Aanvaarden

Over het omgaan met energie heb ik al vaker geschreven en mijn ervaringen gedeeld. Omdat ik hier dag en nacht mee te maken heb, blijft het aandacht vragen en blijf ik onderzoeken hoe daarmee om te gaan. Vorige week heb ik drie dagen achtereen gemediteerd. Mijn inzicht wil ik graag delen.

Zoals ik in deze blog schreef is water een ontvanger van energie. Omdat het lichaam grotendeels uit water bestaat komt dat wat iemand naar je uitzendt je lichaam binnen. Het lichaam kun je ook als klankkast zien dat resoneert op dat wat uitgedaan wordt. Iedereen zendt zijn gedachten, gevoelens uit en dat wordt bewust of onbewust ontvangen. Ook de onverwerkte zaken zenden we uit, zeker op het moment dat die ergens door geraakt worden en het te pijnlijk lijkt of is om het te voelen.

Sommige mensen zijn zo beschadigd geraakt in hun leven (meestal in hun vroege jeugd) dat hun hart gesloten is. Aan de buitenkant kunnen ze vaak nog wel vriendelijk over komen. Het is zo pijnlijk voor ze dat ze geloven dat het hun overkomen is en dat ze slachtoffer zijn van wat anderen doen. Ze zullen anderen beschuldigen en kunnen afgunstig zijn. Een ander het licht in de ogen niet gunnen. Ik ben meerdere van dit soort mensen in mijn leven tegen gekomen. Omdat ze geen verantwoordelijkheid willen of kunnen dragen voor hun eigen doen en laten kunnen ze nogal wat uitzenden aan beschuldigingen, haat, projecties, agressie en dergelijke. Als je dan bedenkt wat het met de potjes met rijst doet als je ze benadert vanuit liefde of haat, dan kun je je misschien voorstellen dat de energie van anderen je ziek kan maken. Zo heb ik van kinds af aan al hoofdpijn, vaak migraine gehad, een burn out. Ook kunnen mijn spieren verstijven, heb ik regelmatig darmklachten of maagpijn en zo meer. Je kunt er zelfs dood aan gaan. Als je je niet bewust bent van wat anderen uitzenden heb je alleen niet in de gaten dat dat weleens een oorzaak zou kunnen zijn.

Eerder dacht ik dat als ik mijn onverwerkte zaken opgelost zou hebben, dat het dan wel op zou houden. Of als ik genoeg liefde uitstraalde dan zou het mijn lichaam niet meer binnen komen. Als een sjamaan ben ik bezig geweest om op energie niveau met de ander te communiceren en iets te helen. Ik heb rozen, piramides en de merkaba om mij heen gezet. Om maar een paar dingen te noemen.

Afgelopen weken was het wel heel heftig. Eerst dagenlang hoofdpijn en migraine, wat ik het laatste jaar meestal wel kan keren maar wat nu niet lukte. Daarna had ik ineens jeukende bultjes op mijn bovenbenen, die wegtrokken waarna mijn voeten, handen en ellebogen dik werden. Mijn man dacht aan lyme, ik weet het aan dat wat er naar mij uit gedaan werd en was sowieso niet van plan om antibiotica te gaan slikken. Omdat ik weinig tot niks kon doen ben ik gaan mediteren.

Aanvaarden

Door stil te worden vanbinnen en voelend aanwezig te zijn, realiseerde ik mij dat ik niet veranderen kan dat anderen iets naar mij uitzenden en dat mijn lichaam daarop reageert met verstijving en verkramping (wat tot allerlei klachten leidt). Ik heb daar geen controle over. Alleen ben ik het lichaam niet. Dit lichaam is mijn voertuig. Dat wat anderen naar mij uitdoen en wat aan komt in mijn lichaam doet geen afbreuk aan wie ik ben. Iemand kan mij ziek maken en het kan zelfs tot de dood leiden, maar ik ben de stromende levensenergie van roodgoud licht dat door mijn lichaam stroomt. Dit voelt nu als waar voor mij en geeft mij ontspanning. Ik hoef niets anders te doen dan de situatie te aanvaarden zoals hij is.

Advertenties

OK, het is van mij. Wat nu?



