Categorie archief: overlevingsmechanisen

Tot op de bodem

Iedereen met een tuin weet het: er zijn planten die heb je met wortel en al in zijn geheel te verwijderen. Laat je ook maar iets zitten, dan komt het weer terug. In mijn geval gaat het om hertshooi (Hypericum), maar meer bekend is zevenblad.

Terwijl ik de hertshooi aan het verwijderen ben, wat echt een hele klus is, omdat de grond uit alleen maar wortels bestaat die je er niet gemakkelijk uittrekt, denk ik aan een vriend die je echt niet voor zo’n klus moet vragen. Hooguit voor het grove werk. Hup, met alle daadkracht de schop erin. Wil je de plant echt kwijt, dan heb je preciezer te werk te gaan met geduld en volharding. En daar ontbreekt het hem aan.

Zo gaat het ook bij patronen die in je leven ontstaan zijn. De schop erin is niet voldoende. Dat is het begin. Je herkent het patroon, voelt pijn of verdriet. Fijn als het daarmee klaar zou zijn. Meestal is dat niet zo. Je hebt nog andere lagen te ontdekken, te zien hoe het patroon doorwerkt in je bestaan. Dat is een heel secuur werk dat volharding vraagt. Want zolang er maar iets blijft zitten, blijft het op de een of andere manier terugkeren in je leven.

Het leven laat het je zien, net als in de tuin…

Geen wifi en de kracht van gedachten

Sinds anderhalf jaar woon ik in een tuinhuisje dat volledig ecologisch geïsoleerd is. Er is elektriciteit, maar geen stromend water, riool en internet. Behalve dan via een eigen wifi-hotspot met een 4G- verbinding, ooit aangeschaft toen ik met een campertje rond trok. Meestal werkt het perfect. Dan kan ik prima via uitzending gemist programma’s bekijken op mijn IPad. Maar er zijn afgelopen jaren dagen geweest waarop het bereik nul was en ook het gewone 4G op mijn telefoon er niet was. Afgelopen 4 dagen was dat weer zo. Aan het apparaat lag het niet…

Waar dan wel aan?

De kracht van gedachten…

Je zou gedachten kunnen onderverdelen in neutrale gedachten, opbouwende gedachten en afbrekende gedachten. De neutrale gedachten hebben geen lading; het is zoals het is, noch goed, noch fout. Afbrekende gedachten zijn gebaseerd op angst, ze gaan over goed en fout en hebben een lading die in sterkte kan verschillen en die voelbaar is. Opbouwende gedachten zijn gebaseerd op liefde. Hoewel neutrale gedachten ook liefde in zich kunnen hebben, gaat de liefde van opbouwende gedachten dieper. Het is een liefde die vrij is van een uitkomst, een liefde die voorbij tijd en ruimte gaat. Ook hiervan kan de sterkte en intensiteit verschillen.

Omdat je gedachten niet vast kunt pakken, net zoals gevoelens en emoties, noem ik dit vormen van energie. Deze energie kan heel erg verdicht zijn of verlicht. En alles er tussenin natuurlijk. In de blog ‘van verdicht naar Verlicht’ leg ik dit op een aardse manier uit. De afbrekende gedachten zijn het meest verdicht en de opbouwende gedachten zijn verlicht.

Afbrekende gedachten kun je naar jezelf hebben en naar anderen. In essentie komen ze voort uit angst voor pijn, omdat de pijn te groot en te heftig kan voelen en zijn oorsprong heeft in je vroegste kindertijd. Het was toen ook echt te groot om te voelen, zeker als je daarin niet gesteund werd. Je hebt gaandeweg je eigen manier gevonden om de pijn niet te hoeven voelen. Afhankelijk van wat je meegemaakt hebt kan je afweer meer of minder sterk zijn. Hoe groter je afweer, hoe verdichter je gedachten en emoties kunnen zijn. Zo zeer dat je er helemaal in verstrikt geraakt bent en dat dat de enige werkelijkheid lijkt te zijn die er is. Liefde en licht kunnen dan onbereikbaar lijken. Het kan zelfs zijn dat je weerzin voelt tegen licht en liefde. Zo groot kan de pijn zijn.

