Water als ontvanger van energie

Jaren geleden raakte ik bekend met het werk en onderzoek van Masara Emoto. Zoals met experimenten waarbij kinderen uit een klas in gedachten allemaal hetzelfde dachten over de 3 potjes met rijst die er stonden en welk effect dat had. In deze video laat iemand dit experiment zien.

Er zijn ook andere manieren waarop je het effect van je intenties in je lichaam kunt ervaren. In het traject Ont-wikkelen naar heel-zijn dat ik jarenlang gegeven heb, liet ik de deelnemers zich verbinden met iets of iemand dat ze haatten of waar ze van hielden. In die oefening konden ze ervaren welk effect dat had op hun lichaam. Elke keer weer indrukwekkend om mee te maken. Het gevoel van liefde versterkt het lichaam en boosheid of haat verzwakt het.

Gezien mijn eigen jarenlange ervaring in het omgaan met energie, denk ik dat het onderzoek van Emoto klopt. Daar het grootste gedeelte van het menselijk lichaam uit water bestaat, kunnen de (negatieve) gedachten van jezelf en anderen je lichaam beïnvloeden en zelfs tot ziekte leiden en tot allerlei lichamelijke klachten. Het verklaart voor mij ook dat de energie van anderen zo’n effect op mijn lichaam kunnen hebben en niet enkel op mijn energie.

Wil je meer weten over energie en daar meer begrip over krijgen, dan raad ik je aan het artikel ‘Van verdicht naar verlicht‘ te lezen. Daarin wordt heel concreet uitgelegd hoe energie in de vorm van materie het meest verdicht is naar de meest subtiele vormen van energie.

Ook de aarde bestaat voor het grootste gedeelte uit water. Dus als de onderzoeken van Masara Emoto kloppen, kun je je dan voorstellen dat alle onderdrukte spanningen, afwijzingen, angsten, oorlogen en frustraties ook invloed hebben op onze planeet? Misschien niet zo’n leuke gedachte. Hoewel, juist daar kun je wèl invloed op hebben. Je kunt jezelf helen, je bewustzijn vergroten en stapje bij stapje steeds meer leven vanuit een warm hart door alles wat nog in de duisternis ligt onder ogen te zien en te belichten. Je kunt je bewust worden van al je gedachten over jezelf en anderen en daar keuzes in maken die bijdragen aan meer verbinding en liefde.

Het zal werken als een steen die in een vijver gegooid wordt en dan kringen maakt. In het centrum sta jij met een lichaam dat liefde en licht uit straalt.

Advertenties

Is het wel van jou?

Je hoeft niet hooggevoelig te zijn om veel van anderen te ervaren. Ik denk namelijk dat heel veel mensen energetisch iets oppikken van andere mensen en daardoor emotionele of lichamelijke klachten hebben, waarvan ze zich niet bewust zijn dat het komt doordat iemand iets naar hen uitzendt.

Zelf vind ik het heel prettig om te weten of dat wat ik ervaar wel iets van mijzelf is of niet. Het kan dan gaan om gedachten, gevoelens, emoties of een of andere lichamelijke klacht. Als ik weet dat het iets van mijzelf is, dan is er werk aan de winkel en zo niet, dan vraagt het om een andere benadering.

Hoezo?

Allereerst wil ik uitleggen waarom ik denk dat heel veel mensen energetisch iets van anderen ervaren. Een van de redenen is dat veel mensen niet zeggen wat ze echt denken en zich mooier of beter voordoen dan zij zich voelen. Achter een glimlach kan heel wat verborgen liggen. Als iemand aardig doet en vindt dat hij aardig moet zijn, maar eigenlijk boos op je is of geïrriteerd, dan komt dit wel bij je aan. Zeker als diegene van zichzelf niet boos of geïrriteerd mag zijn, dan zal hij dat snel wegdrukken. Het kan een mechanisme zijn dat al jong geleerd is. Want hoe vaak wordt er niet op een kind dat zich bezeert gereageerd met een kusje of sussende woorden als het huilt, in plaats dat het de gelegenheid krijgt de pijn te voelen? Als dat keer op keer gebeurt dan leer je dat pijn voelen niet wenselijk is en je beter kunt vermijden. Je leert niet met pijn om te gaan. Emotionele pijn druk je weg en fysieke pijn wordt onderdrukt met pijnstillers. Daarmee is het alleen niet weg. Het gaat onderhuids een eigen leven leiden.