In de blog “Is het wel van jou?” beschrijf ik onder andere hoe je er achter kunt komen of dat wat je ervaart wel van jou is. In deze blog wil ik hier nog verder op in gaan en ook wat behulpzaam kan zijn als je je als het ware bezet voelt door iets wat je op de een of andere manier opgepikt hebt. Weten of het wel van jou is of niet maakt het gemakkelijker om je niet te identificeren met de klacht of het gevoel. Daarna begint het leren omgaan ermee.

Erbij leren blijven
Bij veel mensen is er de neiging is om bij het gevoel, de emotie of klacht vandaan te gaan. Dat kan onderdeel zijn van je overlevingspatroon. Als kind heb je altijd in min of meerdere mate te overleven in de situatie waarin je opgroeit. Geen ouder is volmaakt. Als je erg gevoelig bent of helderziend dan kunnen gebeurtenissen heel heftig binnen komen. Je ziet en voelt dingen die je niet kunt plaatsen als je jong bent. Vaak begrijpen de volwassenen ook onvoldoende wat er met je aan de hand is en hebben ze zelf onvoldoende ruimte voor jouw gevoelens. Een oplossing kan zijn om bij het gevoel vandaan te gaan. Dat betekent meestal dat je daardoor minder in je lichaam aanwezig kan zijn. Minder in je lichaam aanwezig zijn betekent ook dat je als het ware niet thuis bent en dat daardoor anderen gemakkelijker je huis (je lichaam) binnen kunnen komen zonder dat jij het in de gaten hebt. In het ergste geval word je een speelbal voor allerlei energieën, soms zelfs zonder dat je dat in de gaten hebt. Daar kun je aardig van in de war raken.

Het is dus belangrijk om voelend aanwezig te blijven bij dat wat je ervaart. Mindfulness of vipassana meditatie zijn mooie methoden waarmee je je dat eigen kunt maken.

Spanningen
Eigenlijk is er altijd sprake van spanningen. Ik noem dat ook wel verkrampingen. Angst maakt dat we verkrampen, net zoals je lichaam verkrampt door kou. Begrip krijgen over angst en de verschillende uitingsvormen daarvan kunnen voor jezelf behulpzaam zijn, maar ook om met mededogen om te gaan met dat wat anderen uitzenden. Hoewel je de angst misschien niet zo vaak voelt is het bij de meeste mensen wel aanwezig en bepaalt het ze meer dan ze in de gaten hebben. De meest basale angst is de angst om dood te gaan, de angst om ziek te worden, of dat er iets met je lichaam gebeurt. Zeker als je denkt dat je het lichaam bent en dat het alles is wat je hebt. Denken dat je het lichaam bent is denken dat je man of vrouw bent, kind, vriend, baas, werknemer enz. Wanneer je daarmee geïdentificeerd bent zul je jezelf bijvoorbeeld gaan verdedigen als je denkt dat iemand je aanvalt. Angst leidt altijd tot verkramping. Die verkramping leidt er meestal toe dat we dan meer in het denken en in het hoofd gaan, uit het lichaam. Ook omdat we te bang kunnen zijn om te voelen wat er te voelen valt.

Ontspannen
Ontspannen kan dan heel lastig zijn, maar het is wel een sleutel. Intenser ademhalen kan daarbij helpen. Het heeft mij ook geholpen bij het warmer krijgen van mijn lichaam. Als ik mij moe voel door energie dan krijg ik een helderder hoofd.

De ademhalingstechniek is vrij eenvoudig. Je ademt minimaal 30 keer intens in en uit, zodat je veel zuurstof binnen krijgt. Het ademen doe je zo ontspannen mogelijk. Je kunt je buikspieren gebruiken om de adem makkelijker uit je lichaam te krijgen, daardoor gaat het inademen meestal ook meer vanzelf. Hoe vaker je dit doet hoe makkelijker het ademen gaat. Na de dertigste uitademing houd je je adem in zo lang als je kunt. Tijdens dat vasthouden voel je in je lichaam en laat je zo veel mogelijk spanningen los. Vervolgens adem je een flinke teug in en dat houd je ongeveer 15 tellen vast. Ondertussen ‘stuur’ je de zuurstof naar plekken die het kunnen gebruiken. Meestal doe ik 3 rondes. Dat is het meest effectief. Vaker kan ook. Het is van belang om je aandacht te houden bij wat je aan het doen bent. Tellen kan daarbij helpen.