Wanneer je een grote afweer hebt omdat je pijn wilt vermijden, wordt het moeilijk om naar je eigen aandeel te kijken in de problemen die je hebt met anderen. Fouten erkennen kan lastig zijn, want je hebt goed en aardig zijn om enigszins waardering te krijgen. Om dat allemaal niet te hoeven voelen kan je aandacht sterk bij de ander zijn komen te liggen, wat ook een vorm van controle kan zijn. Als je maar weet hoe de ander in elkaar steekt en wat diegene niet goed doet, hoef je niet naar jezelf te kijken. De schuld ligt bij de ander en ook de verantwoordelijkheid voor de pijn die jij ervaart. Hoe groter de afweer, hoe sterker de lading van je gedachten en dat wat je uit zendt naar een ander.

Afbrekende gedachten kunnen een enorme impact hebben, zowel op je eigen lichaam als dat van een ander als je de schuld voor jouw leed bij een ander neerlegt. De reden is dat het lichaam en de aarde voor een groot deel uit water bestaan en water een drager van energie is (zie mijn blog hierover).

Wifi

Sinds ik een wifi-spot heb (ongeveer 5 jaar), heb ik meerdere perioden meegemaakt waarbij ik geen wifi had. Vaak had het te maken met de symbiotische relatie waar ik in zat en waaruit ik mij wilde bevrijden. Dat riep zoveel angst op bij de ander dat hij zich nog meer aan mij vast ging klampen en allerlei gedachten had om te voorkomen dat ik los zou komen. Deze verdichte energie had invloed op mijn wifi, mede omdat ik daardoor lastiger contact kon maken met anderen en daarmee nog meer in een isolement zou komen. Elke keer dat ik hem hierin kon bereiken, hij in kon zien wat hij deed en zijn aandacht op zichzelf kon richten, had ik weer wifi.

Ook deze keer dacht ik dat het met hem te maken had. In eerste instantie bleek dit ook zo zijn, alleen had ik nog steeds geen wifi nadat hij in staat bleek de onderliggende eenzaamheid te voelen. Ik was verrast te ontdekken dat het dit keer met een andere persoon te maken had, die heel dicht bij mij staat en die al een tijd een flinke afweer naar mij heeft. De pijn die ik zie is immens…

Meditatie

Naast dat ik al dagen geen wifi meer had, was er erg veel spanning in mijn lichaam en hoofd en keer op keer een vervlakking van mijn gevoel. Ik was al weken aan het onderzoeken en voelen wat deze energie met mij deed en waar het aanhaakte op iets ouds, zodat ik dat kon helen. Daarbij had ik ook gehuild om de verstrikkingen en de verdichting die ik waarnam bij die ander. Ik was niet de persoon die daar in directe zin iets aan kon veranderen, wat ik bij mijn partner wel kon omdat hij er voor open stond.

Daar ik geen wifi had en verder weinig afleiding in mijn tuinhuisje besloot ik al mijn aandacht hierop te richten door opbouwende gedachten te hebben. Met opbouwende gedachten gaf ik erkenning aan wat er was aan verdichting. Daarmee zette ik er licht op. Omdat het erg verdicht aanvoelde duurde het even voordat ik mijn hart hierin kon voelen. Het bracht mij bij de herinnering aan deze persoon als liefdevol, warm en wijs en ik kon dat ook zo voelen in mijn hart. Heel even kwam er ontspanning. Al snel weer verkramping en verzet. Het korte moment van ontspanning was voldoende voor mij om te weten dat ik hiermee door had te gaan. Dat heb ik de rest van de avond gedaan.

De volgende ochtend had ik weer gewoon wifi als altijd.

De meditatie was intens, de liefde die ik voelde ging voorbij tijd en ruimte. Ik kon het wezen van die persoon zien en de mogelijkheden die deze persoon heeft en waarvan het de vraag is of diegene voldoende moed heeft het pad te gaan. De meditatie bracht mij opnieuw het besef van wie wij in wezen zijn, vol liefde en licht, maar hoe verstrikt we hier op aarde raken in angst… Ik zal verder mediteren zodat ik vanuit mijn hart altijd beide kan zien en voelen. Zowel het licht als de duisternis.