Een andere reden kan zijn dat veel kinderen niet geleerd wordt om verantwoording te dragen voor wat ze doen. Ze leren niet naar hun eigen aandeel te kijken. Ook niet omdat de volwassenen waarmee ze te maken hebben gewend zijn de schuld bij anderen te leggen en vooral te kijken naar wat anderen verkeerd doen. Veelal reageren we vanuit het denken en dan zijn er altijd wel verklaringen te vinden. Ook dit wijzen naar de ander, vaak als gemopper in je hoofd komt wel bij een ander aan.

Als derde reden wil ik noemen dat we allemaal antennes hebben en onderbuik gevoelens. Iedereen heeft het vermogen om daar meer bewustzijn over te krijgen. Het belang dat in onze maatschappij gehecht wordt aan rationeel denken kan je daarbij behoorlijk in de weg zitten, omdat voelen daarin onderbelicht is en veelal verleerd.

Hoe kom ik er achter?

Als je wilt weten of dat wat je denkt, voelt of ervaart wel van jou is dan is daar een vrij eenvoudige methode voor om dat te achterhalen. Je kan op dit moment je aandacht richten op een gevoel of lichamelijke klacht die je hebt. Je voelt dan in je lichaam waar je dat het sterkst voelt. Doe dan je ogen dicht en schrijf je voor en achternaam (als getrouwde vrouw je meisjesnaam) op die plek. Vervolgens kijk je met je innerlijke ogen of je naam er op blijft staan, of er iets aan je naam verandert. Je observeert wat er gebeurt. Ook of je je best aan het doen bent je naam erop te laten zitten of welke gedachten en gevoelens er ook maar komen. Blijft je naam er onveranderd op staan dan is het iets van jezelf. Zo niet dan is het iets dat je opgepikt hebt van iemand.

Het is natuurlijk niet altijd direct mogelijk om je ogen dicht te doen om te kijken of iets van jou is. Op het moment zelf is het van belang om de gevoelens die je ervaart niet meteen persoonlijk nemen. Zeker wanneer je ondervonden hebt dat je vaak iets oppikt van anderen. En dat is al lastig zat omdat het gauw voelt als iets van jezelf. Je ervaart het namelijk op een manier die herkenbaar is voor jou. Door het niet aan te nemen als iets van jezelf komt het minder je lichaam binnen.

Het kan natuurlijk dat het gevoel weggeëbd is op het moment dat je wilt weten of het eigenlijk wel van jou was. Ook achteraf kun je je op een rustig moment verbinden met dat gevoel en met de plek in je lichaam waar je dat het sterkst gevoeld hebt. Vervolgens doe je hetzelfde als hierboven beschreven.

Wat nu?

Als het iets van jezelf is dan kun je onderzoeken waar het mee te maken heeft en hoe je ermee om wilt gaan. Als je het opgepikt hebt van iemand dan kunnen er twee oorzaken zijn. Ten eerste kan het zijn dat je zo mee geleefd hebt met iemand dat je zijn gevoelens overgenomen hebt. Ten tweede kan het zijn dat iemand iets naar je uit zendt, omdat hij iets op je projecteert. Dat kunnen frustraties zijn, maar ook (onvervulde) behoeften. De ander wil dan iets van jou.

In beide gevallen is het niet meer nodig je te identificeren met dat wat je ervaart. Het is niet van jou. Alleen al die constatering kan maken dat het vanzelf verdwijnt. Als het blijft dan valt er meer voor je te voelen en te onderzoeken. In je leven kunnen reactie patronen ontstaan zijn die behulpzaam voor je geweest zijn in je kindertijd, maar nu niet meer wenselijk. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je als kind bent gaan zorgen voor de behoeften van je vader of moeder, of dat je verantwoordelijkheid bent gaan dragen die niet bij jou hoorde, of dat er veel ruzie of (fysieke) strijd was waardoor je altijd op je hoede was. Het zijn eigenlijk altijd patronen waarbij je aandacht naar buiten gaat, naar anderen en waardoor je minder aanwezig weet te zijn in je eigen lichaam. Het lastige aan deze patronen is dat ze je heel vertrouwd zijn en daardoor niet altijd even gemakkelijk te herkennen.