Deze ademhaling kun je prima in bed doen, bij wakker worden of wanneer je gaat slapen. Sommige mensen worden er echter te wakker van, maar het kan ook zijn dat je er zo ontspannen van wordt dat je gemakkelijker in slaap valt. Het valt overigens ook prima te integreren in je dagelijkse leven. Je kunt het namelijk ook tijdens een wandeling doen, fietsen, autorijden of achter het aanrecht.

Levensenergie
Adem is leven, ademen brengt vitaliteit. Door intensief te ademen kun je levendiger gaan voelen, vitaler. Ademen versterkt en bekrachtigt je levensenergie. Het is deze levensenergie die planten laat groeien na de winter en waardoor er weer bladeren aan de bomen komen. Het is de energie die leven geeft aan de materie en aan het lichaam en wat je verbindt met de wereld om je heen. Je kunt het visualiseren als een gouden licht en ook voelen in je lichaam als je daarop je aandacht richt. Het lichaam is voor mij het voertuig voor wie ik ben, een voertuig dat ik nodig heb om hier op aarde te leven en ervaringen op te doen. Ik zie en ervaar het steeds meer als een tempel waar ik zorgvuldig en liefdevol mee om wil gaan.

Hallo-meditatie:
Energetisch werk is onontbeerlijk als je om wilt gaan met energie, maar dan wel ìn je lichaam. Een grondingskoord visualiseren is behulpzaam als je het ook kunt voelen. En dat kan best lastig zijn als je in je hoofd terecht gekomen bent. Zo heb ik de hallo-meditatie bedacht en ontwikkeld voor mezelf. Het bleek ook voor anderen behulpzaam bleek ze onvoldoende in hun lichaam aanwezig waren, teveel in het hoofd zaten of te gespannen waren.

De meditatie gaat als volgt: neem even de tijd om je lichaam te voelen. Je kunt deze oefening zowel zittend als liggend doen. Neem waar hoe het met je lichaam is als een constatering: “Zo is het”. Breng dan je aandacht naar je voeten en voel hoe je voeten voelen; je kunt je voeten van binnen voelen, maar ook voelen waar je voeten contact maken met zijn omgeving (je schoenen, het matras enz.) Kijk of je ook je tenen afzonderlijk kunt voelen. Begroet vervolgens je voeten door vriendelijk tegen ze te zeggen: “HALLO voeten”. Op deze manier ga je van beneden naar boven je hele lichaam langs, onderdeel voor onderdeel. (Als je afdwaalt kun je besluiten om opnieuw te beginnen of verder te gaan met de plek die je herinnert dat je daar het laatst was).

Als je je hele lichaam begroet hebt, kun je het eventueel uitbouwen door je aandacht te richten op het volgende: voel hoe het in- en uitademt. Voel het kloppen van je hart, het speeksel in je mond, het voedsel in je buik, je kleren tegen je huid. Voel de levensenergie in je lichaam. Onderzoek de ruimte die je lichaam inneemt – de lengte, omvang, gewicht. Voel de voor- en achterkant, de bovenkant, de onderkant en de zijkanten. Begin een dialoog met je lichaam – probeer de taal ervan te begrijpen. Vraag hoe het lichaam zich voelt – kijk of het vermoeid of gespannen is. Luister naar het antwoord. Stemt het met je plannen in of niet.

Als je bedreven bent geraakt met deze oefening dan kun je hem overal doen, op elk moment van de dag.

Op blote voeten lopen
Wandelen in de natuur en specifiek in het bos geeft mij ontspanning. Ik kan mij omhuld voelen door het bos waardoor ik mijn eigen levensenergie gemakkelijker kan ervaren. Sinds ik blootsvoets loop is dat effect veel sterker geworden. Waar ik op schoenen nog wat op afstand bleef, voel ik nu door het directe contact met de aarde (zonder daar nu steeds mee bezig te zijn) mij veel meer deel uit maken van de omgeving. Alsof door het openen van de antennes onder mijn voeten, alle andere zintuigen ook helderder worden en ik meer waarneem. Zowel letterlijk door het zien van allerlei beestjes en plantjes, het voelen van verschillende temperaturen, als ook de verschillende sferen die er kunnen zijn. Daarbij brengt het lopen op blote voeten je gemakkelijker in het moment, doordat je net iets beter hebt op te letten waar je loopt en je aandacht vanzelf naar de zolen van je voeten gaat.