De taal van het lichaam: migraine

Ineens verzachtte mijn lichaam dat al tijdens de slaap zo’n pijn deed. Een bonkende pijn in het hoofd, verstrakte spieren, koude voeten en misselijkheid.

Al vroeg in mijn leven had ik hoofdpijn. Zo vaak dat mijn oma en anderen mij altijd vroegen naar mijn hoofdpijn. Alsof ik niets anders was dan dat. Ik vond dat toen heel vervelend. De ene keer was het erger dan de andere keer. Nadat ik op mijzelf ging wonen ontstond de migraine. Een keer met uitvalsverschijnselen, wat gelukkig bij die ene keer bleef.

Pijnstillers hielpen onvoldoende en na vele jaren ben ik daarmee gestopt. Ik leerde de pijn te hanteren, ermee te zijn. Af en toe kon ik het tij keren door te ontspannen en door heel gefocust te zijn. Jaren van meditatiebeoefening was daar behulpzaam bij.

Gaandeweg ontdekte ik dat migraine te maken had met een gevoel van onmacht, met boosheid en niet kunnen voelen, met teveel in het hoofd zitten en te weinig in de voeten. Later ontdekte ik dat mijn hooggevoeligheid een rol speelde. Als anderen negativiteit op mij projecteerden kreeg ik vaak migraine. Het voelde alsof iets mij aangedaan werd.

Sinds kort zie ik het niet meer als iets dat mij aangedaan wordt. Dat wat ik in mijn lichaam ervaar zie ik als een onbewuste reactie op wat anderen (meestal onbewust) aan negativiteit naar mij uit doen. Negativiteit in de vorm van boosheid, afgunst en andere projecties.

Mijn lichaam verzachtte op het moment dat ik kon voelen en erkennen dat er een pijn te groot is om te voelen. Het lichaam verstrakt zich, alle energie gaat omhoog naar het hoofd. Voelen wordt moeilijk, ontspannen ademen lukt niet, de voeten blijven koud.

Dat wat er nu gebeurt en mijn reactie daarop is een afspiegeling van heel vroeger. De afgunst, het gebrek aan zorg en ondersteuning voor mijn behoeften. Het niet kunnen en willen zien wie ik ben. Beetje bij beetje kan ik het verdriet en de pijn voelen die opgeslagen ligt in mijn cellen en in dat deel van de hersenen waar woorden geen toegang hebben en waar voelen de sleutel is.

Honger uit een ver verleden

De meeste mensen hebben traumatische ervaringen opgeslagen in hun lichaam. Als heel klein kind was het traumatisch genoeg om de pijn niet te kunnen verdragen. Een veel voorkomende oplossing is om bij de pijn vandaan gaan, bijvoorbeeld door fantaseren. De pijn komt echter vast te zitten in het lichaam met alle gevolgen van dien.

Vanmorgen werd ik wakker met een behoorlijke pijn in mijn onderrug en buik. Omdat ik heldervoelend ben, wist ik dat dit met mijn partner/ex te maken had. Daar we al langer in proces zijn kon ik hem dit laten weten, zodat hij er zelf iets mee kon doen.

Dat hielp echter niet. Aan het eind van de middag was er gelegenheid er samen naar te kijken. Ik stelde vragen, hij ging er in voelen. Aan mijn lichaam kon ik voelen of het effectief was, of er iets veranderde in mijn lichaam. Het duurde een tijd voor we bij de kern kwamen, dat wat opgeslagen lag in het reptielen brein (amygdala). Hij kwam terecht bij angst, ontstaan door wachten op de moeder, omdat hij honger had. De angst dit niet te zullen overleven.

Het gevolg: een volwassene die zich vast klampt aan vrouwen, die een lege maag niet kan verdragen en verzot is op vla en room.

Door de moed te hebben dit te ervaren, verdween mijn rug- en buikpijn.

Is het wel van jou?

