Het leven en de dood


Onlangs vroeg iemand mij hoe ik over de dood denk. “Is dat voor jou iets wat gewoon bij het leven hoort? Iets wat de Schepper van het leven bedoeld heeft als eind van het leven?” Vragen die niet zomaar even te beantwoorden zijn.

Als ik wil duidelijk maken hoe ik over de dood denk, wil ik allereerst vertellen hoe ik over het leven denk. Voor mij is de aarde een plek waar we dat kunnen ervaren wat we willen ervaren. We hebben een lichaam waarmee en waardoor we dingen kunnen doen en kunnen ervaren wat de gevolgen zijn van keuzes die we maken. Je kunt dingen doen die je lichter maken of juist verdichter (zie ook mijn blog hierover). Wat mij betreft is daar geen goed of fout in, hoewel je dat wel zo kan beleven doordat je manier van denken en doen tot lijden kan leiden, psychisch en/of lichamelijk.

Door je te bevrijden van het lijden, wat inhoudt dat je alle blokkades in je systeem heelt en niet meer vast zit of gehecht bent (aan mensen, dieren, spullen, bezigheden ed.), sterf je als het ware levend en is er vrede en liefde in je hart. In het lichaam is een volledige ontspanning. De meeste mensen zitten op het moment van sterven nog vast aan veel zaken. Dat kan het moment van het leven los laten tot een strijd maken.

Sterven is voor mij niets anders dan het lichaam en het leven los laten. Op dat moment kan duidelijk voor je worden hoe je ervoor staat en als je niet onverwachts heen gaat kun je nog op je leven terug zien en soms alsnog het een en ander bewust loslaten. Dat wat je geleerd hebt en dat wat onopgelost is gebleven draag je mee in je ziel en zal je volgende levens bepalen. Mijn bestaan eindigt dus niet bij dit leven maar zal in een andere vorm doorgaan met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden, tenzij ik al levend gestorven ben, alles ervaren heb hier op aarde wat er voor mij te ervaren valt en er geen onopgeloste zaken meer zijn.

In dit proces en tijdens je leven(s) op aarde kun je dichter of verder van God zijn. Verder van God zijn betekent meestal meer lijden, meer verdichting, afgesloten zijn van de levensenergie en liefde, meer behoefte om je eigen hachje te verdedigen of je onvervulde behoeften via anderen en materie op te eisen. Hoe dichter je bij God bent hoe meer liefde, levensenergie en ontspanning je zult ervaren. Er is geen moeite meer; je bent en ervaart vreugde in je bestaan ongeacht de omstandigheden.

Zoals ik denk dat ik God toebehoor, van God kom en er weer naartoe zal gaan, zo behoort mijn lichaam de aarde toe. Dat kan ik bij leven ervaren als een één-zijn met de aarde en bij sterven zal mijn lichaam weer door de aarde opgenomen worden. God toebehoren betekent voor mij dat ik niet alleen weet dat ik gouden licht ben, maar dat ook in elke cel van mijn lichaam leef. God toebehoren betekent voor mij ook dat ik geen mens toebehoor en dat geen mens mij toebehoort. Sterven is in die zin één van de ervaringen die bij het leven hoort, net als geboren worden en alles er tussenin, als een geschenk van het bestaan of God aan jou.

@ Wonieka A. Meuter

Eén met God

Wanneer je God toelaat in je hart en alles in jezelf aan het licht gekomen is, kun je steeds meer Eén worden met God. Jouw manier van Zijn valt dan samen met het Zijn van God, zodat je in je spreken, in je handelen, dus via je lichaam God voelbaar en zichtbaar maakt.

Je bent niet God, je kunt wel Eén zijn met God. Jij hebt een lichaam en God niet. Dat is een wezenlijk verschil. Het lichaam ervaart en jij neemt het waar. In die Eenheid met God neem je niet alleen God waar, maar ook hoe andere mensen op jou reageren. Je leeft nog steeds hier op aarde, je leeft in de dualiteit van deze wereld. Je hebt nog steeds te maken met licht en donker, met goed en kwaad.