Mededogen
Er zijn vast nog meer dingen te bedenken die behulpzaam kunnen zijn bij het omgaan met energie. Last but not least wil ik mededogen noemen. In de maatschappij waar we opgegroeid zijn en leven kunnen we heel hard zijn naar elkaar en streng en veeleisend naar onszelf. Het maakt ons hart koud en ons lichaam verstijfd. Mededogen is met een warm en mild hart kijken naar onszelf en de wereld om ons heen. Mij helpt het om mij keer op keer te bedenken dat we volgens mij hier op aarde zijn om iets te ervaren en dat we allemaal onze eigen specifieke ervaringen op doen. Iedereen doet daarin precies dat wat hij te doen heeft naar het begrip dat diegene op dat moment heeft. Daar is geen goed of fout in. Ook is het niet aan mij daar iets van te vinden of te denken dat ik kan weten wat goed is voor iemand of hoe hij het zou moeten doen.

Hoe lastig of zwaar ik het ook kan vinden op sommige momenten, het is precies dat wat ik mee te maken heb, want anders was het wel anders geweest. Het laat zien wat mijn pad is en wat ik heb te doen. Ik maak het mee zodat ik kan zien en ervaren waarin ik helemaal leef wie ik ben en waarin nog niet.

Water als ontvanger van energie

Jaren geleden raakte ik bekend met het werk en onderzoek van Masara Emoto. Zoals met experimenten waarbij kinderen uit een klas in gedachten allemaal hetzelfde dachten over de 3 potjes met rijst die er stonden en welk effect dat had. In deze video laat iemand dit experiment zien.

Er zijn ook andere manieren waarop je het effect van je intenties in je lichaam kunt ervaren. In het traject Ont-wikkelen naar heel-zijn dat ik jarenlang gegeven heb, liet ik de deelnemers zich verbinden met iets of iemand dat ze haatten of waar ze van hielden. In die oefening konden ze ervaren welk effect dat had op hun lichaam. Elke keer weer indrukwekkend om mee te maken. Het gevoel van liefde versterkt het lichaam en boosheid of haat verzwakt het.

Gezien mijn eigen jarenlange ervaring in het omgaan met energie, denk ik dat het onderzoek van Emoto klopt. Daar het grootste gedeelte van het menselijk lichaam uit water bestaat, kunnen de (negatieve) gedachten van jezelf en anderen je lichaam beïnvloeden en zelfs tot ziekte leiden en tot allerlei lichamelijke klachten. Het verklaart voor mij ook dat de energie van anderen zo’n effect op mijn lichaam kunnen hebben en niet enkel op mijn energie.

Wil je meer weten over energie en daar meer begrip over krijgen, dan raad ik je aan het artikel ‘Van verdicht naar verlicht‘ te lezen. Daarin wordt heel concreet uitgelegd hoe energie in de vorm van materie het meest verdicht is naar de meest subtiele vormen van energie.

Ook de aarde bestaat voor het grootste gedeelte uit water. Dus als de onderzoeken van Masara Emoto kloppen, kun je je dan voorstellen dat alle onderdrukte spanningen, afwijzingen, angsten, oorlogen en frustraties ook invloed hebben op onze planeet? Misschien niet zo’n leuke gedachte. Hoewel, juist daar kun je wèl invloed op hebben. Je kunt jezelf helen, je bewustzijn vergroten en stapje bij stapje steeds meer leven vanuit een warm hart door alles wat nog in de duisternis ligt onder ogen te zien en te belichten. Je kunt je bewust worden van al je gedachten over jezelf en anderen en daar keuzes in maken die bijdragen aan meer verbinding en liefde.

Het zal werken als een steen die in een vijver gegooid wordt en dan kringen maakt. In het centrum sta jij met een lichaam dat liefde en licht uit straalt.

Is het wel van jou?

Je hoeft niet hooggevoelig te zijn om veel van anderen te ervaren. Ik denk namelijk dat heel veel mensen energetisch iets oppikken van andere mensen en daardoor emotionele of lichamelijke klachten hebben, waarvan ze zich niet bewust zijn dat het komt doordat iemand iets naar hen uitzendt.