Je hoeft niet hooggevoelig te zijn om veel van anderen te ervaren. Ik denk namelijk dat heel veel mensen energetisch iets oppikken van andere mensen en daardoor emotionele of lichamelijke klachten hebben, waarvan ze zich niet bewust zijn dat het komt doordat iemand iets naar hen uitzendt.

Zelf vind ik het heel prettig om te weten of dat wat ik ervaar wel iets van mijzelf is of niet. Het kan dan gaan om gedachten, gevoelens, emoties of een of andere lichamelijke klacht. Als ik weet dat het iets van mijzelf is, dan is er werk aan de winkel en zo niet, dan vraagt het om een andere benadering.

Hoezo?

Allereerst wil ik uitleggen waarom ik denk dat heel veel mensen energetisch iets van anderen ervaren. Een van de redenen is dat veel mensen niet zeggen wat ze echt denken en zich mooier of beter voordoen dan zij zich voelen. Achter een glimlach kan heel wat verborgen liggen. Als iemand aardig doet en vindt dat hij aardig moet zijn, maar eigenlijk boos op je is of geïrriteerd, dan komt dit wel bij je aan. Zeker als diegene van zichzelf niet boos of geïrriteerd mag zijn, dan zal hij dat snel wegdrukken. Het kan een mechanisme zijn dat al jong geleerd is. Want hoe vaak wordt er niet op een kind dat zich bezeert gereageerd met een kusje of sussende woorden als het huilt, in plaats dat het de gelegenheid krijgt de pijn te voelen? Als dat keer op keer gebeurt dan leer je dat pijn voelen niet wenselijk is en je beter kunt vermijden. Je leert niet met pijn om te gaan. Emotionele pijn druk je weg en fysieke pijn wordt onderdrukt met pijnstillers. Daarmee is het alleen niet weg. Het gaat onderhuids een eigen leven leiden.

Een andere reden kan zijn dat veel kinderen niet geleerd wordt om verantwoording te dragen voor wat ze doen. Ze leren niet naar hun eigen aandeel te kijken. Ook niet omdat de volwassenen waarmee ze te maken hebben gewend zijn de schuld bij anderen te leggen en vooral te kijken naar wat anderen verkeerd doen. Veelal reageren we vanuit het denken en dan zijn er altijd wel verklaringen te vinden. Ook dit wijzen naar de ander, vaak als gemopper in je hoofd komt wel bij een ander aan.

Als derde reden wil ik noemen dat we allemaal antennes hebben en onderbuik gevoelens. Iedereen heeft het vermogen om daar meer bewustzijn over te krijgen. Het belang dat in onze maatschappij gehecht wordt aan rationeel denken kan je daarbij behoorlijk in de weg zitten, omdat voelen daarin onderbelicht is en veelal verleerd.

Hoe kom ik er achter?

Als je wilt weten of dat wat je denkt, voelt of ervaart wel van jou is dan is daar een vrij eenvoudige methode voor om dat te achterhalen. Je kan op dit moment je aandacht richten op een gevoel of lichamelijke klacht die je hebt. Je voelt dan in je lichaam waar je dat het sterkst voelt. Doe dan je ogen dicht en schrijf je voor en achternaam (als getrouwde vrouw je meisjesnaam) op die plek. Vervolgens kijk je met je innerlijke ogen of je naam er op blijft staan, of er iets aan je naam verandert. Je observeert wat er gebeurt. Ook of je je best aan het doen bent je naam erop te laten zitten of welke gedachten en gevoelens er ook maar komen. Blijft je naam er onveranderd op staan dan is het iets van jezelf. Zo niet dan is het iets dat je opgepikt hebt van iemand.

Het is natuurlijk niet altijd direct mogelijk om je ogen dicht te doen om te kijken of iets van jou is. Op het moment zelf is het van belang om de gevoelens die je ervaart niet meteen persoonlijk nemen. Zeker wanneer je ondervonden hebt dat je vaak iets oppikt van anderen. En dat is al lastig zat omdat het gauw voelt als iets van jezelf. Je ervaart het namelijk op een manier die herkenbaar is voor jou. Door het niet aan te nemen als iets van jezelf komt het minder je lichaam binnen.