Als je helemaal Licht bent, omdat er helemaal geen duisternis meer in je is, zal jouw Licht zichtbaar maken wat in de duisternis ligt. De duisternis kent vele vormen. De angst die daaraan ten grondslag ligt kan angstwekkende, demonische en destructieve vormen aannemen. Als de angst groot lijkt en daarom verdrongen wordt, zal veelal de aanval ingezet worden, zodat het niet gevoeld hoeft te worden. Juist degene met het Licht wordt het liefst een kopje kleiner gemaakt.

God was, God is, God zal er altijd zijn. Wat wij mensen ook doen. Of wij onszelf kapot maken, of anderen. Of we dat nou doen in naam van God of niet. Ongeacht wat we God allemaal in de schoenen schuiven, God is. God wordt er niet anders van.

Eén zijn met God is ervaren wat mensen naar je uit kunnen doen, ronduit akelig en destructief en beseffen dat het niet aan jou is om dit te veranderen. Als iemand dit wil doen, dan wil diegene dit doen. Jij bent. Zoals Jezus aan het kruis is gegaan, kruisigen mensen elkaar ook met hun veroordelingen. Zo kan jij ook gekruisigd worden vanwege je Licht. Je ervaart het in je lichaam, maar je wordt er niet anders van.

Op het moment van kruisiging voelt Eén zijn met God als een spiegelgladde heldere oceaan met een wolkeloze hemel. Enkel stilte, enkel vrede.

© Wonieka A. Meuter

Mijn waarde is bepaald door God?

Al een aantal jaren lees ik “Van hart tot hart”, waarin ik ditmaal door een zin getroffen werd, die ik nader ben gaan onderzoeken. Ik voelde wat weerzin bij de zin “Mijn waarde is bepaald door God en niemand kan daar iets aan veranderen” (*). De persoon die het artikel geschreven had was hierdoor diep geraakt. Als ik mij inleef in die persoon dan voel ik daarbij dat diegene zich weinig gewaardeerd heeft gevoeld en dat die ene zin op dat moment hem in zijn hart raakte. Een macht buiten hemzelf, namelijk God heeft zijn waarde bepaald. Alsof God iets doet. In mijn beleving doet God niets. God is.

Veel mensen zijn zozeer hun gevoel van eigenwaarde kwijt geraakt, dat het lastig kan zijn dat gevoel dat je van waarde bent weer te gaan voelen als iets dat zo is. Als je van waarde bent, dan doe je ertoe en als je niet van waarde bent, dan doe je er niet toe. Ergens in je leven kun je zijn gaan denken dat je niet belangrijk genoeg was, doordat er minder moeite voor je gedaan werd dan waar jij om vroeg. En toch besta je. Toch ben je er. Toch heb je een lichaam waarmee je hier op aarde kunt leven en van alles mee kunt maken.

Het simpele feit dat we bestaan geeft mij en jou waarde. God bestaat voor mij ook en is voor mij ook van waarde. Hoe je leeft en hoe je bent heeft een bepaalde waarde, een bepaalde kwaliteit. Welke waarde dat voor jou heeft, dat bepaal jij! Jij bepaalt of jouw leven zoals je dat leeft voor jou de moeite waard is. Jij weet of jouw leven voor jou vervullend is of dat er nog iets aan ontbreekt, dat er voor jou meer in het vat zit dan je nu verwezenlijkt. De verlangens in jouw hart zullen je in beweging brengen en houden.

Dat waar je naar verlangt en de moeite die je daarvoor wilt doen bepalen jouw waarde. De een neemt genoegen met zijn situatie en maakt er het beste van, de ander maakt de keus om zichzelf keer op keer waarde te geven, zichzelf de moeite waard te vinden. De verlangens in mijn hart hebben er bij mij voor gezorgd dat ik met vallen en opstaan door gegaan ben met mij te ontwikkelen. Ik wist dat ik meer in huis had dan ik op dat moment kon leven. Mijn ouders, maar ook anderen in mijn leven, begrepen dat niet. Was ik nou nog niet klaar? Zij begrepen dat verlangen niet, die drang om maar door en door te gaan. Ben ik daardoor meer van waarde dan zij? Voor mij niet. Zij leven hun eigen waarde en volgen de verlangens van hun hart en die zijn blijkbaar anders dan die van mij.