In de gaten krijgen wat je allemaal oppikt van anderen kan heel bevrijdend zijn. Je leert verantwoordelijkheid te dragen voor je eigen deel en dat van de ander te laten waar het hoort. Het wordt steeds gemakkelijker je leven te leven vanuit je eigen stroom.

In deze blog Ok, het is van mij. Wat nu? beschrijf ik wat er nog meer behulpzaam kan zijn in het omgaan met dat wat je oppikt van anderen.

Ik ben licht

Ik ervaar al mijn hele leven veel in mijn lichaam van anderen van wat ze naar mij uit doen. Meestal zijn ze zich er niet van bewust en dat kan op verschillende manieren gebeuren. Het gaat om gevoelens, emoties en gedachten die diegene zelf liever niet wil voelen. Daarbij zijn het vaak ook projecties die met mij weinig te maken hebben. Het lichaam fungeert als klankkast die resoneert. Voor mijn lichaam is dat niet zo fijn omdat het verkramping geeft in mijn lichaam en uiteindelijk ook tot verstijving geleid heeft.

Een yoga les heeft daarom voor mij een tweeledig doel. Enerzijds door oefeningen het lijf langzaam aan weer soepeler laten worden en anderzijds omgaan met dat wat ik ervaar in mijn lichaam van anderen. Een mooie en intense oefening. Een soort meditatie waarbij ik mijzelf steeds vertel dat ik het lichaam niet ben. Dat ik mij gewaar ben van alles wat er in mijn lichaam te voelen valt. En dat het belicht wordt door het licht/de energie van wie ik ben. Het hoeft ook niet weg of anders. Ik hoef er enkel in aanwezig te zijn.

Dat wat ik in het lichaam ervaar als verkramping, verharding of verstijving, zie ik als uitingsvormen van angst, van datgene wat blijkbaar te pijnlijk is om aan het licht te komen. De energie daarvan is nogal verdicht (lees ook een eerdere blog: Van verdicht naar Verlicht, waarin ik dit uitleg). Een verdichte energie kan als heel dwingend en waar ervaren worden. Alleen al omdat het heel lang als waar gevoeld werd. In dit proces van keer op keer mij bewust worden en zijn van wat zich afspeelt in mijn lichaam en het te belichten met de waarheid van wie ik ben, namelijk licht, komt er langzaamaan steeds meer ruimte en ontspanning in mijn lichaam. Zo ontdekte ik tijdens een yogales dat een strekking die lastig en pijnlijk voelde, met deze benadering ontspande waardoor dat lichaamsdeel verder kon strekken dan ik aanvankelijk dacht dat mogelijk was. Het gebeurde haast vanzelf.

Omgaan met energie is iets waar ik al heel lang onderzoek naar doe in mijn leven en ik heb ontdekt dat alleen meditatie of visualisatie niet voldoende is, maar dat er echt oefeningen met het lichaam nodig zijn om hier vrij van te kunnen worden. Hiermee breng ik het licht in het lichaam, naar de aarde toe.