Het kan natuurlijk dat het gevoel weggeëbd is op het moment dat je wilt weten of het eigenlijk wel van jou was. Ook achteraf kun je je op een rustig moment verbinden met dat gevoel en met de plek in je lichaam waar je dat het sterkst gevoeld hebt. Vervolgens doe je hetzelfde als hierboven beschreven.

Wat nu?

Als het iets van jezelf is dan kun je onderzoeken waar het mee te maken heeft en hoe je ermee om wilt gaan. Als je het opgepikt hebt van iemand dan kunnen er twee oorzaken zijn. Ten eerste kan het zijn dat je zo mee geleefd hebt met iemand dat je zijn gevoelens overgenomen hebt. Ten tweede kan het zijn dat iemand iets naar je uit zendt, omdat hij iets op je projecteert. Dat kunnen frustraties zijn, maar ook (onvervulde) behoeften. De ander wil dan iets van jou.

In beide gevallen is het niet meer nodig je te identificeren met dat wat je ervaart. Het is niet van jou. Alleen al die constatering kan maken dat het vanzelf verdwijnt. Als het blijft dan valt er meer voor je te voelen en te onderzoeken. In je leven kunnen reactie patronen ontstaan zijn die behulpzaam voor je geweest zijn in je kindertijd, maar nu niet meer wenselijk. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je als kind bent gaan zorgen voor de behoeften van je vader of moeder, of dat je verantwoordelijkheid bent gaan dragen die niet bij jou hoorde, of dat er veel ruzie of (fysieke) strijd was waardoor je altijd op je hoede was. Het zijn eigenlijk altijd patronen waarbij je aandacht naar buiten gaat, naar anderen en waardoor je minder aanwezig weet te zijn in je eigen lichaam. Het lastige aan deze patronen is dat ze je heel vertrouwd zijn en daardoor niet altijd even gemakkelijk te herkennen.

In de gaten krijgen wat je allemaal oppikt van anderen kan heel bevrijdend zijn. Je leert verantwoordelijkheid te dragen voor je eigen deel en dat van de ander te laten waar het hoort. Het wordt steeds gemakkelijker je leven te leven vanuit je eigen stroom.

In deze blog Ok, het is van mij. Wat nu? beschrijf ik wat er nog meer behulpzaam kan zijn in het omgaan met dat wat je oppikt van anderen.

Uitzicht in bos

Al ruim een maand rijd ik vrij veel rond in een kleine buscamper met 2 honden. Vooral in Drenthe, want je hoeft niet ver te gaan. De uiterlijke reis weerspiegelt de innerlijke reis die ik al heel lang ga en waarin deze camper mij behulpzaam is. Vooral langere tijd tussen bomen staan geeft mij veel.
Osho kaarten zijn voor mij een hulpmiddel om antwoord te krijgen of zichtbaar te krijgen wat ik waarneem in mijn lichaam. Onderstaande kaarten gaven mij inzicht in de situatie waarin ik zat en tevens een uitzicht.
Zoals ik het gezien en begrepen heb geven deze kaarten het collectief aan waarin iedereen gevangen zit. Een collectief kun je zien als algemeen geldende normen en waarden die doorweven zijn in onze cultuur. Omdat het een collectief is, is het niet eenvoudig om er los van te komen.
Iedereen is in meer of mindere mate geketend door het verleden, door opvoeding, door hoe het hoort, door wat je denkt wat er van je verwacht wordt en hoe je je hebt te gedragen. Ze laten zich er door ketenen en ketenen anderen door de oordelen die ze hebben en met alles waarin ze anderen niet werkelijk vrij kunnen laten.
Het collectief is alomtegenwoordig. Het is een enorme kracht die als heel dwingend ervaren kan worden. Niet iedereen is zich daarvan bewust. Voor velen kan het zelfs comfortabel voelen omdat ze dan onderdeel uitmaken van een groep. Erbij horen kan veiliger voelen dan uit de pas lopen en je eigen weg gaan, hoezeer ze ook met regelmaat last zullen hebben van de oordelen van anderen (of zichzelf) en dat het nooit goed genoeg zal zijn wat ze ook doen.
Als je uit de pas loopt word je veelal niet begrepen en als bedreigend ervaren. Want velen hebben wel een verlangen naar liefde en vrede, maar als ze die ontmoeten bij iemand die anders is of meer vrij is dan zijzelf, komen ze hun eigen gevangenschap tegen en zullen velen vroeg of laat er voor kiezen hun hoofd weg te draaien alsof ze het niet gezien hebben.
Je vrij maken van het collectief betekent dat je hebt te voelen wat al die normen en waarden met je gedaan hebben. Voelen in je hart is hierin de sleutel omdat het collectief je beperkt, verkrampt en verkilt, terwijl het hart warm, zacht en ruim voelt. Tijdens het proces van voelen is er moed nodig om de pijn van de verloren eigenheid en uniciteit die de meesten al heel vroeg in hun leven kwijt geraakt zijn door de dwang van het collectief. De pijn doorleven geeft ruimte en ontspanning. Vrij zijn van het collectief betekent vrij zijn van lijden, van angst en je geborgen weten in het bestaan.

