Is het wel van jou?

Je hoeft niet hooggevoelig te zijn om veel van anderen te ervaren. Ik denk namelijk dat heel veel mensen energetisch iets oppikken van andere mensen en daardoor emotionele of lichamelijke klachten hebben, waarvan ze zich niet bewust zijn dat het komt doordat iemand iets naar hen uitzendt.

Zelf vind ik het heel prettig om te weten of dat wat ik ervaar wel iets van mijzelf is of niet. Het kan dan gaan om gedachten, gevoelens, emoties of een of andere lichamelijke klacht. Als ik weet dat het iets van mijzelf is, dan is er werk aan de winkel en zo niet, dan vraagt het om een andere benadering.

Hoezo?

Allereerst wil ik uitleggen waarom ik denk dat heel veel mensen energetisch iets van anderen ervaren. Een van de redenen is dat veel mensen niet zeggen wat ze echt denken en zich mooier of beter voordoen dan zij zich voelen. Achter een glimlach kan heel wat verborgen liggen. Als iemand aardig doet en vindt dat hij aardig moet zijn, maar eigenlijk boos op je is of geïrriteerd, dan komt dit wel bij je aan. Zeker als diegene van zichzelf niet boos of geïrriteerd mag zijn, dan zal hij dat snel wegdrukken. Het kan een mechanisme zijn dat al jong geleerd is. Want hoe vaak wordt er niet op een kind dat zich bezeert gereageerd met een kusje of sussende woorden als het huilt, in plaats dat het de gelegenheid krijgt de pijn te voelen? Als dat keer op keer gebeurt dan leer je dat pijn voelen niet wenselijk is en je beter kunt vermijden. Je leert niet met pijn om te gaan. Emotionele pijn druk je weg en fysieke pijn wordt onderdrukt met pijnstillers. Daarmee is het alleen niet weg. Het gaat onderhuids een eigen leven leiden.

Een andere reden kan zijn dat veel kinderen niet geleerd wordt om verantwoording te dragen voor wat ze doen. Ze leren niet naar hun eigen aandeel te kijken. Ook niet omdat de volwassenen waarmee ze te maken hebben gewend zijn de schuld bij anderen te leggen en vooral te kijken naar wat anderen verkeerd doen. Veelal reageren we vanuit het denken en dan zijn er altijd wel verklaringen te vinden. Ook dit wijzen naar de ander, vaak als gemopper in je hoofd komt wel bij een ander aan.

Als derde reden wil ik noemen dat we allemaal antennes hebben en onderbuik gevoelens. Iedereen heeft het vermogen om daar meer bewustzijn over te krijgen. Het belang dat in onze maatschappij gehecht wordt aan rationeel denken kan je daarbij behoorlijk in de weg zitten, omdat voelen daarin onderbelicht is en veelal verleerd.

Hoe kom ik er achter?

Als je wilt weten of dat wat je denkt, voelt of ervaart wel van jou is dan is daar een vrij eenvoudige methode voor om dat te achterhalen. Je kan op dit moment je aandacht richten op een gevoel of lichamelijke klacht die je hebt. Je voelt dan in je lichaam waar je dat het sterkst voelt. Doe dan je ogen dicht en schrijf je voor en achternaam (als getrouwde vrouw je meisjesnaam) op die plek. Vervolgens kijk je met je innerlijke ogen of je naam er op blijft staan, of er iets aan je naam verandert. Je observeert wat er gebeurt. Ook of je je best aan het doen bent je naam erop te laten zitten of welke gedachten en gevoelens er ook maar komen. Blijft je naam er onveranderd op staan dan is het iets van jezelf. Zo niet dan is het iets dat je opgepikt hebt van iemand.

Het is natuurlijk niet altijd direct mogelijk om je ogen dicht te doen om te kijken of iets van jou is. Op het moment zelf is het van belang om de gevoelens die je ervaart niet meteen persoonlijk nemen. Zeker wanneer je ondervonden hebt dat je vaak iets oppikt van anderen. En dat is al lastig zat omdat het gauw voelt als iets van jezelf. Je ervaart het namelijk op een manier die herkenbaar is voor jou. Door het niet aan te nemen als iets van jezelf komt het minder je lichaam binnen.