Uitzicht in bos

Al ruim een maand rijd ik vrij veel rond in een kleine buscamper met 2 honden. Vooral in Drenthe, want je hoeft niet ver te gaan. De uiterlijke reis weerspiegelt de innerlijke reis die ik al heel lang ga en waarin deze camper mij behulpzaam is. Vooral langere tijd tussen bomen staan geeft mij veel.
Osho kaarten zijn voor mij een hulpmiddel om antwoord te krijgen of zichtbaar te krijgen wat ik waarneem in mijn lichaam. Onderstaande kaarten gaven mij inzicht in de situatie waarin ik zat en tevens een uitzicht.
Zoals ik het gezien en begrepen heb geven deze kaarten het collectief aan waarin iedereen gevangen zit. Een collectief kun je zien als algemeen geldende normen en waarden die doorweven zijn in onze cultuur. Omdat het een collectief is, is het niet eenvoudig om er los van te komen.
Iedereen is in meer of mindere mate geketend door het verleden, door opvoeding, door hoe het hoort, door wat je denkt wat er van je verwacht wordt en hoe je je hebt te gedragen. Ze laten zich er door ketenen en ketenen anderen door de oordelen die ze hebben en met alles waarin ze anderen niet werkelijk vrij kunnen laten.
Het collectief is alomtegenwoordig. Het is een enorme kracht die als heel dwingend ervaren kan worden. Niet iedereen is zich daarvan bewust. Voor velen kan het zelfs comfortabel voelen omdat ze dan onderdeel uitmaken van een groep. Erbij horen kan veiliger voelen dan uit de pas lopen en je eigen weg gaan, hoezeer ze ook met regelmaat last zullen hebben van de oordelen van anderen (of zichzelf) en dat het nooit goed genoeg zal zijn wat ze ook doen.
Als je uit de pas loopt word je veelal niet begrepen en als bedreigend ervaren. Want velen hebben wel een verlangen naar liefde en vrede, maar als ze die ontmoeten bij iemand die anders is of meer vrij is dan zijzelf, komen ze hun eigen gevangenschap tegen en zullen velen vroeg of laat er voor kiezen hun hoofd weg te draaien alsof ze het niet gezien hebben.
Je vrij maken van het collectief betekent dat je hebt te voelen wat al die normen en waarden met je gedaan hebben. Voelen in je hart is hierin de sleutel omdat het collectief je beperkt, verkrampt en verkilt, terwijl het hart warm, zacht en ruim voelt. Tijdens het proces van voelen is er moed nodig om de pijn van de verloren eigenheid en uniciteit die de meesten al heel vroeg in hun leven kwijt geraakt zijn door de dwang van het collectief. De pijn doorleven geeft ruimte en ontspanning. Vrij zijn van het collectief betekent vrij zijn van lijden, van angst en je geborgen weten in het bestaan.

Het leven en de dood


Onlangs vroeg iemand mij hoe ik over de dood denk. “Is dat voor jou iets wat gewoon bij het leven hoort? Iets wat de Schepper van het leven bedoeld heeft als eind van het leven?” Vragen die niet zomaar even te beantwoorden zijn.

Als ik wil duidelijk maken hoe ik over de dood denk, wil ik allereerst vertellen hoe ik over het leven denk. Voor mij is de aarde een plek waar we dat kunnen ervaren wat we willen ervaren. We hebben een lichaam waarmee en waardoor we dingen kunnen doen en kunnen ervaren wat de gevolgen zijn van keuzes die we maken. Je kunt dingen doen die je lichter maken of juist verdichter (zie ook mijn blog hierover). Wat mij betreft is daar geen goed of fout in, hoewel je dat wel zo kan beleven doordat je manier van denken en doen tot lijden kan leiden, psychisch en/of lichamelijk.

Door je te bevrijden van het lijden, wat inhoudt dat je alle blokkades in je systeem heelt en niet meer vast zit of gehecht bent (aan mensen, dieren, spullen, bezigheden ed.), sterf je als het ware levend en is er vrede en liefde in je hart. In het lichaam is een volledige ontspanning. De meeste mensen zitten op het moment van sterven nog vast aan veel zaken. Dat kan het moment van het leven los laten tot een strijd maken.

Sterven is voor mij niets anders dan het lichaam en het leven los laten. Op dat moment kan duidelijk voor je worden hoe je ervoor staat en als je niet onverwachts heen gaat kun je nog op je leven terug zien en soms alsnog het een en ander bewust loslaten. Dat wat je geleerd hebt en dat wat onopgelost is gebleven draag je mee in je ziel en zal je volgende levens bepalen. Mijn bestaan eindigt dus niet bij dit leven maar zal in een andere vorm doorgaan met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden, tenzij ik al levend gestorven ben, alles ervaren heb hier op aarde wat er voor mij te ervaren valt en er geen onopgeloste zaken meer zijn.

In dit proces en tijdens je leven(s) op aarde kun je dichter of verder van God zijn. Verder van God zijn betekent meestal meer lijden, meer verdichting, afgesloten zijn van de levensenergie en liefde, meer behoefte om je eigen hachje te verdedigen of je onvervulde behoeften via anderen en materie op te eisen. Hoe dichter je bij God bent hoe meer liefde, levensenergie en ontspanning je zult ervaren. Er is geen moeite meer; je bent en ervaart vreugde in je bestaan ongeacht de omstandigheden.

