Onbekend maakt onbemind

autorijden met blote voeten

Een paar jaar geleden had ik er vreemd tegenaan gekeken als ik iemand blootsvoets over straat had zien gaan en kon ik mij niet voorstellen dat ik dat ooit zelf zou doen, hoewel ik binnenshuis en in de tuin wel graag op bote voeten liep. Auto rijden met blote voeten vond ik een vreemd idee, waarvoor zou je dat willen? Inmiddels heb ik een aantal keren blootsvoets gelopen hier in het dorp, op straat en in het gras en ook in de natuur en zelfs auto gereden met blote voeten. Ik heb ervaren dat het mij meer energie geeft, dat mijn voeten en benen anders aanvoelen, dat ik daar meer doorstroming in ervaar. Maar nu is het zomer en ik weet niet hoever ik hierin wil gaan en tegen de sociale conventies in wil gaan.

Een paar maanden geleden wist ik bijna niets over honden, hun gedrag en over hondeneigenaren. Simpelweg omdat ik er weinig mee in aanraking kwam. Maar ik dacht er wel iets over te weten en hier en daar veroordeelde ik wat ik zag. Inmiddels heb ik zelf een hond, heb mij hierin verdiept en besef dat het minder simpel is dan het lijkt. Dat ieder omgaat met zijn hond naar eigen vermogen, inzicht en kunnen.  Je weet vaak pas iets als je het meegemaakt hebt en ervaren.

Als ik iets niet ken heb ik vaak wat koud water vrees. Maakt niet uit waar het over gaat, over andere producten om te eten of te drinken, mensen met een andere huidskleur of andere afkomst, dieren die ik niet ken. Simpelweg omdat ik er te weinig van af weet en niet kan inschatten hoe het is, wat het inhoudt of hoe ze zullen reageren. Net als een hond voor bepaalde rassen angstig kan zijn vanwege het uiterlijk dat hij niet begrijpt, doordat wij rassen om bepaalde kenmerken hebben gefokt waardoor ze er minder natuurlijk uit zien.

Natuurlijk oordeel ik. Ik (be)oordeel op basis van wat ik weet en eerder opgedane ervaringen of iets veilig voor mij is of niet. Of ik het kan hanteren of niet. Net als iedereen. En als je erg pijnlijke ervaringen opgedaan hebt, wordt het oordeel een veroordeling als een afweer tegen een pijn die je niet meer wilt voelen.

Het helpt mij om verder te kijken dan mijn neus lang is, ook al voel ik misschien weerstand, ook al voel ik misschien angst voor het onbekende. Het helpt mij als ik bij mijzelf te rade ga en wil voelen wat dat onbekende met mij doet, waar het mij misschien herinnert aan iets dat ik ooit meegemaakt heb, geleerd heb of aangenomen heb als een waarheid.

Het helpt mij, omdat ik mij daardoor vanbinnen ruimer ga voelen, omdat elke keer dat ik mij richt op mijzelf in plaats van te reageren op de ander er weer iets in mij ontspant, terwijl er in het andere geval iets in mij zal verkrampen; de muur zal dikker worden. Het helpt mij omdat daardoor mijn hart steeds zachter en warmer wordt waardoor ik steeds ontvankelijker word voor het leven, voor steeds subtiele signalen en de vele schakeringen van het leven kan waarderen.

© Wonieka A. Meuter