtuiging blijft hetzelfde.

Je kunt bijvoorbeeld ervan overtuigd zijn geraakt dat huilen niet wenselijk is, waardoor je je tranen bent gaan inslikken. Misschien ben je je wel stoer gaan gedragen alsof het je allemaal niet deert. Voor welke oplossing je ook gekozen hebt, hij geeft je voordeel omdat het daardoor in die situatie gemakkelijker voor je wordt, omdat je niet meer uitgelachen wordt als je huilt. Zo’n oplossing kan heel lang behulpzaam zijn, maar er kan een moment komen dat het tegen je gaat werken.

In je volwassen leven kan zoiets pijnlijks plaatsvinden als een groot verlies, waardoor het gewenst kan zijn om te huilen of je verdriet te tonen. Het kan dan nog steeds te onveilig voelen om met je tranen te komen. Als volwassenen is er dan een gedeelte in jezelf kind gebleven.  Hoewel je inmiddels zelfstandig bent en niet langer afhankelijk van anderen, kan de oorspronkelijke overtuiging van lang geleden, je nog steeds in zijn macht houden. Zelfs zodanig dat de moed ontbreekt hier verandering in aan te brengen en liever opgesloten te blijven zitten dan dit afgescheiden deel in jezelf weer toe te eigenen.

Herken je zo’n overlevingsmechanisme in jezelf, dan vraagt het zorg en aandacht. Op zijn minst vraagt het dat je het erkent en daarmee bestaansrecht geeft, waardoor het uit de schaduw kan komen. Een baby kun je ook niet forceren tot lopen, zo kun je jezelf ook niet forceren tot bijvoorbeeld huilen als je dat heel lang niet gedaan hebt. Veiligheid geef je jezelf, door geen eisen te stellen, maar jezelf te begrenzen in de momenten en de omstandigheden waarin je weggestopte pijn kunt toelaten of ander gedrag kunt vertonen. Stap je voor stapje kun je weer datgene toe-eigenen dat je kwijt geraakt bent en ook dat in vrijheid gebruiken.

Eelt

Er is niks mis met overlevingsmechanismen. Ze helpen je om de pijn niet te voelen die ooit te groot was om te voelen en waar ook geen ruimte voor was om die te voelen. Overlevingsmechanismen zijn oplossingen die je bedenkt om je staande te houden in de situatie waarin je opgroeit. Het ene kind zal rebelleren, het andere kind zal heel gehoorzaam en lief worden, al naar gelang dat wat het meeste voordeel geeft.

De meeste volwassenen hebben als kind afgeleerd om te voelen. Ze hebben geleerd dat ze hun behoeften aan bijvoorbeeld warmte, aandacht of zorg, beter opzij kunnen zetten en dat ze veelal niet vervuld worden op de manier waarop zij ze graag vervuld zouden willen zien. De volwassenen uit hun verleden, herkenden de behoeftes niet die ze hadden en begrepen ze ook niet.

Overlevingsmechanismen werken als eelt. Het is een soort verharding, waardoor delen in jezelf afgesloten raken en waar je daardoor ook geen beschikking meer over hebt. Hoe dikker de eeltlaag geworden is, hoe lastiger het is om hem te herkennen en te erkennen; laat staan om te achterhalen waar het ooit begonnen is en wat de oorspronkelijke gevoelens en overtuigingen zijn, waar het ooit mee begonnen is.

Sommige overlevingsmechanismen sluiten zo perfect aan bij de maatschappij waarin je leeft, dat je een heel succesvol leven kunt leiden. Dat wat onderdrukt is en afgescheiden is geraakt in jezelf blijft aanwezig, hoe perfect je overlevingsmechanisme ook functioneert. Ze zullen aandacht blijven vragen in je leven en zichtbaar (willen) worden, in de vorm van problemen met partners, kinderen of collega’s, of door lichamelijke ongemakken.

Het bestaan zoekt altijd naar heelheid. De krachten van de aarde, het lichaam en de natuur richten zich telkens weer op genezing. Snijd je je in je vinger, dan zal het genezen. Zo zullen ook je overlevingsmechanismen aandacht blijven vragen, zodat je terug kunt keren naar je oorsprong, je heel-zijn.

© Wonieka A. Meuter