Ik ben boos en het komt door jou!

woman-975339_960_720In de meeste gevallen worden we boos wanneer we niet krijgen wat we hebben willen of als iemand iets doet wat jij niet wilt, over jouw grenzen heen gaat. Als je afgeleerd is om uiting te geven aan je boosheid, dan heb je geleerd om dat wat je voelde te onderdrukken. Onderdrukking van gevoelens doe je door spieren aan te spannen.
Wil je het leven kunnen laten stromen, dan is het nodig deze spierspanningen in je lichaam te gaan herkennen en stapje bij stapje de onderliggende boosheid en gevoelens toe te laten. In eerste instantie kan het behulpzaam zijn om je te ontladen van de spanningen door ergens op te slaan, te schoppen of te stampen en door te gaan schreeuwen. Daardoor kan de energie in je lichaam weer gaan stromen op plekken die eerder vast zaten. Door schreeuwen geef je woorden aan de stroom die geblokkeerd was geraakt. Het onbewuste kan bewust worden doordat je hoort wat je allemaal zegt.
Ontladen is een energie die naar buiten is gericht, waardoor het kan zijn dat je daarbij aan de oppervlakte blijft. Meestal valt er na de ontlading nog meer te voelen. Minder heftig, maar vaak wel heel intens. Dan wordt het een doorvoelen waarbij je deels als een toeschouwer aanwezig bent, die zich realiseert dat alles wat er gevoeld wordt over het verleden gaat. Waar het bij een ontlading er om gaat dat je je totaal uit en daarin zo veel geeft als je kunt, is doorvoelen verstild. Je zakt als het ware in de gevoelens, terwijl de toeschouwer in je jou bij de hand blijft houden. Hierdoor kun je echt bij de kern komen van de boosheid. Je krijgt inzicht in de werkelijke oorzaak van je boosheid die in een ver verleden ligt.
Bij boosheid lijkt het alsof een ander iets gedaan heeft of nagelaten heeft. Zo voelt het echt op dat moment bij iets dat er gebeurde. Alleen is het jouw boosheid, jouw geraaktheid. Daar kun jij alleen maar wat mee doen. Jezelf bevrijden betekent verantwoordelijkheid nemen over je boosheid, door het te herkennen en erkennen als iets dat vooral over jou zelf gaat. Op die manier kunnen de onvervulde behoeften zichtbaar worden. Is eenmaal duidelijk wat die behoeften waren of zijn, dan wordt het mogelijk ze alsnog te vervullen en zorg te dragen voor jezelf. Het is niet langer nodig om te vechten en te strijden.

Wonieka A. Meuter

Advertenties

De duivel

De duivel voelt voor mij als een heel beladen begrip, iets waar je beter maar niet over kunt schrijven. De duivel is iets waar je bang voor (gemaakt) bent, waar je beter niet mee te maken kunt hebben. Ook ik was ooit bang voor de duivel, satan of hoe deze kracht ook genoemd wordt.

Inmiddels is de duivel niet meer iets waar ik bang voor ben, doordat ik gaandeweg niet meer bang ben voor mijn eigen duisternis en het voelen van mijn pijn. Ik kan de duivel in mijzelf en de ander in de ogen kijken.

Voor mij is de duivel elke gedachte en gevoel die afbreuk doet aan mijn licht, aan mijn liefde. Als ik afbrekende, destructieve en veroordelende gedachten over mijzelf, anderen of situaties voedt door ze te blijven herhalen, hardop te zeggen en door te willen dat het waar is en daar gelijk in wil hebben, dan draag ik bij aan destructie, aan vernietiging van schoonheid. Als ik echter deze gedachten wil erkennen en de onderliggende pijn erin wil voelen en het wil zien zoals het is, kan heling plaats vinden, waardoor mijn bijdrage constructief is en er schoonheid kan ontstaan.

Juist door het zo scherp te stellen en destructieve krachten als duivels te benoemen wordt het tot iets waar ik niet omheen wil. Laat het maar helder zijn en aan het licht komen. Want duisternis verdraagt geen licht, duisternis verdwijnt zelfs, al bij een heel klein schijnsel.

© Wonieka A. Meuter

Ervaren perspectief

Als je door een landschap loopt, maakt het uit waar je loopt voor wat je kunt zien. Zeker als je in een berglandschap loopt. Sta je onder aan de berg, dan kun je wel omhoog kijken, maar je hebt geen overzicht over wat er in het dal gebeurt. Hoe hoger je de berg opgaat, hoe meer overzicht je hebt en hoe meer je kunt zien. Zolang je er niet geweest bent, heb je geen weet over wat er nog meer mogelijk is en te zien valt. Zelfs niet als je gelezen hebt over wat zich aan de andere kant van de berg bevindt of over hoe het dal er uit ziet vanuit de top gezien.

Je bent waar je bent. De ene plek is niet beter dan de andere. Het is gewoon een andere plek. Je kunt denken dat het beter is om boven op de berg te zitten of denken dat degene die boven op de berg zit zich dan ook beter of verhevener zal voelen dan degenen die zich in het dal bevinden.

Hoe meer je weet, hoe meer je ziet, hoe groter je verantwoordelijkheid en hoe noodzakelijker het is om te kunnen buigen. Juist het overzicht hebben – doordat diegene zoveel doorleeft heeft en ervaren – maakt dat diegene kan buigen en geen gelijk meer hoeft te krijgen.

Elke ervaring die je toelaat en die je helemaal doorleeft, vergroot je uitzicht en maakt je nederig. Je weet wat het is om mens te zijn en wijst daar niets langer in af. Je blijft deel uit maken van het geheel. Ook als je boven op de berg bent, ook als je je volledige goddelijkheid ervaart.

© Wonieka A. Meuter