Mijn waarde is of wordt niet bepaald door God. God is ook niet van meer waarde dan jij of ik. Wij maken allemaal deel uit van dit bestaan en zijn daardoor allemaal op onze eigen manier van belang. Of jij God of iemand anders meer van waarde vindt dan jijzelf, is de waarde die jij er aan geeft. God is. Het bestaan is. Jij en ik zijn vrij om daarmee te doen wat wij willen, om ons leven zoveel waarde te geven als waar ons hart naar verlangt.

© Wonieka A. Meuter

(*)  Van hart tot hart, jaargang 13, februari 2013. Het artikel waar ik naar refereer is geschreven door Hans de Rijke, Je kunt altijd opnieuw een keus maken.

Jeevan mukti

Omdat het woord jeevan mukti afgelopen dagen in mijn hoofd terug keerde en ik het begrip ken uit mijn periode bij de Brahma Kumaris ben ik gaan opzoeken wat het ook al weer inhoudt: http://www.sikhiwiki.org/index.php/Jivan_mukta

Onderstaande alinea’s overgenomen uit bovenstaande link wil ik graag toelichten naar mijn eigen ervaringen en inzichten.

The belief underlying the concept of mukti is, that the soul, a particle of the Supreme Soul, is, while embedded in the physical frame, in a state of viyog or separation and longs for sanyog or reunion with its source, which for it is the supreme bliss.

The jivan-mukta of Sikh conception is the realized soul, identified as gurmukh (one whose face is turned towards God). He leads the life of a common householder enriched by the experience of spiritual harmony within. “He surrenders himself completely to the Will of God; joy and sorrow are the same to him; he experiences bliss always and viyog (separation) never” (GG, 275). Instead of the differentiating ego, the all-encompassing Divine Spirit resides in him. Existentially he belongs to the world, essentially he transcends the world.

Mukti is voor mij dat je bevrijd bent van je lasten, je pijn ed. en je volledig realiseert wie je bent. Dat is zowel dat je je helemaal bewust bent van wie jij bent en dit kunt verwezenlijken in je lichaam hier op aarde, als dat je jezelf ervaart als Eén met God, (the Supreme Soul). Je leidt je leven hier op aarde tussen de mensen en met de mensen terwijl je je compleet overgegeven hebt aan de wil van God. Voor mij houdt dat in dat ik afgestemd ben op de hoogste potentie van leven en de natuurlijke wetten van het bestaan. Het houdt voor mij in dat ik onvoorwaardelijke liefde leef, dat ik houd van het leven, van de aarde, van de mensen en dat ik het duister kan zien in al zijn facetten en het verlicht met het licht van mijn hart. Dat is voor mij transcenderen. Je overstijgt het denken in goed en fout, zodat je het geheel kunt zien, juist door helemaal aanwezig te blijven in het lichaam.  Overstijgen heeft niets te maken met beter of hoger zijn dan iemand anders of uit het lichaam gaan. Pas dan kan transmutatie plaatsvinden, kan er iets wezenlijk veranderen.

Mooi vind ik aan het begrip jeevan mukti dat het om bevrijding gaat in het leven, anders dan het streven om je te bevrijden om op te gaan in het licht en niet meer terug te hoeven komen naar de aarde. Als er liefde is in het hart dan hoef je niet weg van de aarde, dan kun je hier op aarde zijn en blijven en jouw bijdrage leveren door te laten zien hoe je samen Eén met God kunt zijn en de vreugde van het leven hier op aarde kunt vieren.

© Wonieka A. Meuter

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

Jeevan mukti

Because the word jeevan mukti returned recent days in my head and I know the concept from my time at the Brahma Kumaris, I looked up what it already implies: http://www.sikhiwiki.org/index.php/Jivan_mukta

The following paragraphs are taken from the link above, I would like to explain to my own experiences and insights.