Zelf vind ik het heel prettig om te weten of dat wat ik ervaar wel iets van mijzelf is of niet. Het kan dan gaan om gedachten, gevoelens, emoties of een of andere lichamelijke klacht. Als ik weet dat het iets van mijzelf is, dan is er werk aan de winkel en zo niet, dan vraagt het om een andere benadering.

Hoezo?

Allereerst wil ik uitleggen waarom ik denk dat heel veel mensen energetisch iets van anderen ervaren. Een van de redenen is dat veel mensen niet zeggen wat ze echt denken en zich mooier of beter voordoen dan zij zich voelen. Achter een glimlach kan heel wat verborgen liggen. Als iemand aardig doet en vindt dat hij aardig moet zijn, maar eigenlijk boos op je is of geïrriteerd, dan komt dit wel bij je aan. Zeker als diegene van zichzelf niet boos of geïrriteerd mag zijn, dan zal hij dat snel wegdrukken. Het kan een mechanisme zijn dat al jong geleerd is. Want hoe vaak wordt er niet op een kind dat zich bezeert gereageerd met een kusje of sussende woorden als het huilt, in plaats dat het de gelegenheid krijgt de pijn te voelen? Als dat keer op keer gebeurt dan leer je dat pijn voelen niet wenselijk is en je beter kunt vermijden. Je leert niet met pijn om te gaan. Emotionele pijn druk je weg en fysieke pijn wordt onderdrukt met pijnstillers. Daarmee is het alleen niet weg. Het gaat onderhuids een eigen leven leiden.

Een andere reden kan zijn dat veel kinderen niet geleerd wordt om verantwoording te dragen voor wat ze doen. Ze leren niet naar hun eigen aandeel te kijken. Ook niet omdat de volwassenen waarmee ze te maken hebben gewend zijn de schuld bij anderen te leggen en vooral te kijken naar wat anderen verkeerd doen. Veelal reageren we vanuit het denken en dan zijn er altijd wel verklaringen te vinden. Ook dit wijzen naar de ander, vaak als gemopper in je hoofd komt wel bij een ander aan.

Als derde reden wil ik noemen dat we allemaal antennes hebben en onderbuik gevoelens. Iedereen heeft het vermogen om daar meer bewustzijn over te krijgen. Het belang dat in onze maatschappij gehecht wordt aan rationeel denken kan je daarbij behoorlijk in de weg zitten, omdat voelen daarin onderbelicht is en veelal verleerd.

Hoe kom ik er achter?

Als je wilt weten of dat wat je denkt, voelt of ervaart wel van jou is dan is daar een vrij eenvoudige methode voor om dat te achterhalen. Je kan op dit moment je aandacht richten op een gevoel of lichamelijke klacht die je hebt. Je voelt dan in je lichaam waar je dat het sterkst voelt. Doe dan je ogen dicht en schrijf je voor en achternaam (als getrouwde vrouw je meisjesnaam) op die plek. Vervolgens kijk je met je innerlijke ogen of je naam er op blijft staan, of er iets aan je naam verandert. Je observeert wat er gebeurt. Ook of je je best aan het doen bent je naam erop te laten zitten of welke gedachten en gevoelens er ook maar komen. Blijft je naam er onveranderd op staan dan is het iets van jezelf. Zo niet dan is het iets dat je opgepikt hebt van iemand.

Het is natuurlijk niet altijd direct mogelijk om je ogen dicht te doen om te kijken of iets van jou is. Op het moment zelf is het van belang om de gevoelens die je ervaart niet meteen persoonlijk nemen. Zeker wanneer je ondervonden hebt dat je vaak iets oppikt van anderen. En dat is al lastig zat omdat het gauw voelt als iets van jezelf. Je ervaart het namelijk op een manier die herkenbaar is voor jou. Door het niet aan te nemen als iets van jezelf komt het minder je lichaam binnen.

Het kan natuurlijk dat het gevoel weggeëbd is op het moment dat je wilt weten of het eigenlijk wel van jou was. Ook achteraf kun je je op een rustig moment verbinden met dat gevoel en met de plek in je lichaam waar je dat het sterkst gevoeld hebt. Vervolgens doe je hetzelfde als hierboven beschreven.

Wat nu?