Leven of overleven, verdicht of verlicht?

Zolang je nog op de een of andere manier vast zit aan het verleden doordat er nog (onderdrukte) pijn is, ben je aan het overleven. Je hebt je overlevingsmechanismen niet of maar deels ontkoppelt waardoor je vanuit je overlevingsmechanismen (onbewust) reageert. Dat zou je een verdicht leven kunnen noemen, want iets is nog niet aan het licht gekomen.

Wanneer alles aan het licht is gekomen en er niets meer bij je in de schaduw ligt, leef je een verlicht leven. Ben je verlicht dan is dat geen eindpunt, maar ga je het leven leven en zullen er ervaringen komen die te maken hebben met het leven totaal leven, in alle vrijheid.

© Wonieka A. Meuter

Overlevingsmechanismen

Overlevingsmechanismen zijn fantastisch werkende mechanismen, ze hebben je immers geholpen om te overleven. Als volwassene belemmeren ze je echter in het kunnen leven van wie jij bent, van wat er in jou als potentie aanwezig is.

Doordat die overlevingsmechanismen zo fantastisch werken is het vaak heel lastig om ze te herkennen, zowel door jezelf als door anderen. Zeker ook voor partners omdat die veelal jou uitgekozen hebben juist vanwege dat mechanisme. We kiezen immers onze partners uit op basis van wat we in onze jeugd ervaren hebben.

Zolang je nog belang hebt bij het patroon, zowel van jezelf als de ander, zal het in stand gehouden worden en blijf je een gevangene van elkaars patronen.

© Wonieka A. Meuter

Don Quichot

“Ik zou het wel van de daken af kunnen schreeuwen, dat wat voor mij waar is en waar zelfs wetenschappelijke bewijzen voor zijn. Want het zou zoveel verschil maken als anderen het ook zo zouden doen. Zou de wereld er dan niet anders uit zien? Alleen, wie wil er meedoen?”

Wie herkent dit niet? Iedereen heeft weleens iets ontdekt in zijn leven of meegemaakt dat zoveel voordeel gaf, dat hij zou willen dat iedereen dat ook zou doen of begrijpen. Je ziet dat er iets loos is op je werk, op de school van je kind, de politiek of waar dan ook. Jij zou dat wel willen veranderen en het liefst willen dat die anderen veranderen. Dat ze het gaan begrijpen; dat ze er iets aan gaan doen.

Jarenlang heb ik zelf als een Don Quichot gevochten tegen windmolens om aan de kaak te stellen wat ik als verkeerd of onrechtvaardig zag. Daar ben ik jong mee begonnen en vrij lang mee doorgegaan, tot ik het patroon herkende. Toen duurde het nog een hele tijd voordat ik het kon laten en mij er helemaal vrij van gemaakt had. Dat kon ik pas nadat ik het volledig begrepen had. In dat proces heb ik vele schakeringen ervaren.

