Aanvaarden

Over het omgaan met energie heb ik al vaker geschreven en mijn ervaringen gedeeld. Omdat ik hier dag en nacht mee te maken heb, blijft het aandacht vragen en blijf ik onderzoeken hoe daarmee om te gaan. Vorige week heb ik drie dagen achtereen gemediteerd. Mijn inzicht wil ik graag delen.

Zoals ik in deze blog schreef is water een ontvanger van energie. Omdat het lichaam grotendeels uit water bestaat komt dat wat iemand naar je uitzendt je lichaam binnen. Het lichaam kun je ook als klankkast zien dat resoneert op dat wat uitgedaan wordt. Iedereen zendt zijn gedachten, gevoelens uit en dat wordt bewust of onbewust ontvangen. Ook de onverwerkte zaken zenden we uit, zeker op het moment dat die ergens door geraakt worden en het te pijnlijk lijkt of is om het te voelen.

Sommige mensen zijn zo beschadigd geraakt in hun leven (meestal in hun vroege jeugd) dat hun hart gesloten is. Aan de buitenkant kunnen ze vaak nog wel vriendelijk over komen. Het is zo pijnlijk voor ze dat ze geloven dat het hun overkomen is en dat ze slachtoffer zijn van wat anderen doen. Ze zullen anderen beschuldigen en kunnen afgunstig zijn. Een ander het licht in de ogen niet gunnen. Ik ben meerdere van dit soort mensen in mijn leven tegen gekomen. Omdat ze geen verantwoordelijkheid willen of kunnen dragen voor hun eigen doen en laten kunnen ze nogal wat uitzenden aan beschuldigingen, haat, projecties, agressie en dergelijke. Als je dan bedenkt wat het met de potjes met rijst doet als je ze benadert vanuit liefde of haat, dan kun je je misschien voorstellen dat de energie van anderen je ziek kan maken. Zo heb ik van kinds af aan al hoofdpijn, vaak migraine gehad, een burn out. Ook kunnen mijn spieren verstijven, heb ik regelmatig darmklachten of maagpijn en zo meer. Je kunt er zelfs dood aan gaan. Als je je niet bewust bent van wat anderen uitzenden heb je alleen niet in de gaten dat dat weleens een oorzaak zou kunnen zijn.

Eerder dacht ik dat als ik mijn onverwerkte zaken opgelost zou hebben, dat het dan wel op zou houden. Of als ik genoeg liefde uitstraalde dan zou het mijn lichaam niet meer binnen komen. Als een sjamaan ben ik bezig geweest om op energie niveau met de ander te communiceren en iets te helen. Ik heb rozen, piramides en de merkaba om mij heen gezet. Om maar een paar dingen te noemen.

Afgelopen weken was het wel heel heftig. Eerst dagenlang hoofdpijn en migraine, wat ik het laatste jaar meestal wel kan keren maar wat nu niet lukte. Daarna had ik ineens jeukende bultjes op mijn bovenbenen, die wegtrokken waarna mijn voeten, handen en ellebogen dik werden. Mijn man dacht aan lyme, ik weet het aan dat wat er naar mij uit gedaan werd en was sowieso niet van plan om antibiotica te gaan slikken. Omdat ik weinig tot niks kon doen ben ik gaan mediteren.

Aanvaarden

Door stil te worden vanbinnen en voelend aanwezig te zijn, realiseerde ik mij dat ik niet veranderen kan dat anderen iets naar mij uitzenden en dat mijn lichaam daarop reageert met verstijving en verkramping (wat tot allerlei klachten leidt). Ik heb daar geen controle over. Alleen ben ik het lichaam niet. Dit lichaam is mijn voertuig. Dat wat anderen naar mij uitdoen en wat aan komt in mijn lichaam doet geen afbreuk aan wie ik ben. Iemand kan mij ziek maken en het kan zelfs tot de dood leiden, maar ik ben de stromende levensenergie van roodgoud licht dat door mijn lichaam stroomt. Dit voelt nu als waar voor mij en geeft mij ontspanning. Ik hoef niets anders te doen dan de situatie te aanvaarden zoals hij is.

De godin eren

20131028-142701.jpg

Hij belde haar terug omdat hem gevraagd was de godin in haar te eren, hoewel hij haar niet kende en slechts één keer had gesproken vanwege een begeleidingsvraag. Goral was tijdens het telefoongesprek onder de indruk geraakt van haar stilte en sereniteit. Dat bracht hem drie kwartier liggend op zijn buik in het gras en terwijl hij zich met haar verbond ontving hij zijn boodschap aan haar.