Als het iets van jezelf is dan kun je onderzoeken waar het mee te maken heeft en hoe je ermee om wilt gaan. Als je het opgepikt hebt van iemand dan kunnen er twee oorzaken zijn. Ten eerste kan het zijn dat je zo mee geleefd hebt met iemand dat je zijn gevoelens overgenomen hebt. Ten tweede kan het zijn dat iemand iets naar je uit zendt, omdat hij iets op je projecteert. Dat kunnen frustraties zijn, maar ook (onvervulde) behoeften. De ander wil dan iets van jou.

In beide gevallen is het niet meer nodig je te identificeren met dat wat je ervaart. Het is niet van jou. Alleen al die constatering kan maken dat het vanzelf verdwijnt. Als het blijft dan valt er meer voor je te voelen en te onderzoeken. In je leven kunnen reactie patronen ontstaan zijn die behulpzaam voor je geweest zijn in je kindertijd, maar nu niet meer wenselijk. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je als kind bent gaan zorgen voor de behoeften van je vader of moeder, of dat je verantwoordelijkheid bent gaan dragen die niet bij jou hoorde, of dat er veel ruzie of (fysieke) strijd was waardoor je altijd op je hoede was. Het zijn eigenlijk altijd patronen waarbij je aandacht naar buiten gaat, naar anderen en waardoor je minder aanwezig weet te zijn in je eigen lichaam. Het lastige aan deze patronen is dat ze je heel vertrouwd zijn en daardoor niet altijd even gemakkelijk te herkennen.

In de gaten krijgen wat je allemaal oppikt van anderen kan heel bevrijdend zijn. Je leert verantwoordelijkheid te dragen voor je eigen deel en dat van de ander te laten waar het hoort. Het wordt steeds gemakkelijker je leven te leven vanuit je eigen stroom.

In deze blog Ok, het is van mij. Wat nu? beschrijf ik wat er nog meer behulpzaam kan zijn in het omgaan met dat wat je oppikt van anderen.

Ik ben licht

Ik ervaar al mijn hele leven veel in mijn lichaam van anderen van wat ze naar mij uit doen. Meestal zijn ze zich er niet van bewust en dat kan op verschillende manieren gebeuren. Het gaat om gevoelens, emoties en gedachten die diegene zelf liever niet wil voelen. Daarbij zijn het vaak ook projecties die met mij weinig te maken hebben. Het lichaam fungeert als klankkast die resoneert. Voor mijn lichaam is dat niet zo fijn omdat het verkramping geeft in mijn lichaam en uiteindelijk ook tot verstijving geleid heeft.

Een yoga les heeft daarom voor mij een tweeledig doel. Enerzijds door oefeningen het lijf langzaam aan weer soepeler laten worden en anderzijds omgaan met dat wat ik ervaar in mijn lichaam van anderen. Een mooie en intense oefening. Een soort meditatie waarbij ik mijzelf steeds vertel dat ik het lichaam niet ben. Dat ik mij gewaar ben van alles wat er in mijn lichaam te voelen valt. En dat het belicht wordt door het licht/de energie van wie ik ben. Het hoeft ook niet weg of anders. Ik hoef er enkel in aanwezig te zijn.

Dat wat ik in het lichaam ervaar als verkramping, verharding of verstijving, zie ik als uitingsvormen van angst, van datgene wat blijkbaar te pijnlijk is om aan het licht te komen. De energie daarvan is nogal verdicht (lees ook een eerdere blog: Van verdicht naar Verlicht, waarin ik dit uitleg). Een verdichte energie kan als heel dwingend en waar ervaren worden. Alleen al omdat het heel lang als waar gevoeld werd. In dit proces van keer op keer mij bewust worden en zijn van wat zich afspeelt in mijn lichaam en het te belichten met de waarheid van wie ik ben, namelijk licht, komt er langzaamaan steeds meer ruimte en ontspanning in mijn lichaam. Zo ontdekte ik tijdens een yogales dat een strekking die lastig en pijnlijk voelde, met deze benadering ontspande waardoor dat lichaamsdeel verder kon strekken dan ik aanvankelijk dacht dat mogelijk was. Het gebeurde haast vanzelf.

Omgaan met energie is iets waar ik al heel lang onderzoek naar doe in mijn leven en ik heb ontdekt dat alleen meditatie of visualisatie niet voldoende is, maar dat er echt oefeningen met het lichaam nodig zijn om hier vrij van te kunnen worden. Hiermee breng ik het licht in het lichaam, naar de aarde toe.