Het vechten tegen windmolens kostte mij veel energie. Putte mij uit. Mijn aandacht en bijna al mijn gedachten waren gericht op de ander of op de situatie. Daar lag het probleem. Als ik dat maar duidelijk kon maken. Mijn eigen aandeel vond ik lastig om te zien. Hoewel ik dat wel wilde zien, lukte me dat niet echt. Tijdens de jarenlange ont-wikkeling die ik doorgemaakt heb en waarin ik mijn persoonlijkheid tot in detail onderzocht heb, werd ik mij ervan bewust dat ik helder kon zien, maar dat het hart erin ontbrak. Dat ik afwees wat ik zag en dat ik dat veroordeelde. Alles wat ik in mij voelde als een afwijzing ging ik doorvoelen tot ik het kon aanvaarden zoals het was.

Ik dacht dat als ik me vrij gemaakt had van mijn pijn en emotionaliteit, dat anderen dan wel mee wilden doen. Ergens wilde ik het nog steeds doen voor de ander, de wereld. Maar die bleek daar niet op te wachten. Leegte en stilte volgden, zodat ik tot in al mijn vezels mijn leven, wie ik ben en wat ik allemaal waarneem, kon aanvaarden. Want ik kan alleen maar zelf leven hoe ik wil leven overeenkomstig mijn waarheid over het leven, ongeacht of andere mensen dat ook willen of niet. Misschien is het dan zo, soms is het zo, dat mensen zich erdoor aangesproken voelen en kortere of langere tijd mee willen lopen en deelgenoot willen zijn van de rijkdom ervan.

Don Quichot leeft nu in alle eenvoud, in overvloed. Geniet van het leven en laat anderen hun ervaringen opdoen, die ze blijkbaar op willen doen. En als er aan zijn deur geklopt wordt, dan doet hij open.

© Wonieka A. Meuter

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

Don Quichot

“I would be able to shout from the rooftops that what is true for me and that I even can substantiate with scientific evidence. Because it would make much difference if others would do so. Would the world not look like otherwise? Only, who wants to join? “

Who recognizes this? Everyone has discovered something in his life or experienced that had given so much advantage that he wished everyone would do or understand. You can see that therse is something wrong at work, at the school of your child, politics or wherever. You would love to change and prefer others who want change. That they will understand, that they have something to do.

For years I myself as a Don Quixote fought windmills to denounce what I saw as wrong or unjust. I started at young age with it and fairly durable continued, until I recognized the pattern. Then it took a long time before I could completely let it go and totally be free from it. I could not until I completely understood. In that process I have experienced many shades.

Fighting against windmills cost me a lot of energy. Drew me out. My attention and almost all my thoughts were focused on the other person or the situation. There lay the problem. If only I could clearly make. My own part I found difficult to see. Although I wanted to see, I could not really. During the years of development that I’ve been through and after having examined my personality in detail, I became aware that I could see clearly, but it lacked the heart. I rejected what I saw and that I condemned. Everything in me that felt like a rejection, I continued to feel until I could accept it as it was.

I thought if I had made me free from my pain and emotionality, or that others were willing to do. Somewhere I still wanted to do for the other, the world. But that there was no waiting. Emptiness and silence followed, so I could accept into all my fibers my life, who I am and what I perceive. Because I can only live my life how I want to live according to my truth about life, whether other people that like it or not. Perhaps the time has come, sometimes it is so, that people be attracted by it. So they shorter or longer time want to walk along and want to share of the wealth.

Don Quixote now lives in simplicity, in abundance. Enjoy life and let others their experiences, they seem to want to do. And if there is a knock at his door, he does open.

© Wonieka A. Meuter

Er valt wat aan te doen?

bride-and-groom-1071961_960_720In een mensenleven kan veel plaatsvinden. Je kunt vriendschappen sluiten, trouwen, scheiden, kinderen krijgen en soms ze weer verliezen, opleidingen doen, carrière maken, werkloos worden, een ongeluk krijgen of ziek worden, om maar een paar dingen te noemen die je kunt meemaken. Je maakt grote en kleine gebeurtenissen mee. Sommige ervaar je als fijn en andere had je misschien liever niet gehad.