Verrast ontving zij zijn woorden als een geschenk, precies op het juiste moment in haar leven. Hij was een boodschapper die de godin van de liefde mocht eren, doch die ging denken dat hij daarvoor nodig was. Zijn tantrische achtergrond, geworteld in Indiase voorouders, bepaalden zijn identiteit en zijn waarde als man. Hij beheerste zijn lingam en had veel kennis over en ervaring met tantrische rituelen. Met zijn innerlijke ogen had hij haar yoni gezien als een prachtig goddelijk juweel, waarvan hij erg onder de indruk was.

Goral wilde haar inwijden in de geheimen van de tantra en dacht dit met behoud van zijn huwelijk te kunnen doen. Hij dacht dat zij zichzelf onderschatte, wilde steeds over lichamelijke (seksuele) ervaringen praten. Zij ervoer weinig ruimte door zijn overheersende gerichtheid op haar, vanuit zijn overtuiging dat hij iets moest doen. Vanuit haar vrouwelijke kracht, liefde en inzicht maakte zij haar grenzen duidelijk en wat zij bij hem waargenomen had. Zij wil liefde leven met een man in alle aspecten van het bestaan, omdat alleen in overgave aan elkaar het samengaan van het mannelijke en het vrouwelijke volledig geheeld en gemanifesteerd kan worden.

Hoewel Goral oprecht wilde onderzoeken of hij met deze vrouw verder wilde, speelde zijn gerichtheid op haar lichaam en haar yoni hem parten als iets wat niet te bedwingen leek. Op het moment dat zij haar hart voor hem opende en de liefde liet stromen, was dat aantrekkelijk en tegelijk beangstigend. Hij wilde wel haar prachtige yoni, maar niet haar liefde. Door haar liefde was zijn gebrek aan liefde en behoefte aan seksuele intimiteit zichtbaar geworden achter zijn mooie woorden en tantrische vaardigheden. De godin van de liefde wist hij niet te eren.

Een man hoeft niet hard te werken om de godin in een vrouw te eren, door veel te doen om haar te bevredigen en tot hoogtepunten te brengen. Het is aan beide partners om zich volledig te openen en zichzelf en de ander te eren. Niet alleen in bed. Een warm en liefdevol hart heeft aandacht en weet zorg te dragen in alle aspecten van het bestaan.

Als het doen losgelaten kan worden, kan de liefde en wijsheid van de godin ontvangen worden. In de ontspanning en ruimte die er ontstaat wordt het veilig zich te laten leiden en mee te laten nemen in de wereld van de vrouw. Een wereld waarin zijn ware mannelijke kracht tot leven gebracht wordt en vrijelijk kan stromen. De belevingswereld van het manzijn mag ruimte gaan maken voor die van de vrouw, zodat er in deze ontdekkingstocht zich nieuwe werelden zullen openbaren in een gezamenlijk samenzijn.

© Wonieka A. Meuter

De verloren gegane moeder

Ze zijn naar mij toegekomen, volwassen vrouwen en mannen. Ze vertelden mij de moed te hebben om zich te ont-wikkelen en zichzelf onder ogen te zien. Gaandeweg bleek dat ze eenvoudige oplossingen wilden en een vervulling van hun leegte en honger naar liefde, op net zo eenvoudige wijze gestild als een moederborst. De verloren gegane periode van vervuld te worden door de moeder, is echter niet eenvoudig terug te winnen en is niet via anderen alsnog te verkrijgen. De weg terug naar jeZelf is een alleen-pad, waarin de angst voor de leegte uiteindelijk omarmd wordt. In dat proces kan een wegwijzer behulpzaam zijn, mits diegene niet langer als moeder hoeft te fungeren.

De verloren gegane moeder krijg je nooit meer terug. Elk uitreiken naar buiten, is als een uitreiken naar de moeder die er niet was op het moment dat jij haar nodig had. Elk moment dat je niet kreeg waar je recht op had, heeft een wond geslagen in jezelf, die je noodzakelijkerwijze bent gaan bedekken om te kunnen overleven. De pijn was te groot. Niet die liefde, aandacht en zorg krijgen die je nodig had, heeft iets in jezelf doen bevriezen. Het heeft je verhard tot een niet of weinig kunnen voelen en je laten geloven in je denkende vermogen om daarmee het leven beheersbaar te houden.

Elke behoefte die niet vervuld is, heeft recht van bestaan tot hij vervuld is en zal op de een of andere wijze om aandacht blijven vragen tot hij vervuld is. Vaak in het projecteren van je behoeften en verlangens op anderen, meestal de mensen die het dichtst bij je staan, zoals partners, maar ook je kinderen en therapeuten. Van hen wordt verlangd alsnog deze niet gestilde kinderbehoeftes aan liefde, warmte en erkenning te vervullen.

De leegte wordt opgevuld met allerhande activiteiten en bezigheden om niet het gemis en de pijn te hoeven voelen, die te groot lijkt te zijn. Als volwassene reageer je alsof je nog steeds dat kind bent. Het verhaal van het verleden overheerst het nu. Het heden, waarin je niet langer afhankelijk bent van volwassenen, omdat je immers zelf een volwassene bent en vrij bent in je keuzes.

Een Meester die zelf het proces doorlopen heeft, zal je naar rand willen duwen en je uitnodigen de sprong te wagen, zodat je kunt ervaren dat je vrij bent en altijd grond onder je voeten zult vinden.

© Wonieka A. Meuter

In de volgende blog kun je meer lezen over projecteren

Mama, waar ben je?

In ons zit een weten over de oermoeder en velen verlangen naar haar, meestal als een sluimerend gemis. Voor mij was het een grote, ronde vrouw met een zachte schoot, waarin ik me veilig zou weten. Aandacht en begrip zou er voor mij zijn, nog voordat ik erom gevraagd had. Ik zou me gekoesterd voelen in haar warmte en in haar zorg om mijn behoeften te vervullen. Ik zou gezien worden in wat ik nodig had en in wie ik was.

Mijn eigen moeder kon niet aan dit beeld voldoen, zoals de meeste moeders niet. Alleen al omdat ze zelf nooit zo’n moeder gehad heeft. Lang heb ik gepoogd alsnog te krijgen waarvan ik voelde dat niet gekregen te hebben en het gat in mij te vullen. Ik heb de moeder gezocht in de vele vrouwen in mijn leven, vriendinnen, therapeuten, docenten van de Brahma Kumaris en hun oudere dadi’s en ook in God. Uiteindelijk vond ik de moeder in mijzelf en ontdekte ik hoe ik die moeder voor mijzelf kon zijn. Daarbij werd mij duidelijk dat ik geen moeder hoefde te worden om mij als een moeder te voelen voor grote en kleine kinderen.

De roep om de moeder uit zich in een intens verlangen naar liefde en een eeuwige zoektocht naar die oermoeder in de ander. Het verkrijgen van liefde kan zo belangrijk zijn, dat de realiteit van de onderlinge relaties tussen mensen vervormd wordt tot een soort ideale paradijs waarin iedereen even lief en aardig is naar elkaar. Zoals kinderen op heel natuurlijke wijze geven en loyaal zijn naar de ouders in het vervullen van hun behoeften, maar ook om daarmee liefde te verkrijgen, kunnen volwassenen nog steeds bezig zijn met een liefde te blijven geven die ze eigenlijk niet voelen en waarbij ze voorbij gaan aan de zorg voor zichzelf.

Hoe ook de uitingsvormen als volwassene geworden zijn in het geven en ontvangen van liefde, in de onderlagen kan het dreinende en eisende kind nog steeds aanwezig zijn, die het op zijn manier wil hebben en anders ontevreden blijft, boos wordt of denkt dat het afgewezen wordt. Het beeld van liefde wordt gekleurd door de nog onvervulde behoeften van het kind dat je ooit was en door het gebrek aan stevigheid en geworteld zijn in wie je bent als gevolg daarvan. Onvoorwaardelijke liefde en de liefde van de oermoeder zal onvoldoende herkend worden zolang de roep om de moeder geen erkenning heeft gekregen en jij daar zelf verantwoordelijkheid voor hebt willen dragen.

De oermoeder is een wereldmoeder met een groot mededogend hart, die jou kan zien in jouw schaduw en in je licht. Zij zal je willen koesteren, maar zal dat zelden doen, omdat zij de wens heeft dat je op eigen benen kunt staan en zelf zorg kunt dragen voor jouw eigen bestaan. Wanneer je je aan haar borst vastklampt, hoe subtiel ook, zal zij dat weigeren omdat ze je anders klein en afhankelijk maakt. En wat je ook doet, haar hart zal altijd voor je open blijven staan.

© Wonieka A. Meuter