Wat ik heb ervaren

Het is nacht en ik zit te mediteren, zoals ik elke nacht doe. Regelmatig verbinden mensen zich onbewust met mij, omdat ze helderheid willen over hun situatie. Juist tijdens de nacht kan dat wat mensen uitzenden meer bij mij binnen komen en dat is de reden dat ik ’s nachts kortere of langere tijd ga zitten om bewust te blijven in dat wat er gaande is.

Deze nacht kreeg ik geen grip op dat wat ik ervoer. Dat wat ik meestal doe als ik iets ervaar van anderen, heftig of minder heftig, leek niet te werken. Ik ging in de cirkel van lichtwezens staan, verbond me met God, maakte mijn energiesysteem schoon. Het deed niks. Vervolgens ging ik mij juist verbinden met dat wat ik ervoer en ging ik erin voelen. Zo zette ik er licht op. Het hielp me om het op te schrijven. Het is zowel geschreven vanuit wat ik zelf ervoer als hoe ik het van die ander ervaar.

Dit is wat ik geschreven heb:

De energie voelt als een sluipmoordenaar, die mij -wie ik ben- zomaar en haast ongemerkt om zeep helpt. Het voelt als een subtiele vorm van onderdrukking, waarbij elke kleur, gevoel, authenticiteit en levendigheid ondermijnt wordt. Zich niet bij machte voelen en daardoor steeds de macht uit handen geven. De macht geven aan de moeder die weet wat goed voor je is en hoe het moet, want zelf kun je het niet meer voelen. Niet zichtbaar (kunnen) worden in wie diegene is. Een constante waas die over je heen gelegd wordt en die je niemand laat zijn. Het gevoel van een keuze te hebben of zeggenschap ontbreekt. Het word je belet om te zien, je raakt verdooft. Levenloos en bloedeloos. Het doet me denken aan de foto’s van deze persoon uit een album met jeugdfoto’s dat ik lang geleden heb gezien en waar ik nergens levensvreugde en levensenergie zag op het gezicht. Uitgedoofd.

Gewend zijn om onderdrukt te worden, om constant onder druk te staan. De druk van hoe het moet en hoe je hoort te zijn. Ik noem het een sluipmoordenaar, omdat deze energie mij het gevoel geeft er niet tegen opgewassen te zijn. Alsof ik niets anders kan dan mij erbij neer te leggen. Grijs. Geen licht kunnen zien.

Geen recht van spreken hebben. Beter niets zeggen, want je zegt het toch altijd verkeerd. Het heeft geen zin om iets te zeggen, want de ander weet het toch altijd beter. Je kunt wel in discussie gaan, maar uiteindelijk trek je toch aan het kortste eind.

Het vuur is gedoofd. Smeult alleen nog. Een constante kramp in het hoofd waarin alles verwrongen raakt. En ik zou mijn hart wel willen voelen, maar mijn hoofd trekt zoveel aandacht, dat ik niet verder kom dan het voelen van mijn hoofd. Ik kan mijn lichaam wel voelen, maar de energie stroomt nooit echt helemaal door, want het hoofd staat dat niet toe. Vanuit het hoofd blijft er die druk van ‘je doet er niet toe, je bent niemand’. Dus: hoezo dan God ervaren of toelaten?

En je kunt wel vechten, maar elk gevecht lijkt bij voorbaat een verloren zaak. Je kunt je er maar beter bij neerleggen. En ook al weet je wie je bent en heb je dat meerdere keren ervaren, je kunt het niet voelen. Alles is vervlakt geraakt, bevroren en verstijft. Schuldgevoel verteert je, want je bent altijd ontoereikend, hoezeer je ook je best doet. Daarom wordt het innerlijk weten maar liever verdoofd, want anders kun je helemaal niks meer. Ondertussen houdt de stroom van ‘had ik niet beter dit’ of ‘had ik niet beter dat?’ nooit op. Constante twijfel.

Nadat ik dit allemaal doorvoelt had, ging het meer stromen en ik kon ik mezelf weer ervaren. Het had mij op een andere manier zicht gegeven op deze persoon. Het begrip was vergroot. Ik was voelend aanwezig en daardoor raakte ik mezelf niet kwijt. Het geeft mij grond onder de voeten, waardoor ik om kan gaan met dat wat plaats vind in mijn leven en mijn innerlijke kracht toeneemt.

© Wonieka A. Meuter