Zoals ik denk dat ik God toebehoor, van God kom en er weer naartoe zal gaan, zo behoort mijn lichaam de aarde toe. Dat kan ik bij leven ervaren als een één-zijn met de aarde en bij sterven zal mijn lichaam weer door de aarde opgenomen worden. God toebehoren betekent voor mij dat ik niet alleen weet dat ik gouden licht ben, maar dat ook in elke cel van mijn lichaam leef. God toebehoren betekent voor mij ook dat ik geen mens toebehoor en dat geen mens mij toebehoort. Sterven is in die zin één van de ervaringen die bij het leven hoort, net als geboren worden en alles er tussenin, als een geschenk van het bestaan of God aan jou.

@ Wonieka A. Meuter

Ik ben boos en het komt door jou!

woman-975339_960_720In de meeste gevallen worden we boos wanneer we niet krijgen wat we hebben willen of als iemand iets doet wat jij niet wilt, over jouw grenzen heen gaat. Als je afgeleerd is om uiting te geven aan je boosheid, dan heb je geleerd om dat wat je voelde te onderdrukken. Onderdrukking van gevoelens doe je door spieren aan te spannen.
Wil je het leven kunnen laten stromen, dan is het nodig deze spierspanningen in je lichaam te gaan herkennen en stapje bij stapje de onderliggende boosheid en gevoelens toe te laten. In eerste instantie kan het behulpzaam zijn om je te ontladen van de spanningen door ergens op te slaan, te schoppen of te stampen en door te gaan schreeuwen. Daardoor kan de energie in je lichaam weer gaan stromen op plekken die eerder vast zaten. Door schreeuwen geef je woorden aan de stroom die geblokkeerd was geraakt. Het onbewuste kan bewust worden doordat je hoort wat je allemaal zegt.
Ontladen is een energie die naar buiten is gericht, waardoor het kan zijn dat je daarbij aan de oppervlakte blijft. Meestal valt er na de ontlading nog meer te voelen. Minder heftig, maar vaak wel heel intens. Dan wordt het een doorvoelen waarbij je deels als een toeschouwer aanwezig bent, die zich realiseert dat alles wat er gevoeld wordt over het verleden gaat. Waar het bij een ontlading er om gaat dat je je totaal uit en daarin zo veel geeft als je kunt, is doorvoelen verstild. Je zakt als het ware in de gevoelens, terwijl de toeschouwer in je jou bij de hand blijft houden. Hierdoor kun je echt bij de kern komen van de boosheid. Je krijgt inzicht in de werkelijke oorzaak van je boosheid die in een ver verleden ligt.
Bij boosheid lijkt het alsof een ander iets gedaan heeft of nagelaten heeft. Zo voelt het echt op dat moment bij iets dat er gebeurde. Alleen is het jouw boosheid, jouw geraaktheid. Daar kun jij alleen maar wat mee doen. Jezelf bevrijden betekent verantwoordelijkheid nemen over je boosheid, door het te herkennen en erkennen als iets dat vooral over jou zelf gaat. Op die manier kunnen de onvervulde behoeften zichtbaar worden. Is eenmaal duidelijk wat die behoeften waren of zijn, dan wordt het mogelijk ze alsnog te vervullen en zorg te dragen voor jezelf. Het is niet langer nodig om te vechten en te strijden.

Wonieka A. Meuter

Kiezen voor genezing

  Zou het kunnen dat de gezondheidszorg heel vaak niet over gezondheid gaat maar over controle? En dat doktoren zich verantwoordelijk maken voor jouw lichaam, waardoor jouw lichaam niet meer van jou wordt (als je niet oplet)?

Een ernstige vraag aan het eind van een week waar we veelvuldig in de huisartsenpraktijk waren. Iets wat ongewoon is bij ons.