Je kunt denken dat het je allemaal overkomt. Je wordt nou eenmaal ergens geboren, bij die ouders en gaat naar de school die zij uitgekozen hebben. Waarschijnlijk zul je van een aantal gebeurtenissen zeggen dat je dat zelf gekozen hebt, als je opleiding, baan of partner. Al dit soort gebeurtenissen en keuzes ervaar je en heb je ervaren, zoals jij ze ervaart en dat is al op je eerste dag hier op aarde begonnen.

Uit dat wat je in je eerste levensjaren meegemaakt hebt, heb jij jouw eigen conclusies getrokken en je eigen manieren gevonden om om te gaan met de volwassenen waar je mee van doen had. Hoogst waarschijnlijk heb je een aantal overtuigingen gevormd naar de omstandigheden waarin je je bevond. Deze overtuigingen zijn meestal onbewust geworden, zijn deel uit gaan maken van je persoonlijkheid en op die manier mede bepalend geworden in de keuzes die je later in je leven bent gaan maken.

Als je bijvoorbeeld bent gaan denken dat het noodzakelijk was om goed je best te doen om gewaardeerd te worden; dat het niet wenselijk is om fouten te maken; of dat je beter niet je gevoelens kunt tonen omdat je dan uitgelachen wordt, dan zullen dit soort overtuigingen op veel manieren zichtbaar zijn in je leven. Je zult partners en vrienden uitkiezen die je daarin op heel verschillende of vergelijkbare manieren bevestigen, of een beroepskeuze gemaakt hebben die daarbij past.

Wat er ook op dit moment plaats vindt in jouw leven, jij ervaart het op jouw manier. Iemand anders zal het nooit op dezelfde manier kunnen ervaren, simpelweg omdat diegene een andere voorgeschiedenis heeft en niet jou is. Op situaties van verlies kun je heel verschillend reageren. De een zal denken dat het hem overkomt en misschien wel anderen of omstandigheden daarvan de schuld geven, een ander zal het vooral bij zichzelf leggen, afhankelijk van zijn overtuigingen en zijn waarheden over het leven.

Als je tevreden bent met je leven en hoe je je daarbij voelt, zul je het zo houden, maar als er ergens iets in je is dat knaagt, wanneer je een leegte ervaart of je ongelukkig voelt, dan zijn jouw overtuigingen en waarheden niet langer behulpzaam, zelfs zodanig dat ze je in de weg gaan zitten en om herziening vragen. Ze houden je gevangen. Wanneer je daar niets aan doet, dan blijven ze wel werkzaam en omstandigheden voor je creëren die je problemen groter maken.

Wanneer je je overtuigingen en waarheden niet onder de loep neemt, blijven de bijbehorende gevoelens en emoties sluimeren. Je kunt ze blijven verdringen of weggestopt houden, doen alsof ze er niet zijn. Het leven zal je dan overkomen en je kunt in extremere situaties geconfronteerd worden met emoties waarvan je niet wist dat je ze had. Ga je je verleden onderzoeken en alsnog ervaren wat je ooit vermeden hebt om te voelen, omdat je als kind niet anders kon, dan ga je zien welk effect jouw overtuigingen en waarheden gehad hebben op jouw leven. Het durven ervaren van alles wat je meemaakt, hoe pijnlijk het ook kan zijn, geeft uiteindelijk dat je beschikking krijgt over jezelf, over jouw bestaan. Misschien dat ook je omstandigheden zullen veranderen. Op zijn minst zul jij ze anders beleven, waardoor je leven een rijkdom en intensiteit krijgt, wat je ook mee maakt.

Het is mogelijk om je te helen van het verleden, om niet langer te reageren vanuit een verleden dat niet meer bestaat, zodat je vanuit jouw innerlijke vrijheid aanwezig kunt zijn en je eigen plan kunt trekken.

© Wonieka A. Meuter

Tweets die ik over dit onderwerp geschreven heb kun je vinden op: http://twitteruitspraken.wordpress.com/2012/02/21/er-valt-wat-aan-te-doen/

Wil je je verleden onder de loep nemen dan raad ik je aan om Ingeborg Bosch te gaan lezen: De herontdekking van het ware zelf