“The belief underlying the concept of mukti is, that the soul, a particle of the Supreme Soul, is, while embedded in the physical frame, in a state of viyog or separation and longs for sanyog or reunion with its source, which for it is the supreme bliss.

The jivan-mukta of Sikh conception is the realized soul, identified as gurmukh (one whose face is turned towards God). He leads the life of a common householder enriched by the experience of spiritual harmony within. “He surrenders himself completely to the Will of God; joy and sorrow are the same to him; he experiences bliss always and viyog (separation) never” (GG, 275). Instead of the differentiating ego, the all-encompassing Divine Spirit resides in him. Existentially he belongs to the world, essentially he transcends the world.”

Mukti for me is that you are freed from your burden, and your pain etc., that you fully realize who you are. That is as well that you are completely aware of who you are and that you can achieve it in your body here on earth, like that you experience yourself as One with God (the Supreme Soul). You lead your life here on earth between the people and with the people while you have completely surrendered to the will of God. For me this means that I am attuned to the highest potential of life and the natural laws of existence. It means for me that I live unconditional love, I love life, the earth, the people and that I can see the darkness in all its facets and illuminate it with the light of my heart. That to me is transcend. You transcends thinking in right and wrong, so you can see the whole, just by remaining totally present in the body. Transcending has nothing to do with being better or higher than anyone else or going out of the body. Only then can transmutation take place, something can change substantially.

Beautiful I find to the concept of jeevan mukti that it is about liberation in life, other than the desire to liberate you in order to go into the light and not having to come back to earth. If there is love in the heart then you need not get away from the Earth, then you can be here on earth and remain on earth. Your contribution will be that you are showing how you are One with God together and how you can celebrate the joy of life here on earth.

© Wonieka A. Meuter

God?

vertrouwen-god-teksten-bemoediging

Omdat ik geen beter woord weet, blijf ik God God noemen. Gebruik ik het woord God dan ben ik mij steeds bewust van de beladenheid van dat woord. In onze cultuur en opvoeding hebben we beelden meegekregen van wie God zou zijn en hebben we daar allerlei gevoelens en overtuigingen bij, of we nu religieus opgevoed zijn of niet.

“Ik houd van God”, zei ik pasgeleden tegen een vijfjarige “en God houdt van mij; God houdt ook van jou”. Als ik dat zo zeg dan kan het lijken alsof ik het over een persoon heb, terwijl God voor mij niet persoonlijk is. Ik kan God wel heel persoonlijk ervaren. Hoewel God voor mij overal om mij heen is, is daarmee niet alles God. God is voor mij iets dat ik kan ervaren als ik mij er voor open stel. Ik stel mij open voor de meest verhoogde trilling als Bron van alles wat bestaat. En als Bron van alles wat bestaat is God voor mij: liefde, levenskracht, stilte, weten, zuiver, Zijn.

Door me te verbinden met God en God toe te laten, verbind ik mij met een trilling die voorbij de dualiteit van het leven op aarde gaat. Ik ben heel, ik zie door de dualiteit heen dat wat is, de essentie van het bestaan voorbij de beperkingen en begrenzingen van het lichaam, van de materie. Levend in verbinding met God is mijn leven groots, vervuld en rijk.

Ik houd van God, omdat ik houd van de spiegel waarin ik mijzelf kan zien en ervaren in mijn hoogste potentie. Ik houd van de liefde, de stilte en de subtiliteit die ik ervaar als een zachte deken die mij altijd omhult. In mijn leven hier op aarde laat ik zien wie God is, laten mijn ogen de kracht en liefde van God zien en ervaren aan degene die het wil ontvangen en toelaten. Ik ben volledig aanwezig in dit lichaam dat mij gegeven is en maak gebruik van mijn persoonlijkheid en alle ervaringen die ik opgedaan heb in mijn leven. Vanuit de liefde die ik heb voor God, de aarde, het bestaan en wie ik ben is het mijn keuze om dienstbaar te zijn op een manier die vrij is, gegrond en bekrachtigt.