We voelden ons onder druk gezet om mee te gaan in de angst van de dokter en het systeem. Omdat we dat niet willen schreven we een brief. Hieruit een citaat waarin wij onze visie verwoorden:

“Ik vertrek graag vanuit vertrouwen in mijn lichaam, door mijn lichaam te voelen, me ermee te verbinden. Liefde voor mezelf en voor mijn lijf zorgen dat ik weer gezond wordt. Angst daarentegen zorgt voor het tegenovergestelde effect. Het lijkt er voor mij (ons) op dat je je niet kunt voorstellen dat er mensen zijn die in staat zijn hun lichaam te voelen en te kennen en die daar realistisch mee om weten te gaan en die volledig zelf verantwoordelijk willen zijn voor hun genezing. In onze gesprekken hebben we bij herhaling onze visie uitgelegd in de beperkte tijd die er is. Misschien nog onvoldoende voor jou. Daarom willen wij dat graag nog verder aan jou toelichten.

Onze visie is dat je niets zomaar mee maakt in je leven en dat alles een reden of oorzaak heeft. Ook dat wat er met ons lichaam gebeurt, de kleinere en grotere verstoringen in het evenwicht. Wij gaan er vanuit dat het lichaam altijd uit is op het herstel van de ontstane onbalans en dat dat ziekte genoemd wordt. Afhankelijk van hoever we het op hebben laten lopen, is het lichaam in grote mate in staat tot genezing. Daarbij is het wel nodig dat je naar de kern van het probleem gaat, dat je onderzoekt hoe het systeem uit balans is geraakt. Alleen dan kan werkelijke genezing plaats vinden. Een genezing die voor ons belangrijker is dan enkel het oplappen van het lichaam of het bestrijden van symptomen.

Nu we toch in de pen geklommen zijn willen we duidelijk maken dat wij gebruik willen maken van de diagnostische mogelijkheden van de medische wetenschap voor zover ons dat zinvol lijkt en het niet beschadigend is of kan wezen voor het lichaam, maar dat wij heel zorgvuldig willen bekijken in hoeverre wij gebruik willen maken van behandelingen en medicamenten. De berichten die wij lezen over de farmaceutische industrie geven ons weinig vertrouwen.”

Een dag nadat wij deze brief geschreven hadden kwam het volgende artikel over Lothar Hirneise  voorbij op Facebook dat overeen komt met mijn visie en dat uit een medische hoek komt.

Dit leidde voor mij tot de volgende:  het sterkt mij in mijn conclusie dat ik bij de huisarts weinig te zoeken heb. Zelfs niet voor een diagnose.

Een paar citaten uit het artikel die mij troffen.

De tumor is niet je probleem. Een tumor is een onwaarschijnlijk intelligente oplossing van het lichaam.” Als je gezond wordt, verdwijnt de tumor vanzelf. Daarom moet je ook niet meteen opereren om de tumor te verwijderen. Ga eerst ontgiften. Als de tumor dan nog steeds groeit – wat vrijwel nooit het geval is – kun je nog altijd opereren.”

“De meeste artsen zijn goede vaklieden die hun patiënten oprecht willen helpen. Maar… ze zijn werkzaam in een slecht systeem. Want, van wie krijgt de arts zijn informatie? Ten eerste van professoren aan de universiteit. En hoe word je hoogleraar? Door je omhoog te werken binnen de gevestigde orde. Door te vertellen wat iedereen daarvoor ook al vertelde. Er bestaat geen andere manier om in de wetenschappelijke wereld professor te worden.”

(…) “elke succesvolle kankertherapie bevat de volgende drie ingrediënten: grondige ontgifting, aanpassing van het dieet en mentaal of spiritueel werk.”

“Als het zo simpel en eenduidig is, waarom worden dan niet veel meer mensen beter? ‘Omdat succes discipline en inzet vraagt. Het vraagt van de patiënt dat hij in beweging komt, actief wordt, een constructieve vechthouding ontwikkelt. De meeste mensen kiezen de makkelijke weg: chemotherapie, bestralen of opereren. Mensen zeggen: “Hoezo makkelijke weg? Weet je hoe erg chemotherapie is?” Natuurlijk is chemotherapie geen pretje, maar je dieet en je levensstijl omgooien, is moeilijker. Daarom overleven zo weinig mensen kanker.”

Maar er staat nog meer interessant in het artikel zoals het belang van plezier hebben voor je immuunsysteem.

Wat mij betreft is het proces van bewustwording het belangrijkste. In veel gevallen zal het lichaam volgen.