Het kan natuurlijk dat het gevoel weggeëbd is op het moment dat je wilt weten of het eigenlijk wel van jou was. Ook achteraf kun je je op een rustig moment verbinden met dat gevoel en met de plek in je lichaam waar je dat het sterkst gevoeld hebt. Vervolgens doe je hetzelfde als hierboven beschreven.

Wat nu?

Als het iets van jezelf is dan kun je onderzoeken waar het mee te maken heeft en hoe je ermee om wilt gaan. Als je het opgepikt hebt van iemand dan kunnen er twee oorzaken zijn. Ten eerste kan het zijn dat je zo mee geleefd hebt met iemand dat je zijn gevoelens overgenomen hebt. Ten tweede kan het zijn dat iemand iets naar je uit zendt, omdat hij iets op je projecteert. Dat kunnen frustraties zijn, maar ook (onvervulde) behoeften. De ander wil dan iets van jou.

In beide gevallen is het niet meer nodig je te identificeren met dat wat je ervaart. Het is niet van jou. Alleen al die constatering kan maken dat het vanzelf verdwijnt. Als het blijft dan valt er meer voor je te voelen en te onderzoeken. In je leven kunnen reactie patronen ontstaan zijn die behulpzaam voor je geweest zijn in je kindertijd, maar nu niet meer wenselijk. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je als kind bent gaan zorgen voor de behoeften van je vader of moeder, of dat je verantwoordelijkheid bent gaan dragen die niet bij jou hoorde, of dat er veel ruzie of (fysieke) strijd was waardoor je altijd op je hoede was. Het zijn eigenlijk altijd patronen waarbij je aandacht naar buiten gaat, naar anderen en waardoor je minder aanwezig weet te zijn in je eigen lichaam. Het lastige aan deze patronen is dat ze je heel vertrouwd zijn en daardoor niet altijd even gemakkelijk te herkennen.

In de gaten krijgen wat je allemaal oppikt van anderen kan heel bevrijdend zijn. Je leert verantwoordelijkheid te dragen voor je eigen deel en dat van de ander te laten waar het hoort. Het wordt steeds gemakkelijker je leven te leven vanuit je eigen stroom.

In deze blog Ok, het is van mij. Wat nu? beschrijf ik wat er nog meer behulpzaam kan zijn in het omgaan met dat wat je oppikt van anderen.

Advertenties

Don Quichot

“Ik zou het wel van de daken af kunnen schreeuwen, dat wat voor mij waar is en waar zelfs wetenschappelijke bewijzen voor zijn. Want het zou zoveel verschil maken als anderen het ook zo zouden doen. Zou de wereld er dan niet anders uit zien? Alleen, wie wil er meedoen?”

Wie herkent dit niet? Iedereen heeft weleens iets ontdekt in zijn leven of meegemaakt dat zoveel voordeel gaf, dat hij zou willen dat iedereen dat ook zou doen of begrijpen. Je ziet dat er iets loos is op je werk, op de school van je kind, de politiek of waar dan ook. Jij zou dat wel willen veranderen en het liefst willen dat die anderen veranderen. Dat ze het gaan begrijpen; dat ze er iets aan gaan doen.

Jarenlang heb ik zelf als een Don Quichot gevochten tegen windmolens om aan de kaak te stellen wat ik als verkeerd of onrechtvaardig zag. Daar ben ik jong mee begonnen en vrij lang mee doorgegaan, tot ik het patroon herkende. Toen duurde het nog een hele tijd voordat ik het kon laten en mij er helemaal vrij van gemaakt had. Dat kon ik pas nadat ik het volledig begrepen had. In dat proces heb ik vele schakeringen ervaren.