God ervaren vraagt loslaten en overgave. Een loslaten van beperkende overtuigingen, een loslaten van je wil naar macht en controle over jezelf en anderen. Het vraagt om een overgave aan het bestaan en het grote geheel, omdat je vertrouwt dat er pas dan voor je gezorgd wordt. Het is niet iets dat je kunt doen, behalve ruimte maken en toelaten. Zolang je controle wilt hebben zul je God niet toe willen laten in je hart en zal je hart eenzaam en leeg blijven.

© Wonieka A. Meuter

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

God?

Because I know no better word, I keep God call God. Do I use the word God, I am always aware of the emotionally charge of that word. In our culture and education, we have been given images of who would be God.  We have all kinds of feelings and beliefs thereto, whether we are raised religiously or not.

“I love God,” I said recently at a five year old child  “and God loves me, God loves you too.” If I say that in this way it can seem like I’m talking about a person, while God is not personal for me. But I can experience God very personal. Although God for me is all around me therefore not everything is God. God is for me something that I can experience if I open myself to God. I open myself to the most elevated vibration as Source of all that exists. And as Source of all that exists God is to me, love, vitality, silence, knowing, pure, Being.

Because I connect with God and I allows God, I commit myself to a vibration that goes beyond the duality of life on earth. I am complete, I see through duality ‘what is’. I see the essence of existence beyond limitations and boundaries of the body, of matter. My life is grand, full and rich, because I live in connection with God.

I love God, because I love the mirror in which I can see myself and in which I can experience myself in my highest potential. I love the love, the silence and subtlety that I experience as a soft blanket that always surrounds me. In my life here on earth, I let see who God is. My eyes show the power and love of God and show that experience to those who will receive it and allow. I am totally present in this body which is given me and I make use of my personality and all the experiences I have gained in my life. From the love I have for God, the earth, the existence and for whom I am it is my choice to serve in a way that is clear, grounded and validates.

Experiencing God asks letting go and surrender. A letting go of limiting beliefs, a letting go of your will to power and control over yourself and others. It requires a surrender to existence and the greater whole, because you to trust that only then there is care for you. It’s not something you can do except to make space and allow. As long as you want to control you will not allow God into your heart and your heart will be lonely and empty.

© Wonieka A. Meuter

Heb je naaste lief…

Heb je naaste lief, kan gevoelsmatig het belangrijkste lijken wat ik te doen heb. Van jongs af aan is mij de boodschap gegeven om aardig en lief te zijn voor anderen. Opgegroeid in een land waarin het Christendom eeuwenlang een belangrijke rol heeft gespeeld, ademt dit gebod nog steeds door de maatschappij. Klaar staan voor anderen en de ander belangrijker maken dan jezelf, kan het grootste goed lijken dat mij recht van bestaan geeft.

Hoe meer ik door de jaren heen stil word vanbinnen en alle gedachten in mezelf kan gadeslaan, hoe meer het mij opvalt dat de gedachten zo gemakkelijk naar buiten gericht zijn. Naar anderen, waarin ik mij bezig houdt met wat ze doen, hoe dat komt en wat mijn bijdrage daarin zou kunnen zijn. Een niet zo eenvoudig te stoppen stroom, soms ook vanwege het appèl die van anderen uit lijkt te gaan.

Heb je naaste lief, als jezelf is hoe het in de bijbel staat. Zou het uitgemaakt hebben als het omgedraaid was? Als er gestaan had: Heb jezelf lief en de ander net als jezelf, zodat de nadruk had gelegen op eerst jezelf lief te hebben en zorg te dragen voor jezelf?  Ik kan pas zorg dragen voor een ander en een ander liefhebben als ik mijzelf lief heb, anders zal er in mijn liefde nog steeds een vraag besloten liggen aan de ander. Als mijn eigen behoeften vervuld zijn doordat ik daar zelf zorg voor gedragen heb, zal ik niet langer bewust of onbewust een ander belasten, maar kan ik anderen vrij laten.

Het is mijn recht om zodanig zorg te dragen voor mijzelf dat ik vervuld ben van liefde en van stilte. Het is mijn recht om al mijn gedachten en aandacht te richten op mijzelf en op de bron van liefde en stilte, die je God kan noemen, opdat ik dat helemaal uitstraal tot in elke cel van mijn lichaam. Pas dan draag ik volledig bij aan dit bestaan; zal ik op geen enkele wijze meer nemen, maar is er een constant en natuurlijk geven.

© Wonieka A. Meuter

zie Matteüs 22:36-40

God ervaren

Achterop de fiets bij mijn moeder schijn ik met luide stem gevraagd te hebben “Mama, bestaat God?”. Achteraf gezien, denk ik dat ik als kleuter het antwoord wel wist. Naar de godsdienstlessen op de openbare lagere school wilde ik niet. Op 10-jarige leeftijd wist ik zeker dat er verschillende religies zijn, maar dat er maar één God is.

In mijn pubertijd wilde ik weten waarom de mensen naar de kerk gingen en als er dan zoveel mensen in God geloofden, dat die dan toch wel moest bestaan. Dan moest daar toch iets zijn. Ik had vrienden die christelijk opgevoed waren en die voor mij oprecht aanvoelden in hun geloof. In mijn eentje fietste ik op zondagochtend naar verschillende kerken in de buurt. Ik voelde mij niet welkom en het geloof bleef ver van mij af staan.

In mijn studententijd werd ik door een vriendin meegenomen naar de Brahma Kumaris, waar ik de introductiecursus deed en daarna ook wat lessen ging volgen. Ik was mezelf behoorlijk kwijt geraakt, had al een paar relaties en losse vriendjes gehad en stond voor een keus. Tijdens de interrailvakantie met een vriendje, heb ik uiteindelijk aan de Griekse zee, met zweepslag in mijn nek, wanhopig uitgeroepen naar God. Twee maanden later, toen het echt niet bleek te gaan met dat vriendje nam ik mijn besluit: God, als dit dan ook niet werkt, dan kan ik dus nu celibatair leven.

Ruim acht jaar heb ik het pad van de Brahma Kumaris gevolgd. Elke dag meditatie, elke dag bezig met God te herinneren en mezelf te onderzoeken. Hoewel ik soms mooie meditatie-ervaringen had, vond ik God niet. Ik liep vast op de organisatiestructuren en de onvrijheden die ik daarin ervoer. Juist omdat ik toen dacht misschien wel God alleen daar te kunnen vinden en omdat mij dat niet gelukt was, voelde ik een diepe pijn bij mijn uiteindelijke besluit toch mijn pad alleen verder te gaan.

Jarenlang heb ik alle denkbeelden van de Brahma Kumaris geparkeerd en ben ik op zoek gegaan naar mezelf o.a. via Osho-meditaties, emotioneel lichaamswerk en intuïtief ontwikkelen. God kwam aan de zijlijn af en toe voorbij, maar ik was er niet echt mee bezig. Het jarenlange proces van transformatie en heling leidde op een gegeven moment tot de constatering dat er geen oud zeer meer aanwezig was en dat ik mijn persoonlijkheid in alle vrijheid tot mijn beschikking had. Hoewel het erop lijkt dat ik mijn Verlicht-zijn anders vorm geef dan de meesten die zich Verlicht noemen, kon ik er geen beter woord voor vinden.

Nu, een paar jaar na die constatering dat ik mij volledig innerlijk vrij gemaakt had, kwam God voor mij weer in beeld, met de vragen wie dat dan is en waarom ik mij met God bezig zou houden. Tot mijn verrassing kwam de oprichter van de Brahma Kumaris, Brahma Baba, naar mij toe tijdens een meditatie, waardoor de acht jaar Brahma Kumaris voor mij in een ander perspectief kwam te staan en ik beter ging begrijpen wat die periode voor mij betekent heeft.

Alle antwoorden over wie God is en waarom we ons met God bezig zullen houden, heb ik nog steeds niet en misschien zullen die in de toekomst komen. Wel denk ik te weten hoe het is om God te ervaren en hoe dat voelt. Ik kan het je alleen niet vertellen. Daar zijn geen woorden aan te geven. Je zou het misschien samen met mij kunnen ervaren in een meditatie, zoals ik dat onlangs met een kleuter heb gedaan (*). Eigenlijk is het heel gemakkelijk om God te ervaren, alleen is er teveel tussen komen te staan. Je bent er zelf tussen komen te staan met alles waarin je onvrij geworden bent. Jouw beelden, ideeën en overtuigingen over God zijn er tussen komen te staan. En soms is het domweg te vol in je hoofd. Dan vraagt het dat je ruimte maakt vanbinnen om God toe te laten, om de ervaring toe te laten.

In het leven leven hier op aarde met de mensen en tussen de mensen is het voor mij heel fijn om me met God te verbinden, als een bron van liefde en stilte. Het is mijn wens het ook voor jou mogelijk te maken om God te ervaren en in je leven en je persoonlijkheid tot uitdrukking te brengen.

Wonieka A. Meuter

(*) Blog:  God is overal om je heen

Wat Wonieka op twitter over God gezegd heeft.

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

Experiencing God

Back of the bike with my mother, I seem to have loudly asked, “Mommy, does God exist?”. In retrospect, I think I knew the answer as a toddler. To the religion classes at public elementary school I didn’t want. At the age of 10 I was sure that there are different religions, but there is only one God.

In my teens I wanted to know why people went to church and as so many people believed in God, then He surely had to exist. Then there had to be something. I had friends who were raised a Christian and who I felt sincere in their faith. On my own I cycled on Sunday to several churches in the neighbourhood. I did not feel welcome and the faith remained far from me standing.

In my student years I was taken by a friend to the Brahma Kumaris, where I did the introductory course and then also did follow some lessons. I had considerably lost myself, already had a few relationships and loose boyfriends and faced a choice at that moment. During the inter-rail holiday with a boyfriend, I ended up to the Greek sea, with whiplash in my neck, desperately cried out to God. Two months later, when I could not go on with that friend I took my decision: God, if this is not working, so I can now live celibate.

More than eight years I have followed the path of the Brahma Kumaris. Every day meditation, every day working with God to remember and to investigate myself. Although I had sometimes beautiful meditation experiences, I didn’t found God. I got stuck on the organizational structures and the lack of freedom that I experienced there. Precisely because I was thinking maybe I could found God only at the Brahma Kumaris and because I didn’t succeed, I felt a deep pain in my final decision to continue my path alone.

For years I have parked all the ideas of the Brahma Kumaris and I started looking for myself including through Osho meditations, emotional bodywork and intuitive development. Occasionally God came over on the sideline, but I was not really into it. The long process of transformation and healing resulted at one point to the observation that no old pain was present and that I had my personality at my disposal in freedom. Although it seems that how I live an enlightened life differs from the majority of those who call themselves Enlightened, I could find no better word for.

 Now, a few years after the observation that I had achieved complete inner freedom, to me God came back in the picture, with the questions whom it is and why I would keep busy with God. To my surprise, the founder of the Brahma Kumaris, Brahma Baba, came to me during a meditation, which the eight years Brahma Kumaris came to stand for me in another perspective, and I went better understand what that period has means to me.

All answers I still have not and maybe that will come in the future. But I think I know what it’s like to experience God and what that feels like. I can not only tell you. There are no words to indicate. You could maybe join me in meditation, as I recently did a toddler. Actually it is very easy to experience God, only there is too much come between. You yourself came between with everything that you’ve become unfree. Your images, ideas and beliefs about God have come to be between. And sometimes it’s simply too crowded in your head. Then it asks you to make space inside to allow God and to allow the experience.

In life, live here on earth with the people and between people it is very nice to me to connect with God, as a source of love and silence. It is my wish to make it also possible for you to experience God and to express in your life and your personality.

Wonieka A. Meuter