Het vechten tegen windmolens kostte mij veel energie. Putte mij uit. Mijn aandacht en bijna al mijn gedachten waren gericht op de ander of op de situatie. Daar lag het probleem. Als ik dat maar duidelijk kon maken. Mijn eigen aandeel vond ik lastig om te zien. Hoewel ik dat wel wilde zien, lukte me dat niet echt. Tijdens de jarenlange ont-wikkeling die ik doorgemaakt heb en waarin ik mijn persoonlijkheid tot in detail onderzocht heb, werd ik mij ervan bewust dat ik helder kon zien, maar dat het hart erin ontbrak. Dat ik afwees wat ik zag en dat ik dat veroordeelde. Alles wat ik in mij voelde als een afwijzing ging ik doorvoelen tot ik het kon aanvaarden zoals het was.

Ik dacht dat als ik me vrij gemaakt had van mijn pijn en emotionaliteit, dat anderen dan wel mee wilden doen. Ergens wilde ik het nog steeds doen voor de ander, de wereld. Maar die bleek daar niet op te wachten. Leegte en stilte volgden, zodat ik tot in al mijn vezels mijn leven, wie ik ben en wat ik allemaal waarneem, kon aanvaarden. Want ik kan alleen maar zelf leven hoe ik wil leven overeenkomstig mijn waarheid over het leven, ongeacht of andere mensen dat ook willen of niet. Misschien is het dan zo, soms is het zo, dat mensen zich erdoor aangesproken voelen en kortere of langere tijd mee willen lopen en deelgenoot willen zijn van de rijkdom ervan.

Don Quichot leeft nu in alle eenvoud, in overvloed. Geniet van het leven en laat anderen hun ervaringen opdoen, die ze blijkbaar op willen doen. En als er aan zijn deur geklopt wordt, dan doet hij open.

© Wonieka A. Meuter

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

Don Quichot

“I would be able to shout from the rooftops that what is true for me and that I even can substantiate with scientific evidence. Because it would make much difference if others would do so. Would the world not look like otherwise? Only, who wants to join? “

Who recognizes this? Everyone has discovered something in his life or experienced that had given so much advantage that he wished everyone would do or understand. You can see that therse is something wrong at work, at the school of your child, politics or wherever. You would love to change and prefer others who want change. That they will understand, that they have something to do.

For years I myself as a Don Quixote fought windmills to denounce what I saw as wrong or unjust. I started at young age with it and fairly durable continued, until I recognized the pattern. Then it took a long time before I could completely let it go and totally be free from it. I could not until I completely understood. In that process I have experienced many shades.

Fighting against windmills cost me a lot of energy. Drew me out. My attention and almost all my thoughts were focused on the other person or the situation. There lay the problem. If only I could clearly make. My own part I found difficult to see. Although I wanted to see, I could not really. During the years of development that I’ve been through and after having examined my personality in detail, I became aware that I could see clearly, but it lacked the heart. I rejected what I saw and that I condemned. Everything in me that felt like a rejection, I continued to feel until I could accept it as it was.

I thought if I had made me free from my pain and emotionality, or that others were willing to do. Somewhere I still wanted to do for the other, the world. But that there was no waiting. Emptiness and silence followed, so I could accept into all my fibers my life, who I am and what I perceive. Because I can only live my life how I want to live according to my truth about life, whether other people that like it or not. Perhaps the time has come, sometimes it is so, that people be attracted by it. So they shorter or longer time want to walk along and want to share of the wealth.

Don Quixote now lives in simplicity, in abundance. Enjoy life and let others their experiences, they seem to want to do. And if there is a knock at his door, he does open.

© Wonieka A. Meuter

Waarvoor mediteren?

Je kunt om veel verschillende redenen gaan mediteren en er zijn misschien wel net zoveel verschillende meditatievormen. Zelfs binnen één (religieuze) stroming zijn er al meerdere opvattingen over meditatie te onderscheiden, zoals bij het boeddhisme waar je bijvoorbeeld zen- en vipassanameditatie kunt beoefenen en waarop mindfulness gebaseerd is.

Vanwege de warboel in mijn leven en in mijn hoofd ben ik op 24 jarige leeftijd een pad gaan bewandelen, waarbij meditatie een belangrijk onderdeel was. Uit angst voor emoties koos ik (achteraf gezien) voor een vorm die vrij mentaal was. Bij de raja yoga meditatie lag sterk de nadruk op je aandacht richten op je ziel (een punt van licht in het midden van je voorhoofd) en op God, een punt van Licht ergens in het universum. We mediteerden met de ogen open, elke ochtend om 4 uur en ook nog op andere momenten van de dag met de bedoeling dat je je op elk moment God zou herinneren. Door de meditatie en de lessen die gegeven werden (en die ik zelf ook heb gegeven), werd ik mij bewust van al mijn gedachten en ontwikkelde ik een mentale discipline, waardoor ik mijn aandacht leerde richten. Acht jaar later kon ik met mijn emoties nog steeds niet uit de voeten, maar mijn inzicht in mezelf was toegenomen, waardoor ik mezelf meer kon toestaan om te voelen.

Na die periode ben ik Osho meditaties gaan doen, die het tegendeel leken van de raja yoga meditaties, waarin beheersing en koninklijkheid betracht werd, terwijl je bij bijvoorbeeld de dynamische meditatie van Osho uitgenodigd wordt volledig de emoties die je vastgezet hebt in je lichaam te ontladen. Fysieke beweging als manier om bij de stilte en de schoonheid in jezelf te komen. Ze bevrijdden mij onder andere van mijn angst om me te laten horen en me te laten zien. Ik ging genieten van de beweging van mijn lichaam op muziek om zo uitdrukking te geven aan dat wat er in mij leefde.

Daar de vipassana meditatie te veel leek op de raja yoga meditatie heb ik dat maar kort beoefend. Alleen stil zitten of heel langzaam lopen ervaarde ik als te beperkend en voegde te weinig toe aan mijn leven. Intuïtief ontwikkelen heeft me in contact gebracht met mijn eigen stroom als onderdeel van het grotere geheel. Mijn lichaam werd voor mij een klankkast die zichtbaar maakte wat er in mij omging. Zowel hoe ik zelf iets beleefde als ook wat ik waarnam van anderen. Ik werd mij bewust van de signalen van mijn lichaam en hoe die te interpreteren.

Ik heb lang geaarzeld om meditatie als cursus op te nemen in het programma van Amala Insight, hoewel meditatie altijd onderdeel was van de cursussen die ik gaf. Door de eeuwen heen zijn er teveel ideeën en denkbeelden ontstaan over meditatie, die belemmerend kunnen werken. Zowel wat betreft de methode als wat je er eventueel mee zou willen bereiken. Bij de Brahma Kumaris mediteerde ik om bij te dragen aan de wereld door zuiver gedrag en om God te ervaren. De Osho meditaties deed ik vooral om vastgezette emoties te ontladen en oude pijn te helen. En bij de meditaties die ik deed vanuit de cursussen Intuïtief ontwikkelen waren de intenties om te gaan mediteren verschillend. Deels om blokkades op te heffen, deels om om te gaan met wat ik energetisch van anderen ervaarde en uiteindelijk om onvoorwaardelijke liefde te kunnen leven.

Door de verschillende meditatievormen die ik beoefend heb, maar ook door mensen erin te begeleiden heb ik gezien en ervaren wat meditaties je kunnen geven, maar ook wat aloude opvattingen over meditatie bij mensen teweeg kan brengen, die misschien niet altijd even wenselijk zijn of passend bij de tijd en de maatschappij waarin we leven. Hoewel elke meditatievorm een bepaalde inspanning en bereidheid vraagt, is het bijvoorbeeld niet nodig om heel hard te werken of fysiek pijn te lijden door jezelf in een lichaamshouding te forceren waaraan jouw lichaam niet gewend is. De meditatievorm waarvoor je kiest kan zomaar aansluiten bij wat je meegekregen hebt vanuit je opvoeding, waardoor je misschien kiest voor een strenge vorm waarbij je een groot deel van de tijd aan je lot overgelaten wordt en die je juist daarom het gevoel kan geven dat je goed bezig bent, maar je nog steeds gevangen houdt.

Mediteren kan ondersteunend zijn en werken in je dagelijkse leven, waardoor je vanuit rust en overzicht kan doen wat je wilt doen. Het kan er aan bijdragen dat je zicht krijgt op jouw overlevingspatronen, zodat je die kunt herkennen in je omgang met anderen en deze ook kunt helen. Je innerlijke vrijheid kan toenemen en daarmee ook je levensvreugde. Als dat je intentie is om te gaan mediteren, kun je gaan ervaren hoe je hier op aarde aanwezig kunt zijn en blijven, ongeacht wat er plaatsvindt in de wereld om je heen. Het wordt veilig voor je om alles te ervaren en je hoeft niet meer weg te gaan van je dagelijkse ervaringen (en vaak ook uit je lichaam) door ze weg te duwen en een andere (ideale) wereld te creëren in je meditaties.

Op elk moment van de dag kun je mediteren, oftewel aanwezig zijn in wat je mee maakt. Verschillende situaties en hoe jij daarin mee om wilt gaan, vraagt om verschillende vormen van mediteren. Als je bijvoorbeeld auto rijdt of aan het koken bent, zul je een andere meditatie doen, dan wanneer je de tijd hebt en neemt om met jezelf te zitten. Het is handig als je verschillende manieren tot je beschikking hebt en weet hoe je ze kan toepassen. Begeleiding bij mediteren en wat je daarin tegen kunt komen is daarbij onontbeerlijk.

© Wonieka A. Meuter

kringel

I made an english translation for this blog. I am not very well in english, so excuse for the insufficient translation.

What meditate?

You can order many different reasons to meditate and there are perhaps as many different forms of meditation. Even within one (religious) movement are several distinct ideas about meditation, like Buddhism, for example, where you can practice zen and vipassanameditation and on which mindfulness is based.

Because of the chaos in my life and in my head I was 24 years old going to walk a path where meditation was an important part. Fearing emotions I chose (in retrospect) to a form that was pretty mentally. In Raja Yoga meditation was a strong emphasis to focus your attention on your soul (a point of light in the middle of your forehead) and God, a point of light somewhere in the universe. We meditated with the eyes open every morning at 4 am and also at other times of the day with the intention that you are at any moment would remember God. Through meditation and the lessons that were given (and which I have given myself), I became aware of my thoughts and I developed a mental discipline, so I learned to focus my attention. Eight years later I still found it hardly to grasp my emotions , but my understanding of myself had increased, so that I could allow myself to feel more.

After that period I did Osho meditations, which seemed the opposite of the Raja Yoga meditation, which exercised control and majesty, while for example the dynamic meditation of Osho invite you to discharge totally the emotions that you stuck into your body. Physical movement as a way to find the silence and the beauty within yourself. For instance, they freed me from my fear to let me hear and seen. I did enjoy the movement of my body to music so to express that what lived in me.

Since the vipassana meditation much resembled the raja yoga meditation I have only briefly practiced. Just sit or walk slowly, I felt as too restrictive and too little added to my life. Intuitive development has brought me in contact with my own flow as part of the larger whole. My body became for me a sound box that made ​​visible what went on inside me. As well how I myself experienced something as what I perceived by others. I became aware of the signals of my body and how to interpret them.

I have long hesitated to include meditation as a course be in the program of Amala Insight, although meditation was always part of the courses that I gave. Through the ages there have arisen too many ideas and concepts about meditation, which can hinder you. Both as regards the method as what you eventually would like to achieve. At the Brahma Kumaris I meditated to contribute to the world by pure behaviour and to experience God. The Osho meditations I did mainly to discharge secured emotions and to heal old pain. And to the meditations that I did from the courses Intuitive development the intentions to meditate were differently. Partly to lift inner blockades, partly to deal with what I experienced energetically of others and ultimately to live unconditional love.

Due to the various forms of meditation that I practiced , but also by guiding people in it I have seen and experienced what meditations can give you, but also what ancient beliefs about meditation can trigger in people, which may not always be desirable or appropriate to the time and the society in which we live. Although any form of meditation ask a certain effort and willingness, for example there is no need to work very hard or suffer physical pain by forcing yourself in a posture that your body is not accustomed. The kind of meditation which you choose may simply reflect what you Inherited from your upbringing, so you might choose a strict form in which they give you a lot of time to your fate, and right that can give you the feeling that you are doing well , but you are still captive.

Meditation can be supportive and working in your daily life, it can make that can do what you want to do from inner peace and overview. It can help to ensure that you gain insight into your survival patterns, so you can recognize them in dealing with others and also you can heal. Your inner freedom can increase and so does your joy of life. If that is your intention to meditate, you will experience how you can exist and remain on earth, regardless of what is happening in the world around you. It shall be safe for you to experience everything and you do no longer need to go away from your daily experiences (and often out of your body) by pushing it away and by creating another (ideal) world in your meditations.

At any time of the day you can meditate, in other words be present in what happens. Different situations and how you want to go along with it, calls for different forms of meditation. For example if you drive or you are cooking, you will do another meditation, then when you have the time and take time to sit with yourself. It is useful when you have several ways available to you and that know how you can apply them. Guidance to meditate and what you can experience therein is therefore indispensable.

© Wonieka A. Meuter

 

Afgescheiden geraakt

Elk overlevingsmechanisme is aan het begin van je leven begonnen, in je eerste levensjaren. Door de jaren heen kan het patroon sterker worden of andere vormen aannemen. De onderliggende overtuiging blijft hetzelfde.

Je kunt bijvoorbeeld ervan overtuigd zijn geraakt dat huilen niet wenselijk is, waardoor je je tranen bent gaan inslikken. Misschien ben je je wel stoer gaan gedragen alsof het je allemaal niet deert. Voor welke oplossing je ook gekozen hebt, hij geeft je voordeel omdat het daardoor in die situatie gemakkelijker voor je wordt, omdat je niet meer uitgelachen wordt als je huilt. Zo’n oplossing kan heel lang behulpzaam zijn, maar er kan een moment komen dat het tegen je gaat werken.

In je volwassen leven kan zoiets pijnlijks plaatsvinden als een groot verlies, waardoor het gewenst kan zijn om te huilen of je verdriet te tonen. Het kan dan nog steeds te onveilig voelen om met je tranen te komen. Als volwassenen is er dan een gedeelte in jezelf kind gebleven.  Hoewel je inmiddels zelfstandig bent en niet langer afhankelijk van anderen, kan de oorspronkelijke overtuiging van lang geleden, je nog steeds in zijn macht houden. Zelfs zodanig dat de moed ontbreekt hier verandering in aan te brengen en liever opgesloten te blijven zitten dan dit afgescheiden deel in jezelf weer toe te eigenen.

Herken je zo’n overlevingsmechanisme in jezelf, dan vraagt het zorg en aandacht. Op zijn minst vraagt het dat je het erkent en daarmee bestaansrecht geeft, waardoor het uit de schaduw kan komen. Een baby kun je ook niet forceren tot lopen, zo kun je jezelf ook niet forceren tot bijvoorbeeld huilen als je dat heel lang niet gedaan hebt. Veiligheid geef je jezelf, door geen eisen te stellen. Je kunt jezelf te begrenzen door voor momenten en omstandigheden te kiezen, waarin je veilig genoeg je weggestopte pijn kunt toelaten of ander gedrag kunt vertonen. Stap je voor stapje kun je weer datgene toe-eigenen dat je kwijt geraakt bent en ook dat in vrijheid gebruiken.

Eelt

Er is niks mis met overlevingsmechanismen. Ze helpen je om de pijn niet te voelen die ooit te groot was om te voelen en waar ook geen ruimte voor was om die te voelen. Overlevingsmechanismen zijn oplossingen die je bedenkt om je staande te houden in de situatie waarin je opgroeit. Het ene kind zal rebelleren, het andere kind zal heel gehoorzaam en lief worden, al naar gelang dat wat het meeste voordeel geeft.

De meeste volwassenen hebben als kind afgeleerd om te voelen. Ze hebben geleerd dat ze hun behoeften aan bijvoorbeeld warmte, aandacht of zorg, beter opzij kunnen zetten en dat ze veelal niet vervuld worden op de manier waarop zij ze graag vervuld zouden willen zien. De volwassenen uit hun verleden, herkenden de behoeftes niet die ze hadden en begrepen ze ook niet.

Overlevingsmechanismen werken als eelt. Het is een soort verharding, waardoor delen in jezelf afgesloten raken en waar je daardoor ook geen beschikking meer over hebt. Hoe dikker de eeltlaag geworden is, hoe lastiger het is om hem te herkennen en te erkennen; laat staan om te achterhalen waar het ooit begonnen is en wat de oorspronkelijke gevoelens en overtuigingen zijn, waar het ooit mee begonnen is.

Sommige overlevingsmechanismen sluiten zo perfect aan bij de maatschappij waarin je leeft, dat je een heel succesvol leven kunt leiden. Dat wat onderdrukt is en afgescheiden is geraakt in jezelf blijft aanwezig, hoe perfect je overlevingsmechanisme ook functioneert. Ze zullen aandacht blijven vragen in je leven en zichtbaar (willen) worden, in de vorm van problemen met partners, kinderen of collega’s, of door lichamelijke ongemakken.

Het bestaan zoekt altijd naar heelheid. De krachten van de aarde, het lichaam en de natuur richten zich telkens weer op genezing. Snijd je je in je vinger, dan zal het genezen. Zo zullen ook je overlevingsmechanismen aandacht blijven vragen, zodat je terug kunt keren naar je oorsprong, je heel-zijn.

© Wonieka A. Meuter

Maria

Maria is een betrokken vrouw van in de veertig. Ze heeft een groot sociaal netwerk en heeft een eigen praktijk, waarin ze mensen helpt bij hun fysieke klachten. Ze is open over wat er in haar omgaat en regelmatig openlijk emotioneel. Ze zegt over zichzelf dat zij zich geheeld heeft.

Iedereen ontwikkelt van jongs af aan manieren om te overleven en om te gaan met de situatie waarin hij zit om de pijn niet te hoeven voelen van al die momenten dat zijn behoeften niet vervuld werden. Maria heeft al jong geleerd dat ze geen fouten kon maken, dat ze goed moest zijn om enigszins aandacht te krijgen. Toen haar moeder ernstig ziek werd, heeft zij willen helpen en heeft zij willen voorkomen dat haar moeder dood ging. Haar machteloosheid en de pijn van het verlies waren te groot en te pijnlijk toen haar moeder overleed. Niemand had werkelijk oog voor haar.

Voor de meesten lijkt het alsof Maria goed bezig is, met haar ontwikkeling en haar werkzaamheden. Dat is ook wat zij voor waar wil hebben. De leegte die haar moeder achtergelaten heeft in haar hart, de roep naar een moeder, wordt vervuld in contacten met vrouwen. De stukjes die zij schrijft zijn openhartig, maar eindigen meestal met een vraag aan de lezer. Dat wat gegeven wordt, wordt genomen. Ook al lijkt het anders. Het lijkt alsof zij behulpzaam wil zijn en een ander aan het denken wil zetten. Het kan echter ook ongemakkelijk en onvrij voelen, omdat ze het niet bij zichzelf houdt, maar de aandacht naar zich toe trekt. Alleen degene die wil voelen en zijn gevoelens serieus neemt, zal het als zodanig herkennen. Doe je hetzelfde, dan zul je het gewoon vinden.

Aan de buitenkant kan je leven op orde lijken. De onvervulde behoeften zullen aandacht blijven vragen en voelbaar blijven. Niet alleen voor jezelf, of misschien wel minder voor jezelf dan voor een ander. Je bent immers gewend aan hoe jij je voelt en hoe je leeft; het is je vertrouwd. De noodzaak om het patroon, de overtuiging of waarheid die je ooit aangenomen hebt in stand te houden, kan groter zijn dan de moed om je pijn vrij te maken, zodat je het leven ten volle kan beleven.

© Wonieka